Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |       choć mu się niedawno twarz śmiała, posmutniał, nagle.~Oczyma
 2   1,  8 |    Szeroka gęba z zębami białymi śmiała się w progu.~Znosek stał
 3   1,  11|        śmiać się poczęły. Jaruha śmiała się z nimi.~Wzięła znowu
 4   1,  11|          klekotała...~Jaruha się śmiała, ale trawą i liśćmi okładała
 5   2,  12|     chciwie oczyma po gromadach, śmiała się bliskiej uciesze, nogi
 6   2,  12|    Dajcież pokój ze strachami! - śmiała się. - Nikt się do nas nie
 7   2,  12|         Baba, w oczy mu patrząc, śmiała się.~- Dobrze tak! harda
 8   2,  14|          myśli potęgą. Czuła się śmiałą i gardzącą niebezpieczeństwem,
 9   2,  14| popychano zewsząd, a stęknąć nie śmiała. Wolnym krokiem, nie oglądając
10   2,  17|      Bumir. - Na grodzie drużyna śmiała i liczna, choćby rok im
11   2,  18|        ten jej zagroził, aby nie śmiała na krok ku niemu przystąpić.
12   2,  21|    oczach im się jeszcze młodość śmiała i życie, ale dziko jakoś
13   3,  24|        tak jak trzecia noga...~I śmiała się Jaruha, śpiewać już
14   3,  25|            Może! ja wiele znam - śmiała się stara - choć popróbuję... -
15   3,  25|       zęba ani jednego nie mam - śmiała się wiedźma - co mi po suchym
16   3,  25|   piosenki śpiewała, z ludzi się śmiała, w boki się brała i powtarzała:~-
17   3,  26|         Jaruha siedząca na ziemi śmiała się z radości.~- A tom ja
18   3,  29|         z bólu, ale twarz mu się śmiała i oczy błyskały radością,