Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |         czym my jedziemy... Należy kneziowi dań...~- A dawnoście ją
 2   1,  4 |        czasu.~Westchnął. - A po co kneziowi pieśń? - zawołał smerda. -
 3   1,  6 |      żupanom, i władykom... co się kneziowi opierają.~Dano im konać
 4   1,  6 |      Ściśnięte pięści wyciągano ku kneziowi, ale się śmiał z tej bezsilnej
 5   1,  8 |      pobliżu grodu mieszkał, nigdy kneziowi nie dworował ani się do
 6   1,  8 |             Już trzy dni temu, jak kneziowi doniesiono. Wisz objeżdża
 7   1,  9 |      proszę, precz... i powiedzcie kneziowi, że wiec się zbierze, choćby
 8   2,  14|             milczał obojętny; ręka kneziowi opadła.~- Jakby piorunów
 9   2,  14|            za sobą.~Burza nie dała kneziowi siąść do czółna, kto stał,
10   2,  17| przyniesiono chleb i piwo. Staremu kneziowi, który tyle czasu jak złamany
11   2,  18|           było przejście, dał znak kneziowi i ludziom i sam pierwszy
12   2,  18|           Któż winien?~Spod włosów kneziowi z oczów błysnęło. Począł
13   3,  22|           ojciec Niemkim i synowie kneziowi wiadomość mają. Ludzie prawią,
14   3,  22|          głosem wielkim:~- Synowie kneziowi z Pomorcami i Kaszubami
15   3,  26|          hradyszcze, kłaniając się kneziowi...~Ujrzawszy ich, ręce załamał
16   3,  29|             Kilka razy już szepnął kneziowi, że godziłoby się dać znak
17   3,  30|    starszyzn wyrzuty poczęli robić kneziowi, iż się dał oszukać, ale