Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |             zrazu niebo błękitniało u góry, pozłacało się u dołu;
  2   1,  1  |   błękitniało u góry, pozłacało się u dołu; obłoczki białe, jak
  3   1,  1  |           kuły drzewa. Był dzień...~U skraju lasu, nad rzeką leniwą,
  4   1,  1  |          wyszedł z niego uzbrojony. U pasa miał siekierkę jak
  5   1,  1  |             oschłe gałęzie od dołu, u góry w zielone wieńce ubrane.
  6   1,  1  |           straszliwą, czapką okrytą u góry... Starszy wstrzymał
  7   1,  1  |            trochę, zobaczywszy znak u drogi, obejrzał niespokojnie
  8   1,  1  |       skórzanym obuwiu zbierała się u nogi, czerwonymi kroplami
  9   1,  1  |         lepiej rozeznać można było.~U brzegu, podniesionego trochę,
 10   1,  1  |           jak dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki, na ogromnym,
 11   1,  1  |          miał ani ozdoby, ni broni. U nóg jego dwa psy leżały
 12   1,  1  |            w spokoju mieniać, czego u jednych zbytek, a drugim
 13   1,  1  |        czegoś zadumał.~- Nie bardzo u nas mieniać jest na co...
 14   1,  1  |           Skór i futer dosyć pewnie u siebie macie, bursztynu
 15   1,  1  |             siebie macie, bursztynu u nas niewiele. Myśmy też
 16   1,  1  |             nie pierwszy raz jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel
 17   1,  1  |           jak ręką zbrojną? Tak jak u was, u nas i na całym świecie,
 18   1,  1  |             zbrojną? Tak jak u was, u nas i na całym świecie,
 19   1,  1  |       Młodym woli nie dają, a stare u nas szanują. Choć im rozumu
 20   1,  2  |          leżał i nóż przy nim mały. U drzwi na ławie stał ceber
 21   1,  2  |         wykrojony jak liść kosaćca, u pięści piękną rękojeścią
 22   1,  2  |            Za dawnych czasów ledwie u księdzów i żupanów coś podobnego
 23   1,  2  |             nie szkodzi... wszak ci u was zwyczajem, że na stos
 24   1,  2  |          pójść za zwierzem, którego u was pełno, to zabawka, bursztyn
 25   1,  2  |          się możemy i z tymi, co tu u Odry i co nad Łabą siedzą,
 26   1,  2  |             dokończył Wisz. - Każdy u siebie doma ma, czego mu
 27   1,  2  |         zabraknie.~- Dzieje się tak u was - przerwał stary - my
 28   1,  2  |           nie znali. Prawda, że tam u zachodu wasze duchy lepszy
 29   1,  2  |             bożą, kamienną, aby się u swoich bogów nią wyświadczył,
 30   1,  2  |         będzie tak na wiek wieków i u wnuków naszych.~Hengo słuchał
 31   1,  2  |           powiedziała. A pieśni się u niej rodziły tak jak na
 32   1,  2  |         kwiaty. Gdy na rozstajach i u świętych zdrojów ofiary
 33   1,  2  |           smoka i węża nie dopuści.~U ogniska warzyła się i piekła
 34   1,  2  |         Ćwierć kozłowa obracała się u ognia, w wielkim garncu
 35   1,  2  |         rzekł - nie zapomną o nim - u nas obyczaj nie tylko o
 36   1,  3  |         Leszków plemienia.~- Wyście u siebie panem - dorzucił
 37   1,  3  | przeprowadzając dalej. Spod drzewa, u którego czatował, mignął
 38   1,  3  |            na niezmierną przestrzeń u nóg swoich rozłożoną, stanął
 39   1,  3  |    rozradowany. Dolina, którą mieli u stóp swoich, była w większej
 40   1,  3  |              Nigdzie, jak do Wisza, u którego miód stary stoi...~
 41   1,  3  |            obszycie miała czerwone, u boku miecz sterczał w pochwie,
 42   1,  3  |   powiązaliby ich na skinienie, ale u stołba znajdzie się ich
 43   1,  3  |          padnę przed kneziem, łaskę u niego zyszczę, bo pan jest
 44   1,  3  |      zobaczył.~Smerda zlazł z konia u wrót, ludzie jego także,
 45   1,  3  |     pragnienie. Hengo związany stał u progu. Chwilę trwało przerywane
 46   1,  3  |     gospodarz? - zawołał.~Wisz stał u progu chaty - trąciła go
 47   1,  3  |        jednego, trzeba nam ludzi... U nas się źle nie dzieje...
