Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |        na Dunaju, nie waż mu się stać oporem. Ręce łamie król
 2   1,  6 |      płaci... Nie macie tu czego stać długo... Wracać wam zdrowiej
 3   1,  9 |    przeciw ślubowi bożemu jak mi stać?~Zamilkli znowu; Doman głowę
 4   1,  10|             Wy z końmi - rzekł - stać tu w pobliżu, paść i czekać.
 5   1,  11|        będzie... cóż się nam tam stać może? - zawołała Żywia.~-
 6   2,  12|        rozśmiała się.~- A co się stać miało? To, co się zawsze
 7   2,  12|    chciało... u ognia w chramie, stać, by się jej ludzie do kolan
 8   2,  12|          stanę u ognia świętego, stać będę, aż oczy wypłaczę i
 9   2,  13|    Dużego.~- Ja do jutra rana tu stać nie mogę - rzekł mu niecierpliwie -
10   2,  17|           że mu się tu nic złego stać nie może, gdy wniesiono
11   2,  19|         był, iż mu się nic złego stać nie może.~Było to tym dziwniejszym,
12   2,  19|          naradzie starszyzny nie stać na zawadzie, gdyż czas był
13   3,  22|  potrzebował do sporów należeć i stać mógł na uboczu.~Wiec, powiadano,
14   3,  22|         by był rad mniejszym się stać lub okazać. I nie w smak
15   3,  22|         Myszków sługi z Leszkami stać obok nie chcieli. Lecz Dobek,
16   3,  28|      Kubek pełny przy nim musiał stać, a wesołki mu prawili baśnie
17   3,  29| odskoczył.~- Bywało to nieraz... stać się może teraz... Nie pójdzie
18   3,  30|        im krótko i spokojnie, że stać będą, póki on im iść nie