Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |     krzakach, co go szpiegowała - ale się ostrożnie schowała,
  2   1,  1  |          zdawało się, że popłyną, ale tuż się znalazła ława piaszczysta
  3   1,  1  |  podżegnięte przyśpieszyły kroku, ale nieprzyjaciela już ani widać,
  4   1,  1  |     zobaczywszy, żeśmy zbrojni... ale może nawołać innych, narobić
  5   1,  1  |          sącząc szparami chodaka.~Ale skarżyć się nie śmiał, zawijać
  6   1,  1  |           skórznie mam jej pełne, ale o waszą. Twarz, ojcze, macie
  7   1,  1  |          będą, zda się to zawsze, ale udawaj, że ci ta mowa obca...
  8   1,  1  |         niż na przybyłego kupca - ale wy... wy dróg się do nas
  9   1,  1  |       jeżdżę cudzego podpatrywać, ale swoje mieniać. Wy mnie przecie
 10   1,  1  |              Mówiliście mi o tym. Ale jakeście do niej przyśli?
 11   1,  2  |         wiodły z progiem wysokim, ale obyczajem starym bez zamka
 12   1,  2  |      Niewiasty się nie ukazywały, ale że na cudzoziemca przez
 13   1,  2  |           zaprosił go ku sobie.~- Ale, cóż to?... Wy sami tylko -
 14   1,  2  |            drzwi sobą zapierając, ale nie pomogły groźby jej i
 15   1,  2  |          im tych skarbów chciało, ale gospodarz jeszcze się był
 16   1,  2  |      rzekł - chcieć i brać łatwo, ale co dać za to? Nie bardzośmy
 17   1,  2  |           rodzi ani ludzie robią, ale duchy po pieczarach mieszkające,
 18   1,  2  |      wyprosi. Ani dzień, ani dwa, ale miesiące i lata wędrować
 19   1,  2  |        pustynie - łatwo by wejść, ale wynijść trudno.~- Myśmy
 20   1,  2  |           duchy lepszy oręż kują, ale i nasz kamień stary, i pałka
 21   1,  2  |        nie tylko o panu pamiętać, ale i o sługach, a gdybyście
 22   1,  3  |            pożytku z tego mało... ale... toć też gdzieś, nie opodal
 23   1,  3  |          ze sobą chętnie zabiorą, ale mnie...~Hengo nie okazywał
 24   1,  3  |     powiązaliby ich na skinienie, ale u stołba znajdzie się ich
 25   1,  3  |   powitania. Skłonił się i Hengo, ale mu twarz pobladła, czuł,
 26   1,  3  |          Smerda chciał się śmiać, ale popatrzywszy na starego
 27   1,  3  |         My jej nie wydamy nikomu, ale na grodzie ludzie muszą
 28   1,  3  |      parobczak synem jej nie był, ale się w chacie wychował i
 29   1,  3  |          i wstał, smutny jeszcze, ale milczący, nie narzekając
 30   1,  3  |       potrzeba. I nie tylko mnie, ale i drugim.~- Za cóż ja idę? -
 31   1,  3  |              a ty śpiewać lubisz, ale myśleć umiesz.~Zatrzymał
 32   1,  3  |          ciebie nie na zgubę ślę, ale z potrzeby. Wielkie się
 33   1,  3  |         pogłaskał go po głowie... Ale Samborowi mimo tych obietnic
 34   1,  3  |        moje. Kneź - sroga bestia, ale pokłony lubi, bij mu je,
 35   1,  3  |        nie tęsknij - powrócisz. - Ale sama łzę fartuchem otarła.~
 36   1,  4  |        skórę, której mu było żal, ale smerdzie ją trzeba było
 37   1,  4  |           bo ku chacie spoglądał, ale oprócz starej Jagi, która
 38   1,  4  |       Sambor staremu do nóg padł, ale ten skinąwszy tylko, odprawił
 39   1,  4  |          brać, ile mu się podoba; ale musi spieszyć z powrotem,
 40   1,  4  |      otwarła, wyszedł z niej żyw, ale niemy, gdyż duchy mu usta
 41   1,  4  |         nie mogło pochwycić ucho, ale nuta była żałosna, grobowa,
 42   1,  4  |        przebiegać zaczął palcami, ale pieśń się przerwała. Stanął,
 43   1,  5  |    zasiane i obrzucone zasiekiem, ale niedźwiedzie go nocą splądrowały.