 48   1,  3  |         smerda - będziesz wojakiem. U knezia lepiej niż tu, a
 49   1,  3  |             z potrzeby. Wielkie się u nas rzeczy gotują, kneziowie
 50   1,  3  |             Musimy wiedzieć, co się u nich dzieje. Po to ja tam
 51   1,  3  |            idę na pęta i pod grozę. U was my wszyscy dziećmi,
 52   1,  3  |            po pijanemu wygadują, co u trzeźwego na myśli.~Stary
 53   1,  3  |           nowy postawią nad Lednicą u jeziora. Powrócicie zdrowi,
 54   1,  4  |            dziewczęta czerpały wodę u studni. Smerda ze swoimi
 55   1,  4  |            pastwiskach rżące konie, u brzegu mruczącą rzekę i
 56   1,  4  |          nałożył na siebie, toporek u pasa uwieszał. Smutnoż mu
 57   1,  4  |          sypana mogiła wysoka stała u brzegu, cała darnią porosła,
 58   1,  4  |        brzegu, cała darnią porosła, u dołu zarzucona zielonymi
 59   1,  4  |   zajdziecie - mówił Sambor - a gdy u wrót staniecie, pozdrówcie
 60   1,  4  |           ślepy - nie te czasy, gdy u nas gęśli bywało więcej
 61   1,  4  |           Gór wierzchów aż do lasów u Łaby. Niosły mnie nogi,
 62   1,  4  |         Wojsko zebrał, stoi w polu, u Dunaju legł obozem... Samowiła
 63   1,  4  |             do nich łzy padają? Lud u brzega ręce łamie, ręce
 64   1,  4  |           porzuci, dwu synów ma już u boku i córkę Wandę ma jedną.
 65   1,  4  |          woła, Wyszła z wianuszkiem u czoła, w sukni białej, z
 66   1,  5  |         człek go pilnował, z rogiem u pasa, a pałką nasiekiwaną
 67   1,  5  |           się stadami, czółna stały u brzegów, inne przesuwały
 68   1,  5  |          kamieni w oczach im rosła, u podnóża jej rozeznawali:
 69   1,  5  |         widać było gromady i stada. U brzegu poili bydło parobcy.
 70   1,  5  |          się dość kręciło czeladzi, u wnijścia stał właśnie w
 71   1,  5  |             Znalazłem go w gościnie u kmiecia Wisza, kto wie,
 72   1,  5  |          waszych rękach zostanie... u mnie dziś goście, czasu
 73   1,  5  |            was głodem nie morzył, a u nas też nikt z niego nie
 74   1,  5  |             po lasach żyją... Miast u nich nie ma ani wsi nawet...
 75   1,  5  |            dodał Hengo - aby stanąć u boku miłościwego pana.~-
 76   1,  5  |      wojennego rzemiosła, by się go u dziada i u naszych uczyli...
 77   1,  5  |     rzemiosła, by się go u dziada i u naszych uczyli... Tyle lat!
 78   1,  5  |        pachołek - bo tak się zawsze u niego zaczyna, póki do zwady
 79   1,  5  |        cicho - gdyby rozum miały... u nas tu po niemiecku wszystko...
 80   1,  6  |        izbach, oświeconych łuczywem u komina, liczna się cisnęła
 81   1,  6  |             się, ujrzał we drzwiach u podsienia oświeconą księżycem
 82   1,  6  |       dogorywali rzucając się inni.~U stóp wschodów leżał starzec
 83   1,  6  |          kałuże i jęczących jeszcze u podsienia rannych kilku,
 84   1,  6  |          grodzie, wrzaski i wołania u wrót ostrzegały go, ażeby,
 85   1,  6  |          knezia, który na podsieniu u wnijścia się ukazał, stanął,
 86   1,  6  |      ujadającą się z tłumem na haci u mostu.~Tłum narastał co
 87   1,  6  |     pogrążeni w smutku, a stanąwszy u wnijścia, gdzie na podwyższeniu
 88   1,  6  |           się, zobaczywszy to ciało u nóg swoich, i poszli nazad
 89   1,  6  |        Niewiast tylko kilka zostało u mostu, aby ciała pomordowanych
 90   1,  6  |           braknie i dobrze na zamku u knezia... czego chcieć...
 91   1,  6  |           wracając z pola, śpiewano u kądzieli, u żaren, u dzieży-matki,
 92   1,  6  |          pola, śpiewano u kądzieli, u żaren, u dzieży-matki, u
 93   1,  6  |       śpiewano u kądzieli, u żaren, u dzieży-matki, u krosien,
 94   1,  6  |            u żaren, u dzieży-matki, u krosien, ze smutku i z radości,
 95   1,  6  |        radości, ze łzami i łkaniem, u wesela i pogrzebu. Były
 96   1,  6  |        strzech spływały na kamienie u przyzby.~Gościa przyjęto
 97   1,  7  |          futrzany i pióro przy nim. U pasa wisiał miecz błyszczący
 98   1,  7  |          lat mu w tym stroju ubyło.~U wrót trzy konie gotowe,
 99   1,  7  |     Bodniarze, stała jakby pusta... U drzwi tylko klepki i wióry,
100   1,  7  |          gościnie bywał, bo czeladź u wrót cisnęła się ciekawa,
101   1,  7  |       nakazałbyś do niego, toby się u drzwi twych stawił.~- Zachciało
102   1,  7  |          kazał powrzucać jak padło. U Samona dziewkę hożą zabrano
103   1,  7  |              jam gotów. Spocznijcie u mnie, dalej ja ruszę z wami.~-
104   1,  7  |            ludzi waszych zostawicie u mnie, we dwu ruszymy, tak
105   1,  7  |            my od snu nie puchniem i u ognia nie drzemiemy.~- Hej,
106   1,  7  |              odparł kneź.~- Źle się u nas i z nami dzieje - ciągnął
107   1,  7  |             radę, gdzie rozum jest, u mnie go nie ma. We mnie
108   1,  8  |            niż gdy doma na kamieniu u rzeki siadywał, z dala przypilnowując
109   1,  8  |         Piastun żył z jedną, a żona u niego nie była w tej niewolniczej
110   1,  8  |            podległości trzymaną, co u innych. Godzili się też
111   1,  8  |        Wewnątrz para kłód sosnowych u wrót jakby umyślnie leżała,
112   1,  8  |         trzeba prawić o tym, co się u nas i z nami dzieje... Po
113   1,  8  |        spytał gospodarz.~Na grodzie u miłościwego pana gotuje
114   1,  8  |         ręce, to dopiero ład będzie u nas!... Teraz zbiorą się
115   1,  8  |         ludzi swoich zostawił stary u sąsiada, nadto mu pilno
116   1,  8  |            dnia nad wieczór byt już u wrót, a psy radośnie skomląc
117   1,  8  |             o tym, co się na drodze u Gopła przysposabiało, zdał
118   1,  8  |         siermiędze, z odkrytą głowi u wrót stanął.~Z dala już
119   1,  9  |         stary, a on młodszy. Ja pan u siebie, a on na grodzie...
