Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 | szczęścia? - zapytał Wisz.~Hengo zamilkł i schował go do worka...
 2   1,  4 |          się kończy ludzka mowa.~Zamilkł. Smerda pół słuchał, pół
 3   1,  6 |     śmiech, jakby puchacza głos.~Zamilkł oglądając się z obawą.~-
 4   1,  7 |     Twarz zakrył rękami obiema i zamilkł. Wiszowi serce się ścisnęło
 5   1,  8 |       nam co dzień ziemi ubywa.. Zamilkł Piastun, a po chwili dodał:~-
 6   1,  10|       jednym, i drugim... Słowan zamilkł, głowę spuścił, podparł
 7   2,  12|         Spuścił głowę wypełzłą i zamilkł; milczeli oba, bo chór śpiewał
 8   2,  12|        aby siostrę obronić!~Brat zamilkł, a Żywia, rzucając chciwie
 9   2,  13|        wydawały się niepojętymi. Zamilkł.~- Wywołajcie babę - rzekł
10   2,  13|      Wisza głowę spuścił Doman i zamilkł.~- Trzeba nam dalej prowadzić
11   2,  13|         też dał znak ręką, Bumir zamilkł.~Wszedł Duży z miodem znowu
12   2,  14|    chciał wierzyć śmierci. Potem zamilkł.~- Pozwólcie mi tu zostać
13   2,  15|     idźcie z nami na jedną rękę.~Zamilkł Myszko. Chwost, który słuchając
14   2,  16|           bobym mu wydarł życie!~Zamilkł starzec i nikt się odezwać
15   2,  18|         odparł Piastun. Chwostek zamilkł.~- Kneź też pewnie przy
16   2,  19| morderstwem żyją, iść one mogły?~Zamilkł na chwilę, a wtem weszła
17   2,  19|     rzucić jakieś pytanie, potem zamilkł, a gość tak ciągnął dalej:~-
18   3,  25|       obojętnością dodał Doman i zamilkł. Stara, niby zamyśliwszy