Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       ale o waszą. Twarz, ojcze, macie we krwi całą.~Starszy na
 2   1,  1 |      futer dosyć pewnie u siebie macie, bursztynu u nas niewiele.
 3   1,  2 |          wstydzić, ani lękać nie macie powodu.~Wisz zawahał się
 4   1,  2 |      Jużci choć bursztyn i skóry macie, bo wam tu do morza bliżej,
 5   1,  2 |        stary - po co wędrujecie? Macie swoją chatę i pole?~Hengo
 6   1,  3 |       Słońce nie zaszło jeszcze, macie dobre nogi? - zapytał. -
 7   1,  5 |       rzekł mu smerda po cichu - macie czas spocząć i język nagotować.
 8   1,  6 |        on wam za to płaci... Nie macie tu czego stać długo... Wracać
 9   1,  9 |         dodał Doman - rozumu nie macie...~Spojrzeli sobie w oczy;
10   1,  11|       tylko.~- E! - rzekła - nie macie się czego bać... to znajomy!
11   2,  13|   zapominali, jeśli co do roboty macie. Nie ja, to bracia pójdą
12   2,  14| Miłościwy kneziu - dodał - dosyć macie niechętnych i zażalonych,
13   2,  14|     ogniowi, a prawa do nich nie macie. Kontyna i ostrów nie należą
14   2,  17|            kiedy sami rozumu nie macie, trzeba, by wam go kto przyniósł!~-
15   3,  26|        że mając wojnę, wodza nie macie... Przejechaliśmy ziem wiele,
16   3,  28|        pomoc mała. Jeżeli ochotę macie, inaczej nam posłużyć powinniście.~
17   3,  30|     wszystkim starczy i wykarmi. Macie wspólnych nieprzyjaciół