120   1,  9  |        napastnikom i zwarli, drudzy u wrót, z zaciętością walcząc
121   1,  9  |            nim spłonął na stosie...~U nóg nieboszczyka, na ziemi,
122   1,  9  |            biały... I miłość miałeś u ludzi... Żonę ci wierną,
123   1,  9  |             oznaczały dawne mogiły.~U wnijścia, na ubitym tokowisku,
124   1,  9  |             szczyt sam, aż tu padła u stóp męża i objąwszy nogi
125   1,  9  |             i na stosie uwiązano go u słupa, skrępowawszy mu nogi.
126   1,  9  |           jeszcze siedzące zwłoki i u nóg ich leżąca niewiasta,
127   1,  9  |            było zczerniałe zwłoki i u stóp ich wyciągniętego trupa,
128   1,  9  |        wybuchający od dołu, aż bale u dołu kruszyć się, łamać
129   1,  9  |         pragnienie gasili pracujący u mogiły. Około mis i niecek
130   1,  9  |             gadajmy.~Posiadali więc u dębu, a Doman braciom ręce
131   1,  9  |             wszystkiego... Dostatek u mnie będzie mieć, kniehinią
132   1,  9  |        powszednich, niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała
133   1,  9  |            ogniska. Dziwa siedziała u krosien, sługi żarna obracały,
134   1,  10 |           wpół pogniłych, z którymi u stóp jego składano choroby.~
135   1,  10 |            węzły jakieś tajemnicze.~U góry w dębie spróchniałym
136   1,  10 |             białe zęby świeciły jak u żbika. Syczał z bólu i śmiał
137   1,  10 |      młodzian, z głową podniesioną, u boku jego stał, a miał uzbrojenie
138   1,  10 |      mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan, u Dulebów, Wilków,
139   1,  10 |              s ł o w o, u Łużyczan, u Dulebów, Wilków, Chorbatów,
140   1,  10 |           właśnie Niemcy zaprawiają u siebie, polując z nimi na
141   1,  10 |        między sobą drzemy, że głowy u nas nie stało, nalecą i
142   1,  11 |     potrząsając długimi warkoczami, u stóp drzew, gdzie zajrzało
143   1,  11 |            z garnuszkiem na sznurku u pasa, z torbą na plecach,
144   1,  11 |             rodziła jabłka wonne... u stóp jej ciekła żywiąca
145   1,  11 |            bywał... Jużci, kto może u knezia pod stołem się wylegiwać,
146   2,  12 |       Nagotowane ogniska widać było u skraju lasu, pod dębami
147   2,  12 |     przepada w lesie!... Nad ranem, u świtania, gdy szał ludzi
148   2,  12 |           ziemię i tarzali mocując.~U wszystkich ognisk razem
149   2,  12 |        które czasem złociły gałęzie u góry. Listki na nich naówczas
150   2,  12 |          wiem, czego się chciało... u ognia w chramie, stać, by
151   2,  12 |             nogi wiodły. Gdy stanął u zagrody, znalazł w podwórku
152   2,  12 |     uspokajał. Mieczyk mu błyszczał u boku... zobaczyłam go. Zmilczałam
153   2,  12 |           biegu. Mieczyk mu świecił u boku... Do dworu było daleko...
