Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |              muzyka lasów... Trąciło o nie skrzydło wiosennego
  2   1,  1  |             jednemu i poprowadził je o kilka kroków dalej, gdzie
  3   1,  1  |             palcami ręki... otarł je o końską grzywę - nie troszcząc
  4   1,  1  |           grzywę - nie troszcząc się o to. Rozpatrywał się wciąż
  5   1,  1  |             własną twarz jego.~- Nie o moją mi strach - rzekł -
  6   1,  1  |          skórznie mam jej pełne, ale o waszą. Twarz, ojcze, macie
  7   1,  1  |            się do chłopca zwrócił.~- O strzałach, o krwi, o niczym
  8   1,  1  |              zwrócił.~- O strzałach, o krwi, o niczym ani słowa
  9   1,  1  |                 O strzałach, o krwi, o niczym ani słowa tam...
 10   1,  1  |            się jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki,
 11   1,  1  |              to obawa - rzekł - nikt o napaściach nie myśli...
 12   1,  1  |         odezwał się. - Mówiliście mi o tym. Ale jakeście do niej
 13   1,  1  |              na świecie niewiast się o ich wolę pytają? Gdzie się
 14   1,  1  |        milczeli chwilę.~- Na noc was o gościnę proszę - odezwał
 15   1,  1  |           zgody - nie pogniewamy się o to.~- O gościnę prosić nie
 16   1,  1  |           nie pogniewamy się o to.~- O gościnę prosić nie trzeba -
 17   1,  2  |           pałka niczego.~- Myśmy już o kamieniu zapomnieli - odezwał
 18   1,  2  |            się już teraz kamień, gdy o kruszce łatwo, a ludkowie
 19   1,  2  |             że we snach szeptały jej o tym, o czym nikt: ani ojciec,
 20   1,  2  |            snach szeptały jej o tym, o czym nikt: ani ojciec, ani
 21   1,  2  |      spokojnie - rzekł - nie zapomną o nim - u nas obyczaj nie
 22   1,  2  |              u nas obyczaj nie tylko o panu pamiętać, ale i o sługach,
 23   1,  2  |         tylko o panu pamiętać, ale i o sługach, a gdybyście psy
 24   1,  2  |            czatach - hukał z daleka. O kilkanaście kroków od nich
 25   1,  3  |             do chaty znać oznajmując o nadjeżdżających.~Gdy głos
 26   1,  3  |                dodał stary - a potem o sprawie.~Kneziowski sługa,
 27   1,  3  |             Wilcy z krukami tylko by o was wiedzieli.~Cicho, ponuro
 28   1,  3  |        pewnie czego żąda, inaczej by o kmieciu nie wspomniał.~Smerda
 29   1,  3  |             nie bardzo się troszcząc o niego - i szedł przy nich
 30   1,  3  |               kłaniaj się nisko... a o nas nie zapominaj.~Czasem
 31   1,  3  |      wszystkim niewola gotuje, jeśli o sobie nie pomyślimy. A kto
 32   1,  3  |            podwórku pozostał, oparty o wrota. Psy przyszły mu się
 33   1,  4  |              plecy zarzuconą wyszedł o kiju obejrzeć naprzód, jaki
 34   1,  4  |              i placki dla gości, aby o głodzie ze dworu nie wyjechali.
 35   1,  4  |            pójdzie do ziemi, synowie o sprawach ojców wiedzieć
 36   1,  4  |          Śpiewaj, śpiewaku, dalej!~- O czym wam śpiewać? - mruczał
 37   1,  4  |            wy starej nie rozumiecie. O czym śpiewać? O praojcach
 38   1,  4  |          rozumiecie. O czym śpiewać? O praojcach znad Dunaju, o
 39   1,  4  |             O praojcach znad Dunaju, o praojcach ze wschodu, o
 40   1,  4  |              o praojcach ze wschodu, o braci znad Łaby i Dniepru?
 41   1,  4  |          Dniepru? Wy ich nie znacie. O białych i czarnych bogach,
 42   1,  4  |           białych i czarnych bogach, o Wisznu i Samowile?~Głos
 43   1,  4  |     pastuchom śpiewamy na wygonie... o głodzie i wodzie.~- Śpiewaj
 44   1,  4  |         ludzie uczą się siać ziarna. O Kamiano, rada marna! przeciw
 45   1,  4  |          Dunaj głową pada. Pieśń się o tym ludziom pieje. Bóg wam
 46   1,  4  |            raz oddam im je cale, niż o rękę bić się mają ci, co
 47   1,  4  |           sypie pani mogiłę, i pieśń o niej wieczną śpiewa.~Bóg
 48   1,  4  |           opodal siedzący Hengo, gdy o Rytgarze zaśpiewał stary,
 49   1,  4  |       dokończywszy począł się, kijem o ziemię opierając, podnosić.
 50   1,  5  |                 Ślepe dziady, pieśni o niej śpiewając, ludzi buntują...
 51   1,  5  |             nad głowę.~- Mów, mów mi o nich długo, wiele...~ ~Siadła
 52   1,  5  |     miłościwy umie ich pożyć. Mów mi o dzieciach... Widziałeś ich
 53   1,  5  |          gromad znać nie chce... ani o wiecach słyszeć... Dziewki
 54   1,  6  |            pół żywych stało opartych o słupy krwią brocząc ziemię,
 55   1,  6  |          trwoga ogarnęła go też może o samego siebie... Nie umiał
 56   1,  6  |              odchodzić, bo się lękał o własną głowę, gdy kneź na
 57   1,  6  |            nie śmiał nawet wspomnieć o zamianie lub wynagrodzeniu,
 58   1,  6  |            wynagrodzeniu, a kneź też o niej nie zdawał się myśleć.
