Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |     skronie. Na grodzie kneź dawał mu ławę okrytą, miejsce
 2   1,  6 |  której już i szczęk mieczów dawał się słyszeć. Hendze się
 3   1,  6 |      nawet oczu otworzyć nie dawał ani spojrzeć jasno. Na próżno
 4   1,  8 |     lękano. Ująć się też nie dawał niczym, a najmniej pochlebstwem,
 5   1,  8 | mieli w istocie, Piastun nie dawał się nikomu przywieść do
 6   1,  8 |    chłopca na podjezdku, aby dawał znać przodem, gdy o drużynie
 7   1,  10|    szelest jakiś słyszeć się dawał z daleka.~Po chwili spuścił
 8   1,  11|    ho! Gdybyś mi nie wiem co dawał, za mało by było za moją
 9   2,  12| niósł rosy, co ludziom chleb dawał, co wypełniał kłosy, co
10   2,  14|      też z dala się dostrzec dawał, naówczas gęstym gajem i
11   2,  20|      siebie i nikomu ich nie dawał. Mówili nawet ludzie, że
12   2,  20|  wiatr był i nic słyszeć nie dawał, szeptali długo, prawie
13   2,  21|   już w dali nic widzieć nie dawał, aż płomię się rozpostarło
14   3,  23|     a tu głód znowu czuć się dawał; powrócono więc do mięsa,
15   3,  23|      Polanów niepokoić będą. Dawał też do zrozumienia, iż zgoda
16   3,  25|    ratował? Mrok widzieć nie dawał. Coś jasnego wystąpiło z
17   3,  28|       wspaniałe i rozkoszne.~Dawał mu Dobek mówić, jeszcze
18   3,  29|     obelgi. Gdyby on rozkazy dawał, już by się rzucił na Pomorców