Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |        się koło ogniska. Wszyscy jechać spieszyli, bo im się zdało,
 2   1,  5 |     naradach? Dlatego kazałem mu jechać za sobą. Ale mi się nie
 3   1,  7 |     mówiąc nikomu dokąd i po co, jechać musiał.~Ona i Dziwa poszły
 4   1,  7 |        sam wskazywał dalej, kędy jechać mieli, bo naokół w swoim
 5   1,  7 |       choć im się chciało bardzo jechać razem z panami, musieli
 6   1,  8 |            Co będzie, to będzie, jechać trzeba i zieloną wić nieść
 7   2,  13|          nie było sposobu. Pilno jechać musiał, drugich namawiać,
 8   2,  15|       dwu towarzyszów obok niego jechać konno miało i podtrzymywać
 9   2,  15| zwlekając, natychmiast kazała mu jechać Brunhilda, a gdy ujrzała,
10   2,  16|        radzieśmy i uradzili, aby jechać do niego. Ratując jego,
11   2,  16|           trzeba było samemu nań jechać lub drugi zwołać sobie,
12   2,  18|        klął okrutnie, że na łowy jechać nie mógł. Brunhilda go nie
13   2,  18|         nie była. Kneź nie śmiał jechać dalej, ciągle na nią wskazując
14   2,  18|    miłościwy panie! nie ma po co jechać tam... - Dlaczego?~- E!
15   2,  20|             Coś mi się pod skwar jechać nie chce - rzekł chmurno.~-
16   2,  21|         starszy - dziad pozwolił jechać, siedliśma na konie i jechali
17   3,  25|       przybito i zaczęli do niej jechać w swaty, i jechali królowie,
18   3,  26|          i wszyscy na koń siedli jechać do grodu. A że czeladź Piastuna
19   3,  30|      swojej dobrał kilku i kazał jechać z sobą.~Właśnie Kneźno i