 59   1,  6  |               które już wieść doszła o morderczej biesiadzie. Wyprzeć
 60   1,  6  |        obwiedziony wieńcem z głazów, o którym zachował pamięć od
 61   1,  6  |           niego, na sakwy i konie.~- O! prędkoście jakoś z grodu
 62   1,  6  |        przyniósłszy ze strawą pytała o Sambora - on nic nie wiedział.
 63   1,  6  |              kłóciły się zapalczywie o znajdywane ziarna. Bocian
 64   1,  6  |       opowiadał rzeczy. Trzeba, abyś o nich wiedział, ojcze, coraz
 65   1,  7  |    porozsypywane naczynia świadczyły o zajęciu mieszkańców. Na
 66   1,  7  |              Noc przeszła spokojnie, o brzasku wszyscy gotowi byli
 67   1,  7  |             śpieszył. Wisz też zrazu o gospodarstwie mówił i lesie.
 68   1,  7  |             tak - odezwał się Wisz - o stołba początku nikt nie
 69   1,  7  |          dodał stary - nie rozsądzać o tym, ale poczynać coś trzeba
 70   1,  7  |          kładł.~- Krom nas dwu niech o tym nikt nie wie. Jedziemy
 71   1,  7  |              Wołano nań bijąc kijami o ściany od podwórza, a ruszać
 72   1,  7  |      niskiego wzrostu, zakapturzony, o kiju. Z tym się zrozumieć
 73   1,  7  |              nawet życie... nie dbam o nie. Idźcie sobie szukać
 74   1,  7  |           się umrzeć należało, wołam o śmierć, nic więcej! nic
 75   1,  7  |              trudna to sprawa, wiemy o tym, ale się Chwosta pozbyć
 76   1,  7  |             Jam Lech!!~A pamiętajcie o tym, że gdy go zmożecie,
 77   1,  7  |           więcej - zawołał - wy mu i o tym, coście słyszeli od
 78   1,  7  |              zawołał Miłosz. - Dadzą o tym znać inni, powywiesza
 79   1,  8  |              niej dążyli, opuściwszy o brzasku smutne grodzisko
 80   1,  8  |        obyczaju ich, aby się zbytnio o dostatki nie troszczyć.
 81   1,  8  |             skrzętnie dawne podania: o ojców wierze, obyczaju i
 82   1,  8  |           potem nie odmienił. Ludzie o tym tak dobrze wiedzieli,
 83   1,  8  |          więc dużo nie trzeba prawić o tym, co się u nas i z nami
 84   1,  8  |       nareszcie:~- Ja wam coś powiem o prastarych czasach... Słyszeliście
 85   1,  8  |               Poczęli tedy obliczać, o ile we trzech mogli i umieli,
 86   1,  8  |          stary Wisz.~- Ja?... naokół o dziesięć dni drogi znam
 87   1,  8  |              rzekł - czas nam myśleć o sobie... siądź i radź...~
 88   1,  8  |          siadł się rozzuwać, pytając o dom i chudobę. Nadszedł
 89   1,  8  |            jezioro, aby wam oznajmić o tym. Dziś, jutro... każdej
 90   1,  8  |         niewola. Stary nie lękał się o siebie, dawno mu było już
 91   1,  8  |              obawiał się i troszczył o córki i syny. Milcząc dał
 92   1,  8  |             drodze doszła była wieść o tym, co się na drodze u
 93   1,  8  |              dawał znać przodem, gdy o drużynie kneziowskiej zasłyszy.
 94   1,  8  |           pierwsze skinienie i wieść o niebezpieczeństwie.~Nikt
 95   1,  8  |    niebezpieczeństwie.~Nikt tej nocy o śnie nie pomyślał, psy wyły
 96   1,  8  |           jakby i on chciał oznajmić o jakimś niebezpieczeństwie.~
 97   1,  9  |         płakali. Nie było nawet komu o pogrzebie pomyśleć, bo niewiasty
 98   1,  9  |             obiaty ci nie skąpili... O Łado! Łado! Łado!...~Za
 99   1,  9  |             starszyzną położymy... i o zemstę zawołamy...~Wtórowali
100   1,  9  |              gwar powiększał; starsi o zmarłym rozpowiadać zaczęli,
101   1,  9  |             to pora, albo nie, mówić o takiej sprawie... a ja chcę
102   1,  9  |             wiec, niech wiec stanowi o pomście za krew jego".~Spojrzeli
103   1,  9  |          mieli rąk, aby się upomnieć o krew, by darmo nie wsiąkła,
104   1,  9  |         Wisza prosić, będę wam mówił o tym... Siostrę waszą chcę
105   1,  9  |      zostawiał wątpliwości, że mówił o Dziwie. Ludek zwiesił głowę.~-
106   1,  9  |          brodę szarpnął i mruczał.~- O! - rzekł - niejednej się
107   1,  9  |       spokojnie mówiła Dziwa. ~- Wie o tym... a znać nie chce...~-
108   1,  10 |      strzepnąwszy, uderzył parę razy o drzewo. Potem opasał się
109   1,  10 |              malował.~- Myślmyż i my o szyjach naszych - rzekł -
110   1,  10 |         tylko było można nawoływania o pomstę krwawą. Gdy się to
111   1,  10 |              mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan, u Dulebów,
