Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |         Kneź milczał długo, aż zerwał się gniewny.~- Precz albo
 2   1,  9 |          Nie mogę...~Doman się zerwał już iść.~- Nie zechcecie
 3   1,  10|       ujrzawszy go już w pólku zerwał się na nogi i w las rzucił
 4   2,  14| Chwostek nie odpowiedział nic, zerwał się z miejsca i poszedł
 5   2,  15|  któremu krew się z szyi lała, zerwał się i stanął na nogi odcinąjąc
 6   2,  15|    biegł z nimi, ale późno się zerwał. Gawiedź nie potrafiła kmieciów
 7   2,  15|       który się był z posłania zerwał i do ściany przypadł, jakby
 8   2,  16|        w cichym grodzie głosy. Zerwał się z pościeli, niedźwiedź
 9   2,  16|         Wtem jeden z młodszych zerwał się zbladły i za piersi
10   2,  16|  ciągnęły za nimi i wicher się zerwał od lasów, choć niebo czyste
11   2,  17|     gościnie, we własnym domu!~Zerwał się stary Miłosz i rękami
12   2,  20|    ognia pobiegła. Doman stał, zerwał liści kilka z drzew, wziął
13   2,  20| zlatywały. Postrzegłszy Domana zerwał się z rzeźwością młodzieńczą,
14   2,  20|       gryząc liście, które był zerwał na wyspie, ale weselszy
15   2,  21|     mógł~po gościnie u Piasta. Zerwał się mrucząc, spojrzał, chłopcy
16   3,  29|       miejsca, na którym stał, zerwał się szybko, zabiegł i mieczem
17   3,  29|      Krwią-m ją moją zapłacił!~Zerwał się do czółna iść nie patrząc