Tom,  Rozdzial

 1   1,  1|         nie rozumiał, zawołał:~- Gerda, do koni! Słońce weszło...~
 2   1,  1|     bałwana... Tyś rqnny w nogę, Gerda?~Chłopak, z oczyma jeszcze
 3   1,  1|          uszy... póki sił stało.~Gerda ciągle ręką chwytał za nogę
 4   1,  1|          i krzyknął.~- Co ci to, Gerda? Czyś ty mężczyzna? Czy
 5   1,  1|          i nic nie odpowiedział. Gerda tymczasem na ziemi sidłszy
 6   1,  1|    dłonią jej do ust zaczerpnąć. Gerda za jego przykładem zwlókł
 7   1,  1|       wróciły krakać nad nimi... Gerda z głową zwieszoną, na rękach
 8   1,  1|     Spojrzał nań czekając, by mu Gerda oczyma odpowiedział. Jechali
 9   1,  2|          konie z chłopcem stały.~Gerda spoczywał na drzewie siadłszy,
10   1,  4|         sakwy zwracały. Milczący Gerda więcej nadeń był strwożony
11   1,  5|       przebywać było potrzeba, a Gerda na swojego konia wziął Sambora...
12   1,  6|          był biały, stał nad nim Gerda i za suknię go ciągnął gwałtownie,
13   1,  6|   prędzej z grodu wyruszyć. On i Gerda, więcej jeszcze od ojca
14   1,  6|    jeszcze, by go nie zawrócono. Gerda, trzęsąc się ze strachu,
15   1,  6|        go do szopy poprowadzili. Gerda, jakby zimnicy dostał, drżał
16   1,  6|    mnożąc dobro ogólne.~Gdy mały Gerda wszedł zziębły i siny, a
17   1,  6|      wciąż się śpiewy rozlegały. Gerda ujął jej rękę jak niegdyś
18   1,  6| okrywając, to bladością.~Kończył Gerda opowiadanie, gdy Wisz i