112   1,  10 |          mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan, u Dulebów,
113   1,  10 |            rozrządzą, ład sprawią... O Łado! niechaj ziemię szczęśliwą
114   1,  10 |         ziemię szczęśliwą uczynią... O Łado...~Wybrali ich, wybrali
115   1,  10 |       wybrali i mieli... Dwunastu... O Łado, o Łado...~Jeden z
116   1,  10 |         mieli... Dwunastu... O Łado, o Łado...~Jeden z kadzi rad
117   1,  10 |            podbierał - miód z ula... O Łado! O Ła...do!~I tak byli
118   1,  10 |                miód z ula... O Łado! O Ła...do!~I tak byli z dwunastu
119   1,  10 |          jednego już Kraka słuchali. O Łado! o Łado!...~Gdy się
120   1,  10 |              Kraka słuchali. O Łado! o Łado!...~Gdy się pieśń powolnie
121   1,  10 |             i żmije, fala morza biła o brzegi skaliste i słońce
122   1,  11 |           Żywia ze śmiechem zapytała o Dziwę. Kukułka bliżej podleciała,
123   1,  11 |              wysunęła się stara baba o kiju, z garnuszkiem na sznurku
124   1,  11 |    dziwacznie i przekręcając głowę - o! o! śliczneż lica, kwitną
125   1,  11 |              przekręcając głowę - o! o! śliczneż lica, kwitną jak
126   1,  11 |            ciemno i ja w łachmanach, o kiju, znalazłam się w puszczy...
127   1,  11 |       młodość nosić, aby stracić!... O! nie! nie!... ani białej,
128   1,  11 |              oczy obracać. W istocie o kilka kroków od nich stał
129   1,  11 |          padł na ziemię. Zapominając o wszystkim Jaruha ręce wyciągnęła
130   1,  11 |              będzie - rzekł.~- Darmo o nim i nie myśl, bo go nie
131   1,  11 |      Dziewczęta, zaledwie posłyszały o kneziu, pierzchnęły obie;
132   1,  11 |             na Kupałę...~I śpiewając o Kupale Jaruha rzuciła Znoska,
133   2,  12 |         najwięcej ludu zbierało, już o wschodzie słońca z kąpieli
134   2,  12 |             podpalić i pieśń zanucić o Kupale.~Chłopcy tymczasem
135   2,  12 |              uroczystą pieśń kupalną o bogu w złotym wieńcu, co
136   2,  12 |             płomieni i dymu uderzyli o siebie... nieraz się śmiejąc
137   2,  12 |           głowę smutnie, zapominając o Samborze, który ze strachem
138   2,  12 |         Jakiś czas Sambor spod dębu, o który się sparł, patrzał
139   2,  12 |             pomógł, nie pójdziesz ty o swej sile, a ja cię prowadzić
140   2,  12 |          dostały.~Jeszcze spór trwał o to, kto winien, że dziewki
141   2,  13 |    odwracając rozmowę. - Dziś z tobą o tym nie gadać, kiedy leżeć
142   2,  13 |             siędzie.~- Nieprędko wam o koniu myśleć - przerwała
143   2,  13 |             posadzić na grodzie. Nie o swobodę im idzie, a o skarby
144   2,  13 |            Nie o swobodę im idzie, a o skarby na zamku. My to wiemy.
145   2,  13 |          zawołał Bumir bijąc kubkiem o stół. Oczy mu się zapaliły.~-
146   2,  13 |             usnąć miała oparłszy się o ognisko, gdy na progu zobaczyła
147   2,  13 |        czeladź prowadząc przed pana.~O tym stworzeniu, którego
148   2,  13 |          chodziły wieści dawno, jako o złośliwej istocie będącej
149   2,  13 |         przydały . Nie obwiniano jej o to, że się przybłędzie ulitowała
150   2,  13 |            choćby życiem zapłacić, a o tę zausznikowi kneziowskiemu
151   2,  14 |          dola niosła. Wtem łódka się o brzeg oparła i zadrgała,
152   2,  14 |           bardzo, ostrożnie ocierali o siebie, ale zanucona pieśń,
153   2,  14 |             nie troszczącego się ani o śmierć, ani o dolę.~Dziwa
154   2,  14 |   troszczącego się ani o śmierć, ani o dolę.~Dziwa się pokłoniła
155   2,  14 |    Dziewczyna szła drożyną wskazaną. O kilka kroków stał na kiju
156   2,  14 |             serce odboli, pójdziesz! o! Pójdziesz!~- Nie! Nie! -
157   2,  14 |              za chramem i zagadnęła, o przeszłość; i jej opowiadać
158   2,  14 |          mierzył Dziwę i pytał znowu o Domana.~Dziewczę opowiedziało
159   2,  14 |               iż niechęć się rozbiła o nią i dziewczęta z poszanowaniem
160   2,  14 |          kształty, nie troszczyć się o życie. Dwa razy na dzień
161   2,  14 |          przelękły, ręką się opierał o częstokół, a widać było,
162   2,  14 |             bijąc się w pośpiechu to o jedną, to o drugą ścianę
163   2,  14 |             pośpiechu to o jedną, to o drugą ścianę częstokołu.
