Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |          o nich długo, wiele...~ ~Siadła znów w krześle opierając
 2   2,  14|          odwiązał i czekał. Dziwa siadła, odbił od brzegu i czółno
 3   2,  14|     niewiast, co ogień podsycały, siadła, jak one, na pustym kamieniu,
 4   2,  15|           szeptać ciszej - kneźna siadła tuż przy nim, podparta na
 5   2,  15|    słuchał tych zapewnień. Kneźna siadła przy nim, sama go karmiąc
 6   2,  18|  nastraszyło. Trzęsąc się jeszcze siadła znowu na kłodzie.~- Cóż
 7   2,  18|           wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła prędko i ziele zaczęła przebierać
 8   2,  20|         ściągnęła torbę z pleców, siadła na ziemi u przełazu, poczęła
 9   2,  21|            Chwostek już spał. Ona siadła u ognia, wpatrzyła się w
10   3,  23| podniesiono do góry, jazda na koń siadła, kupy piesze gromadzić się
11   3,  25|   czółenek postrzegłszy na brzegu siadła weń, odepchnęła się kijem
12   3,  25|       Potem i głosu jej zabrakło, siadła na trawie przy drzewie,
13   3,  25|           zajrzała, spuściła ją i siadła czatować na jednym z kamieni.
14   3,  25|           zasuwa się, na łóżeczku siadła, płacze, płacze, aż z łez
15   3,  25|            Znowu idzie do komory, siadła na łóżeczku, głowę nakryła
16   3,  26|         południa stara na kłodzie siadła spocząć, dobywszy z torby
17   3,  26|         ani sprzeciwiał, starucha siadła na hradyszczu, porozwiązywała
18   3,  29|           wcisnęła się do chramu, siadła na kamieniu, serce ręką