Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |     zmarzł na kamień. Skóry też zwierza zabitego zimą włosem świeciły
 2   1,  2 |    stawi co dzień i od dzikiego zwierza, i od obcych ludzi, którzy
 3   1,  2 |    stanie, że niewidzialna ręka zwierza i wilkołaka odegna, smoka
 4   1,  4 |      nie potrzebowali, chyba na zwierza...~Smerda się rozśmiał.~-
 5   1,  4 |        lasu na łowy, bracie, na zwierza dzikiego, jedźmy razem w
 6   1,  6 |      naniecili, aby nim odegnać zwierza. Sklecili potem szałas z
 7   1,  7 |       pokażemy, że się dzikiego zwierza nie boim.~Skoczył Ścibor
 8   1,  8 |         coś począł niespokojny. Zwierza albo obcego człowieka pewnie
 9   1,  9 |   zapragnie... Ziemie rozległe, zwierza dostatek, trzody bez liku,
10   1,  9 |           ile z rąk twych padło zwierza, ileś rojów wypiastował,
11   1,  11|     słuchała, psy gdzieś daleko zwierza pogoniły i cicho. Dzięcioł
12   2,  14|    oczyma człowiek, podobien do zwierza, który wyszedł z puszczy,
13   2,  21| zgliszczami. Na lasy posłano po zwierza, na dwory po chleb i strawę
14   3,  23|      się ich osaczyć dokoła jak zwierza w ostępie, drogę im zapierający
15   3,  26|       których ona dróżyny przez zwierza dzikiego wydeptane znała
16   3,  26|         Nie lękała się tak samo zwierza dzikiego, jak wężów i wszelkiego
17   3,  29|        w takim milczeniu, jakby zwierza spłoszyć się obawiały. A