Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |        kneź trząsł się z zimna.~- Kneziu Miłoszu - odezwał się Wisz
 2   1,  7 |          jakieś... Won... stąd!~- Kneziu Miłoszu - odezwał się chłodno
 3   1,  7 |       rzucił się znowu na łoże.~- Kneziu - rzekł Wisz - trudna to
 4   1,  7 |           Przyszliśmy się spytać, kneziu Miłoszu, jak wiec postanowi
 5   1,  10|         panował... Kraku, panie a kneziu, wołali, chodź do ziemi,
 6   1,  11| Dziewczęta, zaledwie posłyszały o kneziu, pierzchnęły obie; dosyć
 7   2,  14|     zdając zlękniony.~- Miłościwy kneziu - dodał - dosyć macie niechętnych
 8   2,  14|       czym mają... Nie szukajcie, kneziu, wojny z bogami, gdy jej
 9   2,  14|          z niemiecka.~- Miłościwy kneziu - rzekł mu - ja tu do chramu
10   2,  15|          nam karki nią łamał. Wy, kneziu, o tym zapomnieliście, a
11   2,  17|           miał łzami wyjedzone.~- Kneziu, panie! - zawołał ręce łamiąc -
12   2,  17|            naśle pewnie i na was, kneziu... uchodzić trzeba!...~-
13   2,  17|   zastąpił mu drogę.~- Wy z nami! kneziu! - zawołał do niego.~- Ja...
14   2,  17|    zbliżył się on do niego.~- Wy, kneziu - rzekł z cicha - nie myślicie
15   2,  17|         się nie cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem trzymać powinniście.
16   3,  27|        Dostaliśmy i my się do was kneziu, z niebezpieczeństwem życia,
17   3,  30|         wojewodów pług naprzód po kneziu, po nim drudzy aż do ostatniego,