Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |       co w sobie noszą? Przecie naszą mowę rozumieją, w życiu
 2   1,  7 |   napoju, Niemka go tam syci na naszą zgubę. Wśród uczty jęli
 3   1,  8 |      ojców swych słyszeli... że nasza mowa ciągnęła się dawniej
 4   1,  10|      Wszędy, gdzie mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan,
 5   1,  10|   chłopców, dobytki... a gdzież nasza stara swoboda? Gdzie obyczaj
 6   1,  10| kamiennej dziupli Chwostek... i nasza strzała go tam dosięgnie.
 7   2,  15|          Twoje smerdy i dworaki naszą młodzież zabierają, dziewkom
 8   2,  15|         A kto tu na tym grodzie naszą brać popoił, odurzył, że
 9   2,  15|     ludzi, na zamek ich prosić. Nasza sprawa, ich wszystkich sprawa.
10   2,  20|    cofnąć się nieco z powieścią naszą musimy.~W tym miejscu, gdzie
11   2,  21|        przychodźcie nas bronić. Nasza sprawa - wasza...~Myszko
12   3,  22|      Choć to czysta kmieca krew nasza - mówili - ano za łeb by
13   3,  22|      wodą otoczonej jak Lednica nasza, długa hać i mosty prowadzą
14   3,  24|  gwiazdy, królewicz to pan - po naszą dziewczynę. Cały w złocie,
15   3,  24|         drętwiały.~- O doloż ty nasza - o dolo! Wesele i grób.
16   3,  24|   pogrzeb zgotowali. O doloż ty nasza, o dolo! Smagajcie, a żywo,
17   3,  26|           Kneziem Piastun. Krew nasza!~I nie było ani jednego,
18   3,  27|      ciągnął starszy - i ziemię naszą, i gród odzyskać. Wszyscy
19   3,  30|      tak - zaczął z dumą - krew naszą przelewaliście wy pierwsi. -