Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |    Córka Kraka niech panuje!~Na granicy, na rubieży Niemiec siedzi
 2   1,  4 |          na wojnę. I stanęli na granicy, i śle posły do dziewicy: -
 3   2,  14|    wrzawę, ciągną gromady... na granicy wrogi, w domu swoi się miotają...
 4   3,  22|      idą na nas, już puszczę na granicy przestąpili...~Ledwie to
 5   3,  23|        uszedł.~Tak gdy Dobek ku granicy szedł, Wiszów syn z jeńcami
 6   3,  25|       spłoszył goniec, który od granicy bieżał. U jeziora nie zostały
 7   3,  26|            z prawej, to z lewej granicy, gdzie się ich nie spodziano.~
 8   3,  26|      kilku się przywlokło, a po granicy miecz i ogień bujały, jako
 9   3,  28|       aż wjechali do puszczy na granicy pomorskiej ziemi. Tu Hengo
10   3,  28|       wujem Klodwigiem stali na granicy w lesie, który zwano Puszczą
11   3,  28|    Piastun z całą siłą dążył ku granicy, aby przeciw nim stanąć
12   3,  28|   wprzód wkroczyć od pomorskiej granicy, nimby się do niej Polanie
13   3,  28| posuwając się trzema drogami ku granicy. Jedne o drugich ziemie
14   3,  28|       Polanom drogę zabiegli od granicy.~Z drugiej więc strony także
15   3,  29|    garścią małą wdzierał się od granicy Pomorzan we wnętrzności
16   3,  30|            Naszych nie widać od granicy, pójdziemy i my na Pomorze
17   3,  30|     całym. Dziś iść mieliśmy ku granicy - stoimy tu i czekać będziemy,