 44   1,  5  |        kazałem mu jechać za sobą. Ale mi się nie opierał wcale,
 45   1,  5  |         panie... Sykał stary wąż, ale musiał go dać... ~- Sykają
 46   1,  5  |       kmieciami nieustanne spory, ale ich po trosze kneź wytrzebi,
 47   1,  5  |      niewiasty - jestem zza Łaby, ale nawykłem włóczyć się po
 48   1,  5  |       Kmiecie od dawna się burzą, ale już ich wielu nie stało.
 49   1,  5  |    poigrał po ustach słuchającej, ale zarazem dwie łzy perliste
 50   1,  5  |   przybyły.~- Mocny - rzekł Kos - ale i kamienie się walą... Jak
 51   1,  6  |           które się gryźć mają... ale wnet ucichało i wołano tylko
 52   1,  6  |      podróży na sen się zbierało, ale smerda go trzymał na ławie
 53   1,  6  |          nisko kłaniał dziękując, ale nie pomogło nic... pacholę
 54   1,  6  |          pana, którego się lękał, ale kneź drzemał, oczy mu się
 55   1,  6  |         których krew też płynęła, ale miodem upojeni nie czuli,
 56   1,  6  |          Rzucił okiem i na towar, ale ze wzgardą, a gdy kneziowa
 57   1,  6  |     pięści wyciągano ku kneziowi, ale się śmiał z tej bezsilnej
 58   1,  6  |     chcieli się do niego odezwać, ale ich uprzedził:~- Za co mnie
 59   1,  6  |    patrzał ze drzwi, jak ruszali, ale nie rzekł już nic. Za wrotami
 60   1,  6  |       słowa wyrzucić nie godziło: ale były inne, co wprost z serca
 61   1,  6  |     szacie latały pioruny wężami, ale nad dworem śmiało się niebo
 62   1,  7  |          się znowu w progu dworu, ale tak zmieniony, iż poznać
 63   1,  7  |              mówił dalej wesoło - ale się i smucę też,~bo zamiast
 64   1,  7  |           malowała się ciekawość, ale z pytaniem nie śpieszył.
 65   1,  7  |         kwas w starych statkach - ale osądzicie sami, czy się
 66   1,  7  |         duchy stawiły z kamienia, ale ludzie, toteż go ręce ludzkie
 67   1,  7  |      stary - nie rozsądzać o tym, ale poczynać coś trzeba gromadą,
 68   1,  7  |    znajdują się z nimi pobratani; ale i to wiem, Domanie, że własny
 69   1,  7  |           na naradę, ubogi człek, ale mądry... milczy, ale więcej
 70   1,  7  |       człek, ale mądry... milczy, ale więcej wie od tych, co gadają.~
 71   1,  7  |        byleśmy się ruszyli tylko, ale nie przetoż się lękać mamy
 72   1,  7  |    zmierzchu. Stał miód na stole, ale go prawie nie tknęli. Pochmurniały
 73   1,  7  |           dopraszał się wnijścia, ale pachołek mruczał, że kneź
 74   1,  7  |           to sprawa, wiemy o tym, ale się Chwosta pozbyć musimy.~
 75   1,  7  |       wielu zdradzi, padnie dużo, ale w końcu i jego nie stanie.
 76   1,  8  |           na słowa, myślał długo, ale gdy na ostatek wśród ogólnego
 77   1,  8  |          położył je przed gośćmi, ale ci ich nie tknęli. Wisz
 78   1,  8  |        się ich zbywać - odrzekł - ale tego Chwosty tylko na innego
 79   1,  8  |           trzeba zmiany - rzekł - ale i wiec niełatwy, i zmiana.
 80   1,  8  |     będziemy... Wiecu nam trzeba, ale zgodnego a takiego, jakie
 81   1,  8  |      jezioro, żeby się otrzeźwił, ale wody się nadto opił i...
 82   1,  8  |           jak chcesz, dajęć wolę, ale pośpiechu trzeba.~- Pojadę
 83   1,  8  |   przybrała pozór swój codzienny, ale parobcy ukryci za tynami,
 84   1,  9  |        łuki i zamachując procami. Ale Wisz ten zapęd skinieniem
 85   1,  9  |   rozpłatawszy, głowę rozkrwawił, ale razem prawie dzida, którą
 86   1,  9  |          zdruzgotał go jeszcze... ale żeleźce i kawał drzewa zostało
 87   1,  9  |          się nie na łuki i proce, ale na pięści i zęby, chwytali
 88   1,  9  |         żegnała. Nie mówiła nic - ale wszyscy czuli i wiedzieli,
 89   1,  9  |       niej synowie powstrzymując, ale ich odtrąciła z lekka; przystąpiły
 90   1,  9  |           miałeś jak śnieg białe, ale młode jeszcze dłonie...