154   2,  12 |             do chramu Nijoły, stanę u ognia świętego, stać będę,
155   2,  12 |         zawsze pełną była i we czci u ludzi stała... Chleb twój
156   2,  12 |         której wodę brała, i wrota.~U studni wzięła Dziwa wiadro,
157   2,  12 |          tej sprzeciwiać nie śmiał. U płota uwiązany stał koń
158   2,  13 |           przybył na koniu i stanął u wrót.~- Nie ma Domana? -
159   2,  13 |        podszedł ku niemu, a Jaruha, u łoża stojąc, za nimi patrzała,
160   2,  13 |           odgadnąć. Stanął ze swymi u wrót.~Gościnność stara nikogo,
161   2,  13 |            Bumir - dacie mi spocząć u siebie. Ludzie się zagnali
162   2,  13 |           tobie ta rana i choroba.. U nas źle, nam trzeba ludzi
163   2,  13 |           wyśpiewać niebezpiecznie. U narodów wpółwykształconych
164   2,  13 |             stojące przy częstokole u zagrody i po gałęziach jego
165   2,  13 |             już siedziała spokojnie u ognia i może nawet żałowała,
166   2,  14 |           na ziemiach słowiańskich. U Ranów na ostrowiu stał chram
167   2,  14 |     ostrowiu stał chram Światowida, u Redów drugi, u Serbów nad
168   2,  14 |          Światowida, u Redów drugi, u Serbów nad Łabą Trygłowa
169   2,  14 |           choć różnej nieco mowy, i u świątyń tych radzili i porozumiewali
170   2,  14 |             się całą wyspę okrywać. U brzegu, na palach wbitych
171   2,  14 |            je rybacy i przewoźnicy.~U chat na palach pożegnała
172   2,  14 |        jestem... tak...~- Przytułku u was prosić przychodzę -
173   2,  14 |              Pozwólcie mi tu zostać u ogniska! - zawołała Dziwa.
174   2,  14 |         gładko ciosanych, rzezanych u góry misternie w zęby i
175   2,  14 |            W pniu rzezanym pięknie, u którego stał czerpaczek
176   2,  14 |       dziwna, nieforemna, straszna, u której nóg kilka trupich
177   2,  14 |           kulek ponizanych na nici. U góry, w głowie potwornej,
178   2,  14 |            odbijał się w nich ogień u stóp palący, migotał w czerwonych
179   2,  14 |        wlepiwszy oczy, odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem
180   2,  14 |           Niją. Dziwa siedziała już u ognia po kolei i bez kolei,
181   2,  14 |          pamiętnego dnia, gdy Dziwa u ognia zasiadła i pierwszą
182   2,  14 |          Dziesiątego dnia siedziała u ognia, gdy szmer powstał
183   2,  14 |     okrytymi. Świecący miecz wisiał u jego boku. Dziwa spojrzawszy
184   2,  14 |  zachrzęszczał i miecz mu zadzwonił u boku. - Ty wróżbitko przeklęta -
185   2,  14 |            poskromił z gniewem.~Tuż u brzegu stała łódź wielka
186   2,  14 |          nad nią. Wioślarze w barce u brzegu ukryli się na dno.
187   2,  14 |             złotym pasem kładąc się u nóg dziewczyny, która patrząc
188   2,  15 |        zrywały się, by mu wtórować.~U miłościwej pani pozasuwano
189   2,  15 |          Pierścień na znak weźmiesz u pani - pokażesz, by dali
190   2,  15 |       przemiany.~Z południa na haci u mostu stanęła konnych gromada,
191   2,  15 |         kołpaki na głowach, obuszki u boku, miecze u pasa. Chwost
192   2,  15 |              obuszki u boku, miecze u pasa. Chwost zmierzył ich
193   2,  15 |            Rękę trzymał za pasem, a u pasa toporek miał i mieczyk.
194   2,  15 |          sobą. Chcieliśmy, aby kneź u nas silny był przeciw wrogów
195   2,  15 |              Wam to smakuje, co się u nich dzieje, bo to naród
196   2,  15 |            swobodę miłujem. Granice u nas spokojne.~Kneź stał,
197   2,  15 |        jeziora kazał rzucać? A mało u ciebie naszych w lochu pod
198   2,  15 |            waląc się na ziemię. Tuż u mostu dwornia jeszcze kupą
199   2,  15 |          słodko. Tymczasem by straż u wrót stanęła; zająłbyś ich
200   2,  15 |           go uderzyła białą ręką. - U ciebie, miłościwy panie,
201   2,  15 |       przysięgam ci, jutro będziesz u starego ojca i u własnego
202   2,  15 |           będziesz u starego ojca i u własnego ogniska, wolnym.
203   2,  15 |        Brunhilda kazała go posadzić u stołu, sama stając przy
204   2,  15 |            odprowadzała. Mucha stał u progu, Brunhilda podeszła
205   2,  16 |          wszyscy spali okrom straży u haci i mostu. Dobijał się
206   2,  16 |          gdy się ocknął, smerda już u progu czekał z pastuchem,
207   2,  16 |           sobie nie miał, pierścień u niego jakiś znaleziono.
