Tom,  Rozdzial

 1   1,  6  |         gdzie na nocleg stanie, bo dniem jednym do zagrody dobić
 2   1,  6  |            przeszła prędko, a nade dniem nadciągająca burza z piorunami
 3   1,  10 |           ku staremu pośpieszył.~- Dniem wiecowym pozdrawiam was -
 4   1,  10 |    pozdrawiam was - odezwał się.~- Dniem wiecowym, bodaj szczęśliwym -
 5   1,  10 |           Przybyli pozdrawiali się dniem wiecowym, ale twarzami smutnymi.
 6   2,  12 |           mógł.~Cisza nastawała ze dniem.~W dali słychać było ze
 7   2,  16 |     gwiazdy zaświeciły jasno, nade dniem księżyc zszedł znad lasów
 8   2,  21 |           węgle żarzące i tak nade dniem usnęła dopiero.~Nazajutrz
 9   2,  21 |       gniazd trafić zajętych. Nade dniem wszystko się usypiać zdało,
10   3,  22 |           każdej stróż stoi czujny dniem i nocą, a pyta cię i opatruje.
11   3,  24 |            wesela, które się z tym dniem ofiary kończyło, a poczynało
12   3,  25 |      wiodła. Tak z wolna, już nade dniem jasnym skorupka ta do lądu
13   3,  25 |           myślała nockę całą, nade dniem do ogródka się wsunęła,
14   3,  25 |        Płacze znowu noc całą, nade dniem się namyśliła. U brzegu
15   3,  27 | zuchwalstwo stało się przyczyną.~Z dniem dopiero postrzegli się,
16   3,  29 |            stulić nie chciał. Nade dniem wyrwał się niespokojny ku
17   3,  Dop|            stara, kupami nachodzą, dniem i nocą nie dają im spoczynku,