Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |       za bogactwami goni, co za dolą swoją, która go w świat
 2   1,  3 |     nikt nie wie, gdzie go jaka dola czeka. Chcieli wziąć jednego
 3   1,  3 |         porzucić was, ciężka to dola. Myślałem - z wami poczęło
 4   1,  4 |         oczy - bez drogi; gdzie dola wiodła, gdzie się ludzi
 5   1,  6 |      stary.~- A mnie szczęśliwa dola dała z niemego chłopięcia
 6   2,  12|        dziewczyna - ja, bo moja dola inna niż wasza! Choćbym
 7   2,  12|        gdzie oczy poniosą, kędy dola poprowadzi...~Wstała Dziwa,
 8   2,  12| porzucić wszystko, gdzie oczy i dola niosą. Pójdę na ostrów,
 9   2,  14|      iść mogła, kędy jej kazała dola. Nie potrzebowała ani druhów,
10   2,  14|         Dziwa płynęła, gdzie ją dola niosła. Wtem łódka się o
11   2,  20|       zawołała Jaruha - toż już dola, kiedy hożej zdunównie jestem
12   3,  24|      nim, ale - brał inną. Taka dola...~Stary zdun trochę o garnkach
13   3,  25|       dając mu się nieść, gdzie dola wiodła. Tak z wolna, już
14   3,  25|           odpowiedział Doman.~- Dola - szepnął Wizun.~- Dola -
15   3,  25|         Dola - szepnął Wizun.~- Dola - powtórzył Doman i zamilkli,
16   3,  25|        ucieką...~- Albo i to... dola - dodała prześpiewawszy -
17   3,  25|   prędko rośnie... Nie darmo tu dola znowu Domana przyniosła!
18   3,  26|   spojrzeli po sobie, jak gdyby dola sama przez usta jego przemówiła:~-