208   2,  16 |           dopiero, gdy róg usłyszał u wrót i dobrze znany głos
209   2,  16 |          wyszedł na ich spotkanie i u mostu kołpaka podniósłszy
210   2,  16 |            Przy nim padł syn, głową u nóg jego. Drugi walczył
211   2,  17 |           bić i krzyczeć. Żuła stał u wrót. Puszczono go poznawszy,
212   2,  17 |      weźmiecie go - ma on dwu synów u Niemców; przyjdą ci z nimi
213   2,  17 |           mi nie powiecie, bo wiary u was nie mam. Jedno wam tylko
214   2,  17 |         Siedzieli więc razem, jeden u góry za stołem, drugi w
215   2,  17 |         Bumir musiał mu tak do nocy u stołu dotrzymać.~
216   2,  18 |          popatrzyła trwożliwie - ja u miłościwej pani przecie
217   2,  18 |             na dworze bywam i łaski u niej mam... i teraz jej
218   2,  18 |             robią? - zapytał.~- Co? U ognia siedzą, zwierzynę
219   2,  18 |         zapytał kneź.~- Na Głubiem, u błotka, gdzie olchy rosną -
220   2,  18 |       przyzbie, synka kilkoletniego u nóg swych przypartego trzymając,
221   2,  18 |            leży niedaleko... dajcie u siebie spocząć.~To mówiąc
222   2,  18 |             chodźcie. Wiecie to, że u nas się jej i wrogowi nie
223   2,  18 |            nie bardzo wiemy, co się u Gopła dzieje... niepokój
224   2,  18 |           brzaskiem, gdy zechcecie. U mnie bezpieczni jesteście,
225   2,  18 |          może Myszki was szukają... u mnie bezpieczni jesteście.
226   2,  18 |         smerdą zatrzasnęła.~Łuczywo u ogniska zapaliwszy Piastun
227   2,  18 |          góry.~Kilku jezdnych stało u wrót.~- Ojcze - zawołał
228   2,  18 |        jezioro i na wysokim stołbie u góry ogień, wedle zwyczaju
229   2,  19 |     owieczki bure wracały do szop i u wrót domowych dopominały
230   2,  19 |           dwu podróżnych.~Stanąwszy u zagrody, popatrzali na nią,
231   2,  19 |             tam próżnośmy o gościnę u wrót prosili, precz nam
232   2,  19 |          kmieciem, Koszyczka synem, u którego im przyjęcie zapewniono.~-
233   2,  19 |    rozkazawszy iść precz, a gościna u was nie zawiodła..~- Jam
234   2,  19 |            nawykli, nie znajdziecie u mnie. Kmieciem jestem i
235   2,  19 |             czynimy. Zwyczajem jest u nas, na Morawie, Boga wzywać
236   2,  19 |        Niemcy z zachodu przynieśli, u siebie też wyznawać zaczęli.~-
237   2,  19 |          już wiele słyszeli... są i u nas tacy, co dla niej swoje
238   2,  19 |             i rozkrzewić bujnie, bo u nas już przed wieki te prawdy
239   2,  19 |    bezlitośnymi nie byli. Obcy miał u nas schronienie, ubogi chleb,
240   2,  19 |           panem być nie chciał. Żył u przybranego za ojca opiekuna,
241   2,  19 |          rzekł Piastun - obcemu się u nas nie stanie nic, choćby
242   2,  19 |             was proszę, abyście się u mnie zatrzymali jutro...
243   2,  19 |      żupanowie, władyki cisnęli się u wrót ubogiej chaty, tak
244   2,  19 |         naówczas, jak się to dzieje u wielu jeszcze plemion kaukaskich,
245   2,  19 |          synem łączyć powinien.~Tuż u drzew starych, pod którymi
246   2,  19 |     poczytywane i odwieczny kamień, u którego składano ofiary.~
247   2,  19 |          uważano, zebrane skrzętnie u kamienia je zakopano.~A
248   2,  19 |     dozwólcie, abym to uczynił, jak u nas we zwyczaju, i dał mu
249   2,  19 |         wszyscy na srogą tę wieżycę u Gopła, sterczącą jak groźba,
250   2,  19 |           Spojrzeli oboje, na wieży u Gopła płonął ogień, a w
251   2,  20 |      wszelki sprzęt gliniany, tylko u starego Mirsza. Ojciec jego,
252   2,  20 |        pysznił się z niego. W piecu u niego, nie w jednym, to
253   2,  20 |        drugim, paliło się zawsze, a u koła nie było dnia, ażeby
254   2,  20 |          zdunowie przed wieki.~Doma u niego syn był starszy, co
255   2,  20 |            ciągnął, zatrzymywał się u tej chaty Mirszowej, często
256   2,  20 |          szopy stawił, ale w chacie u siebie i nikomu ich nie
257   2,  20 |            Kupale, Mirsz odpoczywał u brzegu jeziora pod wierzbą
258   2,  20 |          wysoko i dosyć cieniste, a u spodu pień mu się spękał
259   2,  20 |             a że czółna w pogotowiu u brzegu nie było - stał więc
260   2,  20 |        spytał Mirsz.~- Chcecie, bym u was misek wziął! - rzekł
261   2,  20 |        Domanowi.~Znano już naówczas u Polan pieniądze, choć ich
262   2,  20 |          odbił od brzegu.~W chramie u Nii siedziała przed ogniem
263   2,  20 |           się niekiedy na wiszących u szyi bóstwa łańcuchach i
264   2,  20 |              na ofiarnych kruszcach u ściany świątyni i w tych
265   2,  20 |       krzyknęła i upadła na ziemię.~U wnijścia stał Doman, którego
266   2,  20 |         trwoga ogarniała, aby nawet u ołtarza zemsty nie szukał.~
267   2,  20 |          ciągle patrzała na stojąco u wchodu Domana.~- Nie obawiaj
268   2,  20 |         stojąc, Doman czekał na nią u kręgu kamieni. Z dala go
269   2,  20 |                dodał pomilczawszy - u mnie byście znaleźli inne,
270   2,  20 |      dostatek... Któż by wam bronił u źródła ofiary czynić albo
271   2,  20 |             czynić albo na rozdrożu u świętych kamieni i z duchami
272   2,  20 |       wychowańca. Godzinę siedzieli u chaty, chodzili po ostrowie,
273   2,  20 |         Patrzałaś! Tobie co po nim? U niego takich, jakeś ty,
274   2,  20 |           nad jezioro. Czółna stały u brzegu, kazał się na ostrów
275   2,  20 |       chramu, aby z nim nie spotkać u wyjścia. Między tynami nagle
276   2,  20 |        Doman. - Gdzieżeś nocował?~- U zduna, który ma dziewkę
277   2,  20 |             pleców, siadła na ziemi u przełazu, poczęła z węzełków
278   2,  21 |             obuwie ciężkie i mocne, u boku po mieczu długim każdy.