164   2,  14 |              fala spieniona uderzała o brzeg i rozlewała się po
165   2,  14 |       przystąpił do leżącego knezia, o mało go jeszcze wściekły
166   2,  15 |     miłościwy. Hadon szeptać począł, o czym tego dnia między ludźmi
167   2,  15 |            tyłem się wycofał z izby.~O bytności swej na Lednicy
168   2,  15 |           rzekł i słowa, ludziom też o tym milczeć przykazawszy,
169   2,  15 |        mirach. Przybiegł smerda znać o nich dając - coś ta gromada
170   2,  15 |         karki nią łamał. Wy, kneziu, o tym zapomnieliście, a chcecie
171   2,  15 |        podsieniu przechadzał, czasem o słup oparł, to znów chodził. -
172   2,  15 |          wyprawionym z pierścieniem, o łaski białej pani toczyła
173   2,  15 |          trwożliwie po lochu, sparta o drabinę, którą weszła, odkaszlnęła
174   2,  15 |             płakała gorzko, gdym się o tym dowiedziała. Kneź był
175   2,  15 |               ale nie ociemniać was. O mało nie zabił tego człowieka,
176   2,  16 |              w prastarych czasach, a o początku jej dziwne krążyły
177   2,  16 |            na gród bieżał i oznajmił o tym, co się stało. Hadon
178   2,  16 |               Ludzie, co go pojmali, o czymś wiedzieć musieli.~
179   2,  16 |            ojca.~Miłosz nie wiedział o niczym i trawił się żałością
180   2,  16 |              aby się dłużej męczyło, o zgodzie z nim nie mówcie.
181   2,  16 |              jedli, i mało co mówili o łowach, gdy Mściwój znowu
182   2,  16 |            się wam rzec godzi, kiedy o radę pytacie - rzekł. -
183   2,  16 |            wyczekawszy - ja was dziś o jedno pytam: Przyjdzieli
184   2,  16 |             siwa ojca głowa uderzyła o pomost i stoczyła się bezsilna,
185   2,  16 |            zaczęli. Czaszki ich biły o podłogę, o słupy, gdy je
186   2,  16 |          Czaszki ich biły o podłogę, o słupy, gdy je ciągnęli na
187   2,  16 |          sobie z rąk opończe, kłócąc o nie a popychając. Kupa czeladzi
188   2,  16 |              tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć było. Zagrzebano
189   2,  17 |             wieść szeroko po dworach o tym, co się na zamku stało.~
190   2,  17 |            Miłosz i rękami uderzając o ziemię padł na nią znowu,
191   2,  17 |                uchodzić trzeba!...~- O bracia moi, o rodzie mój! -
192   2,  17 |           trzeba!...~- O bracia moi, o rodzie mój! - jęczał Miłosz
193   2,  17 |         własną krew podnieść rękę... o doloż ty moja!...~Żule tymczasem,
194   2,  17 |            do chałup na palach wołać o przewóz, ale tu nie było
195   2,  17 |              Bumir. - Wam na wiecach o wilczej swobodzie prawić,
196   2,  17 |              skinął.~- Nie pytam was o nic - rzekł - wiem, że mi
197   2,  17 |           cicho siedzieć, aby Chwost o niczym nie wiedział.~Palec
198   2,  17 |              na ostrowiu się działo, o nazwiska i ludzi dopytując,
199   2,  18 |     bliższych dworów i chat, nigdzie o żadnym ruchu wojennym nie
200   2,  18 |       przywiózł ubitego kozła, mówił o spotkanych świniach w lesie,
201   2,  18 |         spotkanych świniach w lesie, o niedźwiedziu, o wilkach;
202   2,  18 |             w lesie, o niedźwiedziu, o wilkach; ludzi nigdzie nie
203   2,  18 |         nosząc do pani. Posądzano ją o wielką potęgę, ale wiedziano
204   2,  18 |        siedziała, jakby zapomniawszy o nim, z głową spuszczoną,
205   2,  18 |        zbrojni, a milczą tak, że ich o trzy kroki nie słychać...~-
206   2,  18 |             padł kilka razy.~- Chata o kilka kroków - rzekł - ubogi
207   2,  18 |         ubogi człek gościnny, nikogo o imię nie pyta... wnijdźmy
208   2,  18 |              smerda poszedł kłamać i o gościnę prosić. Gospodarz
209   2,  18 |         dobry - odezwał się smerda - o gościnę was proszę, na krótki
210   2,  18 |              w imię starego obyczaju o gościnę prosicie, chodźcie.
211   2,  19 |          gród, dodał - tam próżnośmy o gościnę u wrót prosili,
212   2,  19 |         puste i chaty... prosimy was o gościnę... o dach tylko
213   2,  19 |             prosimy was o gościnę... o dach tylko nad głowy nasze...~
214   2,  19 |            zapewniono.~- Słyszeliśmy o was - rzekł - i nie z jednych
215   2,  19 |                myślał zaprowadzać?~- O tej my od niegośmy nie słyszeli -
216   2,  19 |                odparł Piastun - choć o niej inni ludzie różne wieści
217   2,  19 |          łamali głód zaspokajając.~- O tej nowej wierze - odezwał
218   2,  19 |           coraz wtrącał coś, aby się o nowej wierze dowiedzieć.~
219   2,  19 |              dopiero zapytał młodszy o to, co się w kraju działo.