 91   1,  9  |         nie mówił łatwo ni wiele, ale co rzekł, to strzymał, choćby
 92   1,  9  |          Smerdę zabić mała rzecz, ale on to nie swoją uczynił
 93   1,  9  |         Doman i oczy mu zabłysły, ale spuścił je wnet jakby zawstydzony.~-
 94   1,  9  |          do kądzieli, do garnków, ale do ognia świętego, do zdroju,
 95   1,  9  |          wami i za wami? Stanę... ale ją muszę mieć, a nie to
 96   1,  10 |           korę utrzymać potrafił, ale wnet z nowym sił wytężeniem
 97   1,  10 |         Słuchający głowę opuścił, ale krótko trwało przerażenie,
 98   1,  10 |   pozdrawiali się dniem wiecowym, ale twarzami smutnymi. Ze trzech
 99   1,  10 |        odezwał się Boimir stary - ale duch jego mówi, po cośmy
100   1,  10 |     kneziowie na wojnach dowodzą, ale po mirach gromada wybiera
101   1,  10 |           aż zgłuszyło mówiącego, ale drudzy widocznie za nim
102   1,  10 |       Kneziów trzeba! Niech będą! Ale nie Chwostków, nie tego
103   1,  10 |         zawołano z jednej strony.~Ale z drugiej się burzyło. Niektórzy
104   1,  10 |   natychmiast spełnić to chcieli, ale wielka część stała oporem.~
105   1,  10 |    niektórzy, usiłując przekonać, ale ci spojrzeć nie chcieli
106   1,  11 |     poznały ją przecie po pierzu, ale wróżyć nie chciała. Dziewczęta
107   1,  11 |      wianuszek pleść dla siostry. Ale kwiatki niedobre się pod
108   1,  11 |           w gąszcz pierzchnęły... ale cicho było znowu w lesie;
109   1,  11 |           śpiewanie słychać było, ale ochryple i smętne. - To
110   1,  11 |            nie idź na Kupałę...~- Ale z nami bracia i rodzina
111   1,  11 |             w biały dzień to nic, ale nocką iść, a z głodnym wilkiem
112   1,  11 |          czego bać... to znajomy! Ale gdzieś musiał po miodzie
113   1,  11 |           narwała tuż przy sobie, ale się ociągała z poratowaniem
114   1,  11 |   klekotała...~Jaruha się śmiała, ale trawą i liśćmi okładała
115   1,  11 |         Od wody żywiącej odrasta, ale jak tu trafić do niej? Żmij
116   1,  11 |        odczynię - rzekła Jaruha - ale musisz się przyznać, gdzieś
117   2,  12 |            śpiewali na przemiany, ale pieśń jednego nie godziła
118   2,  12 |      snopki ziół niosły w rękach, ale szły milczące, bez pieśni.
119   2,  12 |       Nikt się do nas nie waży... ale w taki dzień nie czyńcież
120   2,  12 |         dala się w nią wpatrywał, ale już nie śmiał przybliżyć.
121   2,  12 |        Głosy kupalne dychać było, ale nie widać nic oprócz blasków,
122   2,  12 |           spłoszony tą wrzawą?... Ale zwierz szybko pomyka, a
123   2,  12 |        rozpaczając a nasłuchując, ale pieśni, krzyki, wrzawa,
124   2,  12 |          na Kupałę iść odradzała, ale sama śpieszyła i widać było
125   2,  12 |   chwiejąc, jak gdyby paść miała, ale utrzymała na nogach. Oczyma
126   2,  13 |       czarny, położyła na ustach, ale Doman już drgnął, ruszył
127   2,  13 |      spuszczał z niego wejrzenia, ale się odzywać nie śmiał. Zdawał
128   2,  13 |         iż słowom jej nie wirzył. Ale w tej chwili na progu ukazał
129   2,  13 |        spierając, podniósł blady, ale przytomny, i pić prosił.
130   2,  13 |        nim trzymają, rzecz łatwa, ale kto wie, ilu z nim potajemnie?...