279   2,  21 |      Właśnie tego dnia zarania, gdy u wrót kładziono zaborole,
280   2,  21 |           spać nie mógł~po gościnie u Piasta. Zerwał się mrucząc,
281   2,  21 |       mrucząc, spojrzał, chłopcy mu u nóg leżeli i za kolana ściskali.
282   2,  21 |         uścisnąć nogi...~A tu wojna u progu! - zakrzyczała pani -
283   2,  21 |        napijemy... Niech znają, jak u Sasów wojują...~Nad lasami,
284   2,  21 |            zlęknę!...~Na kamieniach u góry leżała ogromna kupa
285   2,  21 |             szli posłuszni. Za kępą u grodziska czółen stał gotowy,
286   2,  21 |       Chwostek już spał. Ona siadła u ognia, wpatrzyła się w węgle
287   2,  21 |         górze przebłyskują gwiazdy, u dołu miga jezioro, w głębi
288   2,  21 |          przy ramieniu - jak piasek u brzegu - tłum... Przodem
289   2,  21 |        plecach czółna niosą, drudzy u brzegu tratwy wiążą. Z tej
290   2,  21 |       Najwyżej leżeli dwaj ojcowie, u stóp ich przy sobie dzieci.~
291   2,  21 |            do obrony była zajęta, a u góry straże chodziły. Jęki
292   2,  21 |        juchę.~Cała ta czerń zbrojna u dołu, gdy na nią Brunhilda
293   2,  21 |           ze swymi ludźmi siedzieli u ogniska, z dala na stołb
294   2,  21 |          znaku życia żadnego, tylko u góry chodzili ludzie i patrzali
295   2,  21 |             zniknął. Znużeni ludzie u ogniska drzemali, stróże
296   2,  21 |         nogą.~- Słyszysz ty - byłeś u knezia Miłosza? Znosek milczał
297   3,  22 |             jadąc, stanął po drodze u Piastunowego dworka, chcąc
298   3,  22 |         miły ojcze - rzekł - bo się u nas nie na pogodę, ale na
299   3,  22 |             ludzi. Żegnali się więc u wrót, a Piastun na plecy
300   3,  22 |         zagrody, co później o niego u czeladzi i niewiast pytali,
301   3,  22 |             orać nimi. W dybach też u niego różnego stworzenia
302   3,  22 |               Wszak ci to powiadają u nas dawno, że gdy starszyznę
303   3,  22 |             dały...~- A cóż się tam u was stało? - zapytał stary.~-
304   3,  22 |              Starzec poważanie miał u ludzi nie tylko dla doświadczenia
305   3,  22 |             ostrowiu świętym Ranów, u Czarnego Stawu... Bogowie
306   3,  22 |          Ludkom i Polanom...~Nie ma u nas takich chramów i takich
307   3,  22 |         takich bóstw, jak te, co są u Redarów i Ranów... czcimy
308   3,  22 |         nich pukać i prosić się, bo u każdej stróż stoi czujny
309   3,  22 |       Jasmund, do Rekony... pytałem u Trygłowa i Światowida...
310   3,  22 |             po głowach dając naukę; u nas swoboda panuje, a kto
311   3,  22 |          mało, miedziana stara broń u niewielu się znajdowała;
312   3,  22 |         Tymczasem odstąpiwszy nieco u jeziora położył się z ludźmi
313   3,  23 |             i przekupnie, mieli też u siebie doma, czego dusza
314   3,  23 |         położyli się właśnie obozem u lasu, w miejscu bezpiecznym.
315   3,  23 |            i Pepełka, których konie u szałasu stały, i z nimi
316   3,  23 |        które z pęt uwolniono, stali u ogni opowiadając, skarżąc
317   3,  23 |             po chatach chodził, był u ojca naszego, łamał chleb
318   3,  23 |        pochwycili wiedząc, iż bywał u Polan, ale dróg im nie okazywał.