220   2,  19 |            mocne... Drudzy zaś myślą o tym, jak by wszystkie małe
221   2,  19 |          znowu. Piastun zagadnął ich o wiarę nową, której ciekaw
222   2,  19 |         chcecie, opowiem wam chętnie o tym znaku i o wierze nowej,
223   2,  19 |            wam chętnie o tym znaku i o wierze nowej, gdyż podróż
224   2,  19 |               drugich nie zrozumiał, o inne pytał lub możliwości
225   2,  19 |            pełne były i zasobne, ale o czym potem przebyć zimę?
226   2,  19 |           gorący i mimowolnie troska o tę wojnę wszystkim dogryzała.~
227   2,  19 |             są, przyjdą i upomną się o swe dziedzictwo... Wojna
228   2,  19 |          zrozumieć mogły, wspominała o bóstwach zapomnianych i
229   2,  20 |            niejeden kmieć, a mówiono o nim, że mógłby był dawno
230   2,  20 |          chciał, wybierać.~Wiedziano o tym dobrze, że Mirsz pękniętego
231   2,  20 |              zdrzemał głowę sparłszy o drzewo.~Tego też dnia na
232   2,  20 |                Trzeba ci inną wziąć, o tej zapomnisz... Porwać
233   2,  20 |            stał przed nią, oparł się o słup, rozglądał się po chramie.~
234   2,  20 |             płakać gorzko poczęła.~- O doloż ty moja, o dolo!~Spojrzała
235   2,  20 |          poczęła.~- O doloż ty moja, o dolo!~Spojrzała na czarny
236   2,  20 |      rozchodzili ludzie nucąc pieśni o Ładzie i Nii, śpiewy rozlegały
237   2,  20 |             dla gościa.~Ojciec wołał o wieczerzę - zwinęła się
238   2,  20 |            była odsunięta, sparł się o ścianę, głowę pochylił -
239   2,  20 |              trucizna? Inną biorę, a o innej myślę, gdzie indziej
240   2,  20 |         słyszeć, może razem oboje?~- O miły mój, miły, sokole jedyny,
241   2,  21 |         zdawały.~Kneź za nią, oparty o mur, poglądał na gród pod
242   2,  21 |          progu! - zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto wie, co
243   2,  21 |          chłopcy krzyczeć zaczęli:~- O! jeden, drugi, trzeci...~
244   2,  21 |              rękami.~Coraz wyraźniej o wieczornej zorzy dojrzeć
245   2,  21 |          gdzie się zapadły.~Człeczek o jednym oku dobił się do
246   2,  21 |            świetlicy, postrzegł go i o podłogę nim cisnął, aż go
247   2,  21 |             jeden dzień roboty dość, o wieży pomyśleć czas i jutro.~
248   2,  21 |    przysposobić można.~Był piec, ale o pieczeniu chleba pomyśleć
249   2,  21 |      przerywano. Wśród tego palenia, o mroku do obozu przywlókł
250   2,  21 |   rozemknięte i języki wiszące - ale o litość i zmiłowanie nie
251   3,  22 |           zwołano wielki wiec kmieci o następnego miesiąca pełni.~
252   3,  22 |             mimo zagrody, co później o niego u czeladzi i niewiast
253   3,  22 |              dobra pragnie...~Pytano o niego. Ścibor rzekł: - Do
254   3,  22 |           choć i jednego nie mamy... o posłuszną gromadę trudniej
255   3,  22 |        przyszło, Ścibor wołać zaczął o upamiętanie, że to wiec
256   3,  22 |              już chodzą - rzekł - że o losie Chwościska stary ojciec
257   3,  22 |             i Pomorców posyłać mieli o posiłki, wtargną z nimi
258   3,  22 |         widział dawno, i nie słyszał o nim nawet.~- Nóż miałem
259   3,  22 |                Nie ma co już i mówić o wyborze - dodał Myszko głosem
260   3,  22 |         ludzie, kłócąc się i czubiąc o ziarna jak wczora tamci
261   3,  22 |              ziarna jak wczora tamci o panowanie nad sobą.~Piastun
262   3,  22 |             do grodu nie było, a gdy o najazdach mówiono, głowami
263   3,  22 |        uczynili Myszkowie, a gdy się o tym dowiedział Bumir i jego
264   3,  22 |              szli, a nim do mówienia o sprawie przystąpili, wystawiono
265   3,  22 |        czcimy i my przecie Rugiewida o siedmiu twarzach i mieczach
266   3,  22 |           mieczach siedmiu, Trygłowa o trzech głowach, Porewita
267   3,  22 |             trzech głowach, Porewita o czterech obliczach z piątym
268   3,  22 |               Tamem ja naprzód szedł o wyrocznię pytać.~- Cóż ci
269   3,  22 |             lasach chowają, a swoich o miedzę znać nie chcą...
270   3,  22 |         każdy swoich zalecać. Wnet i o przepowiedni zapomniano.
