Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      do Dunaju... i dalej. A któż policzy... jest nas jako
 2   1,  4 |  zagrody? - spytał stary - a któż z wami, a wielu... czuję
 3   1,  5 |      chce, bo się jej boi... Któż wie? Zadano mu, że z kmetami
 4   1,  9 |      młode jeszcze dłonie... Któż policzy, kto wyśpiewa, coś
 5   1,  10|    sobie dając a wzdychając.~Któż wie? Może do nowego wieca
 6   1,  11|      lata czy trzy miesiące? Któż to wiedzieć może... Żywia
 7   1,  11|   nie wiesz, co mówisz. ~- A któż to wie, co mówi? - szepnęła
 8   2,  18|  wielu przypłaciło życiem... Któż winien?~Spod włosów kneziowi
 9   2,  19|   imię dać, pobłogosławić, a któż w taki czas burzliwy mógł
10   2,  20|      wszystkiego dostatek... Któż by wam bronił u źródła ofiary
11   2,  21| martwych kryło ciemnościach, któż mógł odgadnąć?~Stał długo
12   3,  22|    upłynęło - rzekł Doman. - Któż was pchnął?~- Wstyd rzec...
13   3,  22|   sobie mam - rzekł Myszko - któż Chwosta przemierzłego zdusił,
14   3,  22|      się do Retry dostali?~- Któż co starcowi bezbronnemu
15   3,  25|  poskładanego w ofierze, ale któż go miał wziąć? Za słabe
16   3,  25| poszli - już ich nie ma, ale któż wie, czy nie wrócą?~Wizun
17   3,  25|  wodą tyle kamuszków leży... któż mnie tam poznać może, gdy
18   3,  30| każdego czasu są załogiem.~- Któż zaręczy - dodał Myszko -