131   2,  13 |         raniłem, gdym ją chwytał, ale od dziewki dostać ranę...~
132   2,  13 |       Gopłu. Bumir stary był już, ale jak żubr silny, kark miał
133   2,  13 |        ranny - odezwał się Duży - ale dom rad wam.~- Ja rany leczyć
134   2,  13 |       wrócić dla dokończenia jej, ale po dość długim oczekiwaniu
135   2,  13 |         izbie było prawie ciemno, ale właśnie, gdy z głową spuszczoną
136   2,  13 |     chciał się wyśliznąć i uciec, ale już było za późno. Czeladź
137   2,  14 |          i zamożna zamieszkiwała. Ale z czasem gniły pale, padały
138   2,  14 |      ostrożnie ocierali o siebie, ale zanucona pieśń, rzucone
139   2,  14 |     odetchnąć świeżym powietrzem. Ale tu skupiały się koło niej
140   2,  14 |         skąd przyszła i dlaczego, ale ta słuchała roztargniona
141   2,  14 |         na wojnie, nie na łowach, ale z rąk niewiasty... ze sromem!~-
142   2,  14 |            Doman rannym być może, ale zabitym... nie! nie! to
143   2,  14 | opowiedziała, jak mu cios zadała, ale Dziwa sama już teraz nie
144   2,  14 |         patrząc nie na świętości, ale na pilnujące Znicza dziewczęta.
145   2,  14 |      zwrócić do swoich pachołków, ale ci gdzieś daleko zostali.~
146   2,  14 |         dala, kazał je rozpędzać, ale ludzi nie rozpędzono. Oko
147   2,  14 |         ostrów nie należą do was, ale do nas wszystkich, Wilków,
148   2,  14 |        samemu na nich wszystkich, ale on i ludzie jego nie starczyliby
149   2,  15 |         Hadona - powtórzył kneź - ale milczeć, że posłany i dokąd.
150   2,  15 |         wejdzie, będzie w drodze, ale czasu dużo spłynie, nim
151   2,  15 |        Hadona. Hadon był Niemiec, ale wyleniały, nauczył się na
152   2,  15 |          też miał krwawoczerwony, ale obfitymi spadający puklami.~-
153   2,  15 |         Niech da ludzi, ile może, ale zbrojnych; to tłuszcza dzika,
154   2,  15 |         by gołymi rękami na jeża, ale po dziurach się rozlezą
155   2,  15 |     pewnie tak jest, jak mówicie, ale tu nie ufać nikomu, nawet
156   2,  15 |       naszych i ziemi nam bronił. Ale nie na tośmy mu siłę dali,
157   2,  15 |           nikogo nie napastujemy, ale swobodę miłujem. Granice
158   2,  15 |         drudzy też odbijali razy, ale widząc przewagę w kupę się
159   2,  15 |          Sam Chwost biegł z nimi, ale późno się zerwał. Gawiedź
160   2,  15 |           słaba niewiasta jestem, ale prędzej bym to plemię zdradliwe
161   2,  15 |         na zapewnienia Brunhildy, ale osłabły był i łatwo go wziąć
162   2,  15 |      prawda, zamknąć do ciemnicy, ale nie ociemniać was. O mało
163   2,  15 |           potrzeba nie memu panu, ale całemu rodowi naszemu...