271   3,  22 |             było porozumieć. Myszkom o głowy szło... zwołali się
272   3,  22 |             nad brzeg jeziora. Wieść o napaści wroga ruszyła wszystkich,
273   3,  23 |         Zbiegi mówiły z przerażeniem o ludziach całych w żelazo
274   3,  23 |          drodze, inni na ziemi leżąc o darowanie życia prosie daremnie.~
275   3,  23 |  przygotowane - do wiązania tych, co o miłosierdzie prosili wykup
276   3,  23 |            wyszła - Ludek zawołał:~- O! ten ci to jest, który ich
277   3,  23 |           stąd czeladzi była wielka.~O pogoni za resztką Kaszubów
278   3,  23 |         ciała podopalały do szczętu.~O wieczornej porze Ludek,
279   3,  23 |          mogła dać zrobić, gdyby się o nią postarano.~Puszczono
280   3,  23 |           niego poczynał. Szło tylko o wynalezienie człowieka.~
281   3,  24 |        chłopak. - Cieszę się, żeście o naszej zapomnieli...~Popatrzał
282   3,  24 |            chacie u Wiszów wiadomość o tym zadziwiła niewiasty;
283   3,  24 |            dola...~Stary zdun trochę o garnkach zapomniał gotując
284   3,  24 |            dostatkiem; tego chmielu, o którym stara pieśń niosła,
285   3,  24 |            śpiewać już zaczynając.~- O! o! co oni to porobili,
286   3,  24 |         śpiewać już zaczynając.~- O! o! co oni to porobili, co
287   3,  24 |           wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam i ja jej ziele,
288   3,  24 |        wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam i ja jej ziele,
289   3,  24 |      powlokła się dalej śpiewając:~- O lubczyku, ziółko złote!...
290   3,  24 |              serce wnet go chwyta... o lubczyku, dobre ziele, prośże
291   3,  24 |       uspokajała tych; których duchy o ziemię rzucały, sama się
292   3,  24 |             z chaty furknąć chciało, o tym smutku i obawie pojęcia
293   3,  24 |      uśmiechał, a gdzie był myślami, o tym nikt nie wiedział.~Tymczasem
294   3,  24 |             będzie mi jak u matki...~O słońca wschodzie ruszył
295   3,  24 |              kolei wszystkich prosić o błogosławieństwo, padli
296   3,  24 |             idzie, popodcina nogi... O chmielu, o chmielu, cudowneś
297   3,  24 |         popodcina nogi... O chmielu, o chmielu, cudowneś ty ziele,
298   3,  24 |            jutra trwa twe panowanie.~O chmielu!...~Całą tak noc
299   3,  24 |              spiesznym krokiem idącą o kiju starą babę. Stawała
300   3,  24 |             tuląc w dłonie wołała:~- O doloż moja - o dolo!~W podwórku
301   3,  24 |             wołała:~- O doloż moja - o dolo!~W podwórku zwijając
302   3,  24 |     przeciwko nawale nieprzyjaciela, o obronie myśleć było niepodobna,
303   3,  24 |        myśleć było niepodobna, chyba o ucieczce jednej. Parobczak,
304   3,  24 |           było czasu prawie pomyśleć o schronieniu się gdziekolwiek,
305   3,  24 |           łzach cała.~Nie myśląc już o drugich mąż ją wpół chwycił
306   3,  24 |               szukał kryjówki myśląc o sobie. Mirsz stary miał
307   3,  24 |          poczęli je z gniewem tłuc i o ściany rozbijać, pokrzykując
308   3,  24 |           cierpieli, bo oni śpiewali o starych, lepszych czasach.
309   3,  24 |         Chciano z niego dobyć wieści o bogatym chramie i skarbach
310   3,  24 |              szydersko stary.~Badano o najbogatszą w okolicy zagrodę,
311   3,  24 |       najbogatszą w okolicy zagrodę, o najliczniejsze stada, ale
312   3,  24 |           oprawcom ręce drętwiały.~- O doloż ty nasza - o dolo!
313   3,  24 |      drętwiały.~- O doloż ty nasza - o dolo! Wesele i grób. Warzyli
314   3,  24 |           wesele, pogrzeb zgotowali. O doloż ty nasza, o dolo!
315   3,  24 |         zgotowali. O doloż ty nasza, o dolo! Smagajcie, a żywo,
316   3,  24 |          prędzej, dość się nabolała! O Łado! Kolado! Kupało! pomóżcie
317   3,  24 |              chcieli naplądrowawszy, o Lednicy nie myśląc, bo na
318   3,  25 |         podpływały do ostrowu, jakby o pogrzeb prosiły.~Płynęły
319   3,  25 |          pojąc go sama, zapomniawszy o sobie i o wstydzie. Przyszła
320   3,  25 |               zapomniawszy o sobie i o wstydzie. Przyszła siwowłosa
321   3,  25 |           trupy zostawili na brzegu. O! trupy bieleją jak kwiatki
322   3,  25 |           trawie przy drzewie, głowę o pień oparła, twarz płachtą
323   3,  25 |              stojąc do rana, dopiero o brzasku znalazł łódkę jakąś,
324   3,  25 |             kazał mu nie pytając już o nic - a po wypoczynku dopiero
325   3,  25 |              twarz starego Wizuna... O smutnym weselu swym Doman
326   3,  25 |             krasnalki obuwie wiązać! o! O! Podziomki truchleją,
327   3,  25 |          krasnalki obuwie wiązać! o! O! Podziomki truchleją, gdzie
328   3,  25 |         wieczorem, dowiedziawszy się o tym, pociągnęła do sadu
329   3,  25 |           mrucząc coś niewyraźnie.~- O! o! - rzekła w końcu - ja
330   3,  25 |        mrucząc coś niewyraźnie.~- O! o! - rzekła w końcu - ja bym
331   3,  25 |              męczycie, dziewucho!... O! o! ja znachorka jestem,
332   3,  25 |           męczycie, dziewucho!... O! o! ja znachorka jestem, ja
333   3,  25 |            gorzej.~- Znacie wy bajkę o pięknej królewnie? - rzekła.~
334   3,  25 |           wody żywiącej, której smok o siedmiu głowach pilnował.
