Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |  przylgłym do niej włosem i dwoje rąk wiosłujących około niej.
 2   1,  3 |           Sambor.~Dziwa puściła z rąk włosy, oczy utopiła w ziemię,
 3   1,  9 |        zostawił na ziemi... ile z rąk twych padło zwierza, ileś
 4   1,  9 |   wyrzecze, a nie będziecie mieli rąk, aby się upomnieć o krew,
 5   1,  9 |      ciągle sobie patrząc w oczy. Rąk już sobie nie podawali.
 6   1,  10|          potem ciekawym, którzy z rąk do rąk sobie podawać zaczęli.
 7   1,  10|         ciekawym, którzy z rąk do rąk sobie podawać zaczęli. Strzała
 8   1,  10|   zaszeleściało, prychnęło, dwoje rąk chwyciło za kraj kory, głowa
 9   2,  13|       dziewczyna Wyrwała mi się z rąk jak śliski węgorz. Srom
10   2,  13|           źle, nam trzeba ludzi i rąk... Kmiecie, braty nasze,
11   2,  14|      wojnie, nie na łowach, ale z rąk niewiasty... ze sromem!~-
12   2,  16|         trupa, i wyrywali sobie z rąk opończe, kłócąc o nie a
13   2,  19| Doszedłszy lat siedmiu, chłopcy z rąk matki i spod dozoru niewieściego
14   2,  20|        człek już niemłody. Ruchem rąk, nie mówiąc nic, powiedział
15   2,  21|          na ludzi. - Gąb za dużo, rąk za mało! - szepnęła. - Co
16   3,  26|          temu, wyśliznął się im z rąk, gdy sądzili, że ku innym
17   3,  28|         tego mamy ludzi. Z dwojga rąk, choćby najdzielniejszych,
18   3,  30|          musi, ale ją chcę mieć z rąk waszych i spod ojcowskiej