Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |        może o samego siebie... Nie umiał sobie wytłumaczyć, co się
 2   1,  7 |         Niegdyś i on tak dokazywać umiał.~Gdy zmierzchło i łuczywa
 3   1,  8 |            podpatrywał, podpełznąć umiał, podsłuchać i donieść panu,
 4   2,  13|           że się wszędzie wśliznąć umiał i że go używano na podsłuchy.
 5   2,  16| poprowadziła, Lisun powiedzieć nie umiał. Z grodu też ludzi teraz
 6   3,  23|            bartnik na drzewa łazić umiał, z wierzchołka starej sosny
 7   3,  25|        weselu swym Doman mówić nie umiał. Wizun nie chciał słuchać.~-
 8   3,  25|    czarownik był jeszcze większy i umiał tak się przerzucić, jak
 9   3,  26|        młodszy - ale kto ubogi być umiał pokorny i zacny, ten w szczęściu
10   3,  28|     zagrodzie.~A że Niemiec płakać umiał i czynić się niewinnym,
11   3,  28|           złamane na nowo oprawiać umiał i w czystości trzymać.~Zgłaszali
12   3,  28|            długo.~Przyjacielem też umiał niekiedy być takim, że życie
13   3,  28| przebiegłym był bardzo; zataić się umiał do czasu, z człowieka wyciągnąć,
14   3,  28|       kilka dni, choć łamaną mową, umiał Dobka tak zabawić, iż się
15   3,  28|           jak panom było wygodnie. Umiał to wszystko w takim świetle
16   3,  28|          swej, użytku odgadnąć nie umiał.~Gdy weszli, a Hengo przypadł
17   3,  28|            z rojami tymi tak sobie umiał poradzić, iż po raz pierwszy,