335   3,  25 |            królewna stoi i płacze.~- O doloż ty moja, doleńko!~
336   3,  25 |            za białą rączkę trzyma.~- O! ja nieszczęśliwa! Poznał
337   3,  26 |       potrzeba.~Zbierali się młodsi, o wojnie i o łowach prawiąc
338   3,  26 |      Zbierali się młodsi, o wojnie i o łowach prawiąc dzień zmarnowali...
339   3,  26 |             wieczór piosnki śpiewali o dziewczętach.~Gdy Leszków
340   3,  26 |         jasno, wszyscy poczęli mówić o nim, chociaż między kmieciami
341   3,  26 |           nic. Zasłyszano tu już coś o jego losie i wszyscy obstąpili
342   3,  26 |         począł się burzyć i wyrzekać o pomstę nawołując.~Pytaniom
343   3,  26 |           Ledwie wierzyć chciano, iż o swej sile mógł potem na
344   3,  26 |              ostrów dopłynąć. Drudzy o Pomorców, ich siły, o Leszków
345   3,  26 |         Drudzy o Pomorców, ich siły, o Leszków i o Niemców badali,
346   3,  26 |      Pomorców, ich siły, o Leszków i o Niemców badali, jak oni
347   3,  26 |           obierzecie - dodał - każdy o sobie pamiętać będzie. Pozbierają
348   3,  26 |             czeladź Piastuna już się o brzasku do roboty rozeszła,
349   3,  26 |        gospodarza, aby miał staranie o ojcowskiej świerzopie.~Pod
350   3,  26 |            dotąd nie wyszło.~Posłuch o Niemcach i grożącym znowu
351   3,  26 |              dlaczego ich ścigano, i o ojca a siebie się lękając
352   3,  26 |          próżno pytali, nie wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując
353   3,  26 |     wszystkich na grodzisku, gdy się o zniknięciu Piastuna dowiedzieli -
354   3,  26 |          wieczór gospodarz na ławie. O dniu Bolko, wstawszy wcześnie,
355   3,  26 |              i Myszki, ocierając się o siebie, w zgodzie, razem
356   3,  26 |             radzić chcieli, a raczej o rozkazy pytać, co poczynać.~-
357   3,  27 |          ziemi, podawano sobie wieść o nim z zagrody do zagrody.
358   3,  27 |          dalej od Gopła, tym powieść o osobliwszej bogów wyroczni
359   3,  27 |               a matka stara bajki im o bohaterach prawiła, i tak
360   3,  27 |      Leszkowie się niepokoić zaczęli o siebie - zastukano do wrót
361   3,  27 |            Leszko z Biełką siedzieli o gruby pień oparci, stara
362   3,  27 |              ci barkami oparłszy się o siebie, dobyli mieczów i
363   3,  27 |      zasmucała i rozjaśniała. Myślał o pomście za własne dzieci,
364   3,  27 |               porwawszy ich, czaszki o pnie dębów podruzgotał,
365   3,  28 |        niewolę i posądzony niewinnie o prowadzenie Pomorców.~-
366   3,  28 |             ludzi z sobą i dni kilka o chłodzie i głodzie polując,
367   3,  28 |            Dobka tak zabawić, iż się o niego upominał i z kąta
368   3,  28 |            nieśmiało coś przebąkiwać o Niemczech, obyczajach swojego
369   3,  28 |       żelaznych. Opowiadał też dziwy o kobietach jak śnieg białych,
370   3,  28 |            się nie przeciwił. Prawił o dworze teścia Chwościkowego,
371   3,  28 |           Nazajutrz sam już zagadnął o to, a Hengo bez obawy pleść
372   3,  28 |      dostrzec istotnej różnicy, tej, o której mu Hengo prawił tyle -
373   3,  28 |              ich siły obliczył i dał o nich znać Polanom.~Dopiero
374   3,  28 |         Dobek miał powracać do domu, o dowództwo się zgłosić koniecznie (
375   3,  28 |      odjechali od obozowiska daleko, o znalezienie drogi już się
376   3,  28 |            drogami ku granicy. Jedne o drugich ziemie wiedzieć
377   3,  28 |           nieprzyjaciel zawczasu się o nich nie dowiedział, nie
378   3,  28 |           nimi chcieli być, pominął.~O Dobku jeden on wiedział,
379   3,  28 |           nań zawołał Piastun, jakby o niczym nie wiedział. - Gdzieżeś
380   3,  28 |            działo z tobą? Ludzie się o was troskali, czy nieszczęścia
381   3,  28 |       naprawy mieczów takiego, który o mało mnie samego nie popsuł.
382   3,  29 |             że choć wojewodowie mało o sobie wiedzieli w pochodzie,
383   3,  29 |             z różnych stron ciągnąc -o jednym dniu i godzinie wyszli
384   3,  29 |           pierwszym być i starał się o to, potu i trudu nie żałując.
