Tom,  Rozdzial

 1   2,  15|     popod słupy przemknęła się kneźna biała, wychodząc przeciw
 2   2,  15|       Zaczęli szeptać ciszej - kneźna siadła tuż przy nim, podparta
 3   2,  15|        i wesół. Smerdą go sama kneźna uczyniła, znalazłszy w nim
 4   2,  15|     przynoszę wolność - mówiła kneźna. - Ja zawsze życzyłam tobie
 5   2,  15|      Chcę was uwolnić - dodała kneźna - chcę was staremu odesłać
 6   2,  15|        białe dla wygłodzonego. Kneźna rachowała na to, że go swym
 7   2,  15|        słuchał tych zapewnień. Kneźna siadła przy nim, sama go
 8   2,  16|     jutrzenka ukazała rumiana.~Kneźna pilno się gotowała na stryjów
 9   2,  16|   nalewać. Wśród gwaru i ruchu kneźna sobie i mężowi ukradkiem
10   2,  16|    noga stąd nie wyjdzie żywa. Kneźna umie smaczne z ziół wyciągać
11   2,  17|    wojewodów, a ci stchórzyli.~Kneźna ręce złożyła z radości. -
12   2,  21|        było nic... nic...~Poza kneźną dwoje chłopaków prawie równych
13   2,  21|   ludzie gotują...~Łamała ręce kneźna, a Chwostek mruczał:~- Nie
14   2,  21| zażegnać, bo się ich nie boję.~Kneźna padła mu do nóg.~- Panie
15   2,  21|   rzekł:~- Dziej się, co chce!~Kneźna chłopcom się do drogi kazała
16   2,  21|      pustkę znaleźli wszędzie.~Kneźna tylko w izbie postawiła
17   2,  21|        pozostało; przez szparę kneźna patrzała jak jedli, niespokojna,
18   3,  24|   Trawa rośnie na zgliszczu... Kneźna się na zielu znała, wiedziała,