319   3,  23 |            głowie, rodziła się więc u wszystkich myśl, aby wybrać
320   3,  24 |           młodszy brat gospodarzył.~U wrót stanąwszy ręce sobie
321   3,  24 |            pojechał dalej. W chacie u Wiszów wiadomość o tym zadziwiła
322   3,  24 |           niewiasty; Żywia, stojąca u ogniska, zarumieniła się
323   3,  24 |            porę, gdy stary zdun był u pieca zajęty. Spojrzała
324   3,  24 |         dodała ciszej - a jeśli tam u niego już są inne jakie...
325   3,  24 |       służyć będą jak niewolnice... U bogatych ich bywa wiele,
326   3,  24 |         ładanem, posypana kosaćcem, u drzwi powieszano wianki,
327   3,  24 |             szyją zapinka świecąca, u boku lśniący miecz, na głowie
328   3,  24 |          się ku niej czwałem, a gdy u progu stanęli, aż ziemia
329   3,  24 |            z krasnej chusty wysypał u nóg młodej, dziewczętom
330   3,  24 |         oddaj rada... Malowany dwór u niego, złote progi, srebrne
331   3,  24 |            biegą, nie będzie mi jak u matki...~O słońca wschodzie
332   3,  24 |       druhny, goście, tłum ciekawy.~U starego dębu młodzi szli
333   3,  24 |        świerzopę starą pochwyciwszy u płota na wzgórze się dostał,
334   3,  24 |           tu już czółna, jakie były u brzegów, pierwsi, co ich
335   3,  24 |          nie było żywej duszy - psy u wrót ujadały.~Jedni koni
336   3,  24 |     opuszczone, w kupkę się zbiwszy u wierzb stały na stoku nad
337   3,  24 |             co żywego znaleźli. Psy u wrót, jedyni stróże, leżały
338   3,  24 |            pozabijane.~Reszta ludzi u brzegu stojąca plusnęła
339   3,  24 |          misach.~Stary gęślarz padł u progu, ale go za sznur wciągnięto
340   3,  24 |       Ciągniono do chaty połapanych u brzegów, powiązanych, płaczących.
341   3,  24 |                Z waszego rodu żaden u nas kniażyć nie będzie! -
342   3,  24 |         trup zabitej Mili sam leżał u brzegu. Doman pełznął do
343   3,  25 |            Na ostrowiu, na Lednicy, u brzegu stał mnogi lud patrząc
344   3,  25 |        pozostać i dać się pozabijać u ognia świętego?~Myśleli
345   3,  25 |          Wizun znowu poszedł czuwać u brzegu. Po śmiałych Pomorcach
346   3,  25 |           rana - siedzieli czatując u brzegu. Na brzask się miało
347   3,  25 |            który od granicy bieżał. U jeziora nie zostały w istocie
348   3,  25 |             z topieli, aż nareszcie u brzegu ujrzał nad sobą znaną
349   3,  25 |            na łące przy gromadkach, u brzegu jeziora sama jedna
350   3,  25 |             szyczygiełek, aleby jej u ciebie nie było tak dobrze
351   3,  25 |             wy niewiastami teracie, u was jest ich zawsze dosyć!
352   3,  25 |          baba - jej się nie chciało u was garnki pomywać, woli
353   3,  25 |       świecie bardzo piękna dziewka u króla, który ją kochał nad
354   3,  25 |           nade dniem się namyśliła. U brzegu nad wodą tyle kamuszków
355   3,  26 |        ROZDZIAŁ 26~Spokoju nie było u Polanów od Kaszubów i Pomorców,
356   3,  26 |        dwóch obcych ludzi, a ci, co u Piastuna byli na postrzyżynach,
357   3,  26 |             syna swojego przyjmował u siebie, przecie go wszyscy
358   3,  26 |            bardzo będę miał. W domu u mnie pustki... dopóki się
359   3,  26 |           słowo wasze wagę by miało u ludzi.~- Cóż słowo pomoże
360   3,  26 |          zażyli.~Długo tak gwarzono u ogniska, a potem pokładłszy
361   3,  26 |           właśnie po wyjeździe męża u dzieży stanęła, gdy Ziemek
362   3,  26 |   prowadzący obranego knezia stanął u wrót zagrody, zapłakana
363   3,  27 |        rzadko głos obcego człowieka u wrót się odzywał, rzadziej
364   3,  27 |             które on pieścić lubił. U nóg starego Miłosza wyciągnięty
365   3,  27 |         sroczki domowe skakały. Gdy u wrót hałas się dał dyszeć,
366   3,  27 |          gałęziach. Tymczasem stróż u bramy wylazł na pomost górny
367   3,  27 |            oczy błysły - niedźwiedź u nóg jego leżący, głos obcy
368   3,  27 |       chwycili bezmyślnie za miecze u pasa - spojrzeli po sobie
369   3,  27 |              jak niedźwiedź, co się u nóg starego Miłosza wylegiwał.