385   3,  29 |          słowem się nie wyrywał, gdy o kroków kilkanaście ujrzano
386   3,  29 |              ludzie, którym nie szło o zwycięstwo, ale tylko o
387   3,  29 |              o zwycięstwo, ale tylko o to, by się nasycić mogli
388   3,  29 |              daleka i upominając się o część swoją.~U ognia zasiadł
389   3,  29 |              nich coś miał za sobą i o mało do sporu nie przyszło,
390   3,  29 |           włócznię krwawą, nie pytał o jej dalsze losy. Patrzał
391   3,  29 |     dopytując, badając, aby mówił im o zwycięstwie, jak się potykano
392   3,  29 |             otoczono, począł powieść o bitwie, jak się wszystkie
393   3,  29 |            cudownie ze stron różnych o jednej godzinie, jak wróg
394   3,  29 |             warcząc do boju, a młoty o tarcze uderzały i miecze,
395   3,  29 |            tarcze uderzały i miecze, o obręcze miedziane, jak wojewodzie
396   3,  29 |            się do nóg, bijąc głowami o ziemię... nie pomogło...
397   3,  29 |       chcieli.~- Jakąż? - spytała.~- O was i o mnie - rzekł chłopak. -
398   3,  29 |          Jakąż? - spytała.~- O was i o mnie - rzekł chłopak. -
399   3,  29 |                ot... i różne sprawy, o których nocą, gdym usnąć
400   3,  30 |                Gdzie odgróżki wasze, o rodzie zbójecki? Gdzie wasze
401   3,  30 |             krew swej krwi nie bije.~O świtaniu czwartej doby,
402   3,  30 |               Lecz stało się, że gdy o wszystkim zawczasu miano
403   3,  30 |             zawczasu miano staranie, o wołach, i pługu nie pamiętał
404   3,  30 |     Pozostaje nam tylko dopowiedzieć o losach Domana i Dziwy, które
405   3,  30 |              próg już mógł wynijść i o kiju się przechadzać.~Gdy
406   3,  30 |        śmiejąc jednak nikogo zapytać o nią.~Już mrok padać zaczynał,
407   3,  30 |          coraz przysuwał się bliżej.~O kilka kroków postrzegł Doman
408   3,  30 |        zjawiła się u brzegu, gdy już o mroku czółna ze trzcin i
409   3,  30 |               choć nic nie mówił jej o tym.~Z domu rodzicielskiego
410   3,  30 |             na ziemię i zapomniawszy o wszystkim, ręce podnosząc
411   3,  Dop|           byt ludzkości podlega, coś o tym dozwalają wnioskować.~
412   3,  Dop|               nie zna ich nikt, nikt o nich nie wspomina. W tej
413   3,  Dop|          Posłuchajmy tego świadectwa o nich, które ma w sobie coś
414   3,  Dop|              Maurycy) rozpytywał ich o narodzie i gdzie sobie obrał
415   3,  Dop|            Oni zaś, nasłuchawszy się o narodu rzymskiego - tak
416   3,  Dop|          potwierdza Jornandes pisząc o nich armis disperiti.~W
417   3,  Dop|     przymierzu z Germanami, nie mamy o niej tylko podania ciemne.
418   3,  Dop|            źródła, z ust ludu, który o nich zapomniał, ale z kart
419   3,  Dop|             badacze nasi, iż podania o pierwotnych dziejach narodu
420   3,  Dop|           Leszków, Popielów, podania o Wandzie, Krakusie itp. odnoszą
421   3,  Dop| Słowiańszczyzną i charakter powieści o nim zupełnie jest odmienny.
422   3,  Dop|         mogiły zrodzona jest legenda o Kraku. Dlaczego jedna z
423   3,  Dop|         daleko późniejszej legendzie o żywocie św. Stanisława powtarza
424   3,  Dop|        występuje córka Kraka, Wanda, o której powieść utworzona,
425   3,  Dop|        dziewictwo swe ślubuje bogom. O granicę panujący książę
426   3,  Dop|       bogactwy, wysyła posły prosząc o rękę Wandy, która dziewosłęby
427   3,  Dop|           lud pogrzebał nad Dłubnią, o milę od Krakowa, sypiąc
428   3,  Dop|      wyrobieniu kunsztownym powieści o Wandzie znać późniejsze
429   3,  Dop|           jest jakaś głucha tradycja o panowaniu Lechów plemienia
430   3,  Dop|             uwagi tylko, że tradycja o prostym pochodzeniu Przemysława
431   3,  Dop|              jak później w legendzie o Piaście.~Przemysław także
432   3,  Dop|            by wszyscy ubiegający się o panowanie, w pewnym oznaczonym
433   3,  Dop|       zabawić biegając do mety - ale o tym nikomu znać nie dali.
434   3,  Dop|             miał jabłkowitego konia, o tym na pewno wie Długosz).
435   3,  Dop|               w której jest wzmianka o podkutym koniu, zdaje się
436   3,  Dop|       godności".~Ciekawa to tradycja o znaczeniu wyrazu, a równie
437   3,  Dop|              z bajki wyjęty szczegół o jakimś biedaku, o jednym
438   3,  Dop|           szczegół o jakimś biedaku, o jednym z kilku braci, co
439   3,  Dop|           czekali, według upewnienia o objawionym bogów wyroku,
440   3,  Dop| Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o powieści Długosza dać wyobrażenie.
441   3,  Dop|         pielgrzymi na próżno prosząc o schronienie u księcia, gdy
442   3,  Dop|               Oznajmują oni Piastowi o przyszłym jego wyborze -
443   3,  Dop|          herbowych pobrane. Powieści o wyścigach Leszka, o Przemysławie
444   3,  Dop|         Powieści o wyścigach Leszka, o Przemysławie i hełmach widocznie
445   3,  Dop|              Jawnym jest, że podanie o mogiłach Kraka i Wandy i