164   2,  16 |   Chwostek.~Brunhilda potakiwała, ale radziła dla ostrożności
165   2,  16 |        Kazano je pospędzać i bić, ale to ich nie potrafiło zmusić
166   2,  16 |        Hadon prosił się i groził, ale nie pomogło nic. Ludzie,
167   2,  16 |         słać ludzi, aby go odbić, ale czyja była czeladź i gdzie
168   2,  16 |            miał na gród zaprosić, ale tego dnia do nocy wyglądano
169   2,  16 |            Nie pójdę z kmieciami, ale nie pójdę z oprawcą moich
170   2,  16 |      Mściwoj i Zabój starzy byli, ale silni jeszcze, twarze ogorzałe,
171   2,  16 |          kmiecie, potrzebuje nas, ale i my go potrzebujemy. Wojowaliśmy
172   2,  16 |           i rżały, bydło ryczało. Ale noc zeszła spokojnie, gwiazdy
173   2,  16 |           Nie jak kneziowski ród, ale jak czerń smerdy twoje nas
174   2,  16 |       choć mogiła i stos ognisty, ale Chwost nie myślał ani palić
175   2,  17 |         do płynącego i nawoływać, ale nim się opatrzono w pogoń
176   2,  17 |          Pastuchy za nim pognały, ale go pochwycić nie mogły Żuła
177   2,  17 |       legł pod szałasem z gałęzi, ale nie zasnął. Patrząc w ognisko
178   2,  17 |           palach wołać o przewóz, ale tu nie było nikogo, wszystkie
179   2,  17 |         kmiecie wnet go otoczyli, ale ku nim ani spojrzał.~Tu
180   2,  17 |         kazał!~powiecie - no tak! ale się synowie wasi podnosili
181   2,  17 |           skinął i poszedł siąść, ale przewoźnik zmęczony, na
182   2,  17 |           rozsunęli mu się nieco, ale nań bardzo nie zważano.~
183   2,  17 |     Chwościsko siedzi na grodzie, ale nie on rządzi, tylko ta
184   2,  17 |           stał bledniejąc trochę, ale nie cofając kroku.~Miłosz
185   2,  17 |        zamek mocny, a my słabi.~- Ale nas gromada! - zawołano.~-
186   2,  17 |         wilczej swobodzie prawić, ale nie grody dobywać... Wy
187   2,  17 |          Kupa się ruszyła za nim, ale Wizun pozostał w miejscu.~-
188   2,  17 |        jeden - z tym poczekamy.~- Ale bez wodzów do wojny się
189   2,  17 |            zgoda, prowadzić będę, ale posłuchu się domagam...~-
190   2,  17 |    wojować z nim, ani iść z wami, ale jeśli się wam powiedzie,
191   2,  17 |         biec ku Gopłu i do grodu, ale póki ja nie dam rozkazu,
192   2,  18 |     Pierwszy się wytknął na łąkę, ale wnet konia cofnął i gniewny
193   2,  18 |    kłodzie.~Obawiał się ich kneź, ale i smerda się ich lękał.
194   2,  18 |     Posądzano ją o wielką potęgę, ale wiedziano też, iż bardzo
195   2,  18 |            rzekł. - Wiedźma jest, ale ona swoim nieszkodliwa,
196   2,  18 |         powitała niskim pokłonem, ale szybko się podniosła starając
197   2,  18 |        chciała zbliżyć do knezia, ale ten jej zagroził, aby nie
198   2,  18 |           chłopcy chcieli złapać, ale się nie ważyli - szeptała
199   2,  18 |           jeszcze, ludzie gonili, ale orszak Chwostka zyskiwał
200   2,  18 |           prawie byli bezpieczni, ale Chwost drżał ze strachu
201   2,  18 |      stronie jezioro było i gród, ale aby się stąd wyrwać bezpiecznie,
202   2,  18 |           tedy. Smerda prowadził, ale słaniał się i choć na kiju
203   2,  18 |   Chwostka Piastun nań popatrzał, ale bez najmniejszej trwogi.
204   2,  18 |  uczyniłem to, bo nie miłuję was, ale dla rozkazu bogów. Idźcie
205   2,  19 |      rzekł - i nie z jednych ust, ale od wielu snujących się po
206   2,  19 |         zamykają się przed nikim, ale dostatku, do jakiegoście
207   2,  19 |           czynicie - rzekł gość - ale nie wszystko cudze złym
208   2,  19 |        ani ja, ani towarzysz mój, ale co dobrym mają, to od nich
209   2,  19 |           Niemiec idzie - rzekł - ale przez Niemcy tylko przechodzi
210   2,  19 |    Piastun - święte to rzeczy są, ale jakżeby przez ręce ludzi,
211   2,  19 |     chwili. - My czary odganiamy, ale ich nie czynimy. Zwyczajem
212   2,  19 |          się ona ze wszech stron, ale zarazem mieszała z dawną,
213   2,  19 |          nie tylko między ludźmi, ale między zwierzętami, i wróg
214   2,  19 |           Tak jest - rzekł gość - ale bronić się od napaści godzi.
215   2,  19 |      komory pełne były i zasobne, ale o czym potem przebyć zimę?