370   3,  27 |            oznajmić, że całe wojsko u wrót stało, że obronić mu
371   3,  27 |             co od dziadów w służbie u rodu Leszków, z niewolników
372   3,  27 |            było nędzne i nieznośne. U wrót nocą zaczęły się nieznacznie
373   3,  28 |          zagrodach, znał je dobrze, u Piastuna też bywał; wyprosił
374   3,  28 |        Piastuna też bywał; wyprosił u czeladzi, co go prowadziła,
375   3,  28 |         układną postawą wyprosi się u niego. Gdy go skrępowanego
376   3,  28 |       Niemców, pytaliby was, co się u nas dzieje, musielibyście
377   3,  28 |       starego skruszył. Pozwolił mu u siebie w chacie pozostać,
378   3,  28 |             znalazł życie, inne niż u pospolitych kmieciów po
379   3,  28 |            świecie cale inaczej niż u Polan było, jak tam ludzie
380   3,  28 |             trafił.~- Świat to cale u nas inny - prawił Hengo. -
381   3,  28 |       wielkiej woli nie dają, a tam u nas wojownik panem. Królewskie,
382   3,  28 |          praw - ciekawym słuchać.~- U nas ludzie, tak jak zwierzęta
383   3,  28 |         krzyknęli. Rzemieślnicy też u nas z kruszcu, co zamyślą,
384   3,  28 |     pocieszał tym, że to wszystko i u Polan być miało, ale myślał,
385   3,  28 |            przyczyny.~- Byłoby to i u Polan pewnie - mówił Hengo -
386   3,  28 |          przyznał, że był w służbie u dziada młodych Pepełków -
387   3,  28 |        nabijając Dobkowi tym, że on u młodych kneziów będzie ręką
388   3,  28 |           inni przyciągali.~Gdy się u straży stojącej na wąskiej
389   3,  28 |              naszywanych, z żelazem u pasa, a niektórzy i na głowie
390   3,  28 |        sadzonych i stojących z dala u ścian tarczy guzami nabijanych,
391   3,  28 |            niego, jak oni oto teraz u swoich nawet zamiast pomocy
392   3,  28 |           porządek wojenny, którego u Polan nie znano. Wszystek
393   3,  28 |            na placu go piekł, miecz u boku zawadzał, kubek za
394   3,  28 |         zapaśnego łyka znalazło się u siodła. Niemiec człowiek
395   3,  28 |              Piastun naprzód zebrał u Gopła. Tu mnogi ten lud
396   3,  28 |            synem i kilku starszyzny u ognia grzać się usiedli.
397   3,  28 |         opowiadać zaczął:~- Wziąłem u was, miłościwy panie, Niemca
398   3,  29 |       stojący na wzgórzu postrzegli u skraju lasów poruszające
399   3,  29 |             miał w ręku, a siekierę u pasa, bo wodzowie owych
400   3,  29 |           mieczami i pękami sznurów u pasa, przeznaczanymi do
401   3,  29 |              którzy czekali na nich u pochyłości wzgórza.~Wyschły
402   3,  29 |       upominając się o część swoją.~U ognia zasiadł Piastun otoczony
403   3,  29 |             się zaraz za nią; stała u źródła zadumana, poprawując
404   3,  29 |           obiatę do chramu poszedł, u ognia może spodziewając
405   3,  29 |            niespokojny ku kontynie.~U słupa przy malowanym tynie
406   3,  29 |        świetlicy? Noża bym nie miał u pasa, czym byście się wy
407   3,  29 |       czekając, dziewczyny nie było u tynu, wcisnęła się do chramu,
408   3,  30 |         odniósł dymy ze zgliszczów, u brzegów jeziora zebrał Piastun
409   3,  30 |    szczątków, gościł kneź - bartnik u starego zduna.~Stali tak
410   3,  30 |         twarze bladły i ręce drgały u mieczów, gdy wśród wrzawy
411   3,  30 |            odezwał się biorąc kamyk u nóg sowich:~- Idźmy wszyscy.~
412   3,  30 |          zgoda i pokój panować mają u Polan, między Leszkami i
413   3,  30 |      wpędzono przodem barana i tego u progu zabito na ofiarę,
414   3,  30 |           więc co rychlej, szukając u wyjścia około ogródka, niemal
415   3,  30 |        Nenia, gdyż wnet zjawiła się u brzegu, gdy już o mroku
416   3,  30 |          był jesienny, chłodny, gdy u wrót zagrody stanęli.~Na
417   3,  30 |        zagrody stanęli.~Na podwórku u studni czerpała wodę Żywia
418   3,  30 |             się stało.~Doman zsiadł u wrót.~- Ludku, bracie -
419   3,  Dop|  pierwiastki Lechię składać mające.~U tej drugiej kolebki Polski
420   3,  Dop|         czerpać już dziś musimy nie u źródła, z ust ludu, który
421   3,  Dop|      przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi wziętość. Osobliwsze
422   3,  Dop|             wyścigu pierwszy stanął u słupca, temu, bez względu
423   3,  Dop|         miało się rozsiąść na Rugii u Połabów, Obotrytów, Kaszubów
424   3,  Dop|        próżno prosząc o schronienie u księcia, gdy go im odmówiono,
425   3,  Dop|     poprzedzające dzieje pewniejsze u Długosza, legendy już u
426   3,  Dop|             u Długosza, legendy już u niego tak wypełnione, tak
427   3,  Dop|         mają całe jego dzieje.~Baśń u niego staje się historią