Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 | niedźwiedzią skórę, której mu było żal, ale smerdzie ją trzeba
 2   1,  4 |         zagrodzie za życie całe.~I żal mu było wszystkich, bo ku
 3   1,  6 |       wieczerza i miodu na nią nie żal!~Śmiał się znowu.~- Napijże
 4   1,  9 |          świętym... Kubki krążyły, żal stawał się coraz gorętszym
 5   2,  12|          daj!~Sambor się odwrócił, żal mu się starej zrobiło.~-
 6   2,  14|          po raz drugi.~- Domana mi żal! - zawołał - nosiłem go
 7   2,  16|         prawie odzyskali - boleść, żal, rozpacz na nowo serca ich
 8   2,  17|            oślepione swe dziecię i żal mu się go zrobiło. Krzyknął
 9   2,  20|            w niej dziwne uczucie - żal i litość, i obawę.~- Nie
10   2,  20|     szepnęła cicho - nie może...~- Żal mi cię - ciągnął Doman -
11   3,  22|             kiedy zawsze pierwszej żal.~Wtem się głos dał słyszeć
12   3,  24|            gdzie indziej ciągnęło. Żal mu było jej i siebie.~Ale
13   3,  24|        sobie całe dzieje młodości, żal po domowych progach, źródle,
14   3,  24|           pól żałosna, pół wesołe, żal za domem, za swoimi, przyszłości
15   3,  25|          łóżka położył z gorączką. Żal mu się go zrobiło, gdy potem
16   3,  26|         zagrody wpuszczono.~Wielki żal ogarnął wszystkich na grodzisku,
17   3,  27|          oczy ich jasne, i gniew a żal opanowały go coraz mocniej.