216   2,  19 |       przyszło nie jeden miesiąc, ale dziesięć, przecie choćby
217   2,  19 |        Tak - odezwał się Ścibor - ale z rodu ich pozostał Miłosz
218   2,  19 |          to nie miesiąca jednego, ale lat może wielu; wojna nie
219   2,  19 |          nie z jednym Chwostkiem, ale z Niemcy, którzy w ich obronie
220   2,  20 |          gliną tylko pooblepiana, ale w środku tok miała jak w
221   2,  20 |          mu się ręka, gdy siadał, ale w robocie siłę odzyskiwała.~
222   2,  20 |           nie tylko garnki lepił, ale z duchami miał zażyłość
223   2,  20 |           je nie do szopy stawił, ale w chacie u siebie i nikomu
224   2,  20 |           Ja tego nie potrzebuję, ale wam by się zdało - bąknął
225   2,  20 |           nich dać jedną staremu, ale ten ręką odtrącił.~- Postawcie
226   2,  20 |       dobrze, iż duchem nie był - ale ją trwoga ogarniała, aby
227   2,  20 |     zobaczyła, blady był jeszcze, ale w oczach mu już dawne życie
228   2,  20 |         do niej, ona się cofnęła, ale z oka go nie spuszczała.
229   2,  20 |     trzody wychodziła, hoża jest, ale takich po świecie wiele.
230   2,  20 |           Młodość ma takie chuci, ale one wystygają prędko. Dopóty
231   2,  20 |       które był zerwał na wyspie, ale weselszy był. Przybliżył
232   2,  20 |          takich, co garnki robią, ale z tych, co je tłuką, tobie
233   2,  20 |        Dziwa i na ogień patrzała, ale w oczach od wczora jakoś
234   2,  20 |       krzyknęła zasłaniając oczy, ale go już nie było, gdy je
235   2,  20 |          wodą ze źródła świętego, ale twarz jak ogniem ją paliła,
236   2,  20 |       wyjrzał ku niemu. Szeptali, ale wiatr był i nic słyszeć
237   2,  21 |           młodość śmiała i życie, ale dziko jakoś i zwierzęco.
238   2,  21 |        Obu im z oczów ciekły łzy, ale matka kazała.~Chwostek poszedł
239   2,  21 |        znowu w róg począł trąbić, ale dech mu zabiła trwoga i
240   2,  21 |           A nie jezioro mruczało, ale gromady dychały i konie
241   2,  21 |       zakrywa. Chwost się śmieje, ale blady chodzi jak trup.~Z
242   2,  21 |        zabierać, szukać, wiązać - ale pustkę znaleźli wszędzie.~
243   2,  21 |          dzban z miodem zatrutym, ale Myszko pierwszy wpadł do
244   2,  21 |          na waszych stu stanie.~- Ale też ich stu nie przyjdzie
245   2,  21 |      zmierzył i strzała świsnęła, ale uwięzła w drewnianej zasuwie
246   2,  21 |        kijami i nakazywali ciszę, ale lud mruczał groźno. Ze studni
247   2,  21 |        zasieki. Zboża było dosyć, ale oprócz dwóch startych kamieni
248   2,  21 |     przysposobić można.~Był piec, ale o pieczeniu chleba pomyśleć
249   2,  21 |            Spragnieni pili potem, ale obrzydliwą znajdowali juchę.~
250   2,  21 |           ciepłą zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili się skwapliwie
251   2,  21 |       potem w milczeniu przeszła, ale na wieży migały światła
252   2,  21 |       wszystko się usypiać zdało, ale Myszkowie pilni choć skryte
253   2,  21 |       niewiasta, która nadbiegła, ale krew się lała. Dano huby
254   2,  21 |    rozemknięte i języki wiszące - ale o litość i zmiłowanie nie
255   3,  22 |          się u nas nie na pogodę, ale na straszny wicher zanosi.
256   3,  22 |          łatwo...~Westchnęli oba; ale stary gospodarz przy swoim
257   3,  22 |            ze strachem w sercach, ale nie chcąc ustąpić. Myśleli
258   3,  22 |       Chwostka zjadły, będą górą, ale nie wszyscy za nimi i z
259   3,  22 |           jest i że tu nie pięść, ale poczciwe słowo stanowi.~
260   3,  22 |         też na razie ostry bywał, ale do bitwy, napaści i utrzymania
261   3,  22 |     znając okrzykiwać go chcieli, ale sam im usta zamknął.~- Nie
262   3,  22 |    odjechali gniewni i zasmuceni. Ale coraz więcej było takich,
263   3,  22 |          było, miłościwi panowie. Ale starej babie co do tego?...~
264   3,  22 |             rzekł cicho Piastun - ale cóż będzie? Mówią, że Leszek
265   3,  22 |             Czyńcie, jako wiecie, ale wiec szanujcie - rzekł po
266   3,  22 |           na grodzisku dni kilka, ale wrzało i gotowało się po
267   3,  22 |    gromadnym jak pierwszym razem, ale wyglądał uroczyściej. Ludzie
268   3,  22 |       Odrą, i nad Morzem Białym - ale wróżbitem też był wielkim
269   3,  22 |          przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła, skąd ona
270   3,  22 |          gościńcach niejeden raz, ale puścili wolno... Do Radegasta
271   3,  22 |     śmielsi poczęli go obwoływać, ale zaledwie to posłyszano z
272   3,  22 |     narodem wojennym i łupieskim, ale rolniczym i spokojnym. Konieczność
273   3,  22 |           uzbrajać się im kazała, ale uzbrojenie lichym było.~
274   3,  23 | podpełznąwszy widzieli ich nawet, ale sił obliczyć nie mogli.~
275   3,  23 |         życie i mienie kosztował. Ale straszono gromady walką
276   3,  23 |      wodami za przytułek służyły, ale i stamtąd psy, których gromady
277   3,  23 |         serca Dobkowej gromadzie, ale do zemsty budziły.~Zbiegi
278   3,  23 |       Choć mowę mieli słowiańską, ale serca już niemieckie; byle
279   3,  23 |         za miecze ludzie żelaźni, ale już było za późno. Pomorcy
280   3,  23 |        zrazu, za broń chwyciwszy, ale na nich rzuciła się nawała
281   3,  23 |       znaczniejszych nie ukrywał. Ale ci leżeli twarzami do ziemi
282   3,  23 |        wiedząc, iż bywał u Polan, ale dróg im nie okazywał. Iść
283   3,  24 |         bardzo... Poszłaby z nim, ale - brał inną. Taka dola...~
284   3,  24 |     ściskał, a starych nie lubił, ale mnie żaden pies nie ukąsi.
285   3,  24 |         Żal mu było jej i siebie.~Ale cóż? słowo się rzekło...
286   3,  24 |       Żegnały ją drużki dziewice, ale gęślarz głośniej w struny
287   3,  24 |          coś przeraźliwym głosem, ale słów dosłyszeć nie było
288   3,  24 |        ślad...~Usłyszeli wszyscy, ale nikt nie chciał wierzyć
289   3,  24 |           stadem kuropatw uwiesi, ale głowom zagrzanym nie bardzo
290   3,  24 |         biegła po konie na paszę. Ale cóż mogła ta mała garstka
291   3,  24 |       Stary gęślarz padł u progu, ale go za sznur wciągnięto do
292   3,  24 |           o najliczniejsze stada, ale starzec jęczał tylko, nie
293   3,  24 |          był okryty krwią, ranny, ale nie zdawał się czuć bólu.~
294   3,  24 |           wnet z konia ściągnęli, ale, rozerwawszy sznury, trupa
295   3,  24 |         ich znowu nie zaskoczono, ale nieszczęśliwy pan młody
296   3,  24 |         się Niemcy nad nim długo, ale ścierpiał wszystko. Związanego,
297   3,  25 |           poskładanego w ofierze, ale któż go miał wziąć? Za słabe
298   3,  25 |        ciągnął go na suchy brzeg, ale już omdlałego. Nadbiegł
299   3,  25 |         topielec, mówić nie mógł, ale żył. Wizun, schylony nad
300   3,  25 |       Nania, Domen otwierał oczy, ale powieki opadały mu znużone.~
301   3,  25 |          poszli - już ich nie ma, ale któż wie, czy nie wrócą?~
302   3,  25 |      dostać na Lednicę po skarby, ale ich spłoszył goniec, który
303   3,  25 |      chramu i do swojego chorego, ale ten spał jeszcze - a dobudzić
304   3,  25 |         Domen - i kożuch na zimę, ale to być nie może.~Jaruha
305   3,  25 |         główką obojętnie rzuciło, ale stara weszła z wolna, na
306   3,  25 |             mówiła dalej Jaruha - ale trawa byle z ziemi wylazła,
307   3,  25 |         chłopaki dorodne, krasne, ale gdzie!... wolność jej była
308   3,  25 |        muszę, to pójdę - rzekła - ale nie inaczej, aż mu się ja
309   3,  25 |            jak się jej zechciało; ale królewicz też czarownik
310   3,  25 |     muszką wyleciała.~Leci, leci, ale strach jej wielki. Ptaszki
311   3,  25 |          tam on mnie nie wyszuka.~Ale wróbel na oknie siedział,
312   3,  26 |          dobrzy byli do obalenia, ale się do budowania nie zdali.~
313   3,  26 |            Nie - odparł młodszy - ale kto ubogi być umiał pokorny
314   3,  26 |   chodźcie odpocząć pod strzechą, ale was uraczyć czym nie bardzo
315   3,  26 |         do wieców zdatny - mówił.~Ale to nie pomogło; upominali
316   3,  26 |      łacno było, że nie pociechę, ale smutek i troskę widziała
317   3,  26 |            Wieczorem nie sam już, ale liczną otoczony drużyną,
318   3,  26 |       zasadzki i utraty grabieży, ale wiedziano dobrze, iż Leszkowie
319   3,  26 |     garścią najemnika na Pomorze, ale ciągle czynnymi byli i nowe
320   3,  27 |       podniósł, gdy ich zobaczył, ale nie wyszedł na spotkanie.
321   3,  27 |       ciemnicy.~Była to nie izba, ale jama na pół w wałach, wpół
322   3,  27 |         pomście za własne dzieci, ale ci, na których chciał się
323   3,  27 |           ród wówczas nią słynął, ale Hula, oprawca, wszystkich
324   3,  27 |           się nie będzie podobna. Ale stary, nie uląkłszy się
325   3,  27 |           pnie dębów podruzgotał, ale i jego w końcu przywaliła
326   3,  27 |          jego sama strun szukała, ale usta pieśni wyjąknąć nie
327   3,  28 |        był do napaści gwałtownej, ale nigdzie nie strzymał długo.~
328   3,  28 |     wszystko i u Polan być miało, ale myślał, na co Niemiec tak
329   3,  28 |      Polan pewnie - mówił Hengo - ale wy tego sami nie chcecie.
330   3,  28 |     słuchając, pięść świerzbiała, ale go ciągle poduszczał próbując,
331   3,  28 |          niełatwo rozpoznać było, ale nie zdała mu się zbyt znaczną:
332   3,  28 |         mieczem było nader łatwo, ale rozbolałemu człowiekowi
333   3,  28 |       swój sznur mocny ofiarował, ale Dobkowi wydał się on za
334   3,  28 |      ruszył śpiesząc nie do domu, ale na prost ku jezioru Lednicy,
335   3,  28 |          A choć wojakiem nie był, ale prostym bartnikiem, z rojami
336   3,  28 |         czemu by uwierzyć trudno, ale się przecie nic złego nie
337   3,  29 |        tylko rozkazywali wojskom, ale sami przodować im do walki
338   3,  29 |       próżnych wyrazów nie lubił, ale go nikt nie widział doma
339   3,  29 |        języki, uparty przy swoim, ale nieustraszonego męstwa.
340   3,  29 |       pręga pokazała się na szyi, ale krew nie trysła, a Luty
341   3,  29 |         nieprzyjaciela. Bili się, ale zarazem cofali, gdy gromady
342   3,  29 |     którym nie szło o zwycięstwo, ale tylko o to, by się nasycić
343   3,  29 |       wrzawa i bój trwał jeszcze, ale Pomorców niedobitki już
344   3,  29 |         je wydobywać z ciemności, ale pozostały martwe, a z lasu
345   3,  29 |         tego i nabił wrogów kupy, ale jeden z nich, już obalony,
346   3,  29 |       blady, sycząc tylko z bólu, ale twarz mu się śmiała i oczy
347   3,  29 |       jechał - rzekł brat Ludek - ale mnie serce zaboli widzieć
348   3,  29 |        mnie i krew moją przelała, ale gdym potem ranny i chory
349   3,  29 |         uszło... padł wódz jeden, ale Leszkowie uciekli w lasy...~
350   3,  29 |          która mu z oczów znikła. Ale tu jej już nie było. Stara
351   3,  29 |        się do czółna, legł w nim, ale sen przez całą noc oczów
352   3,  29 |           pójdzie po dobrej woli, ale mi nie będzie krzywą...
353   3,  30 |     zmierzyli ich oczyma srogimi, ale Bumir też wzroku nie spuścił.
354   3,  30 |           nie z gniewem a żalami, ale z pokojem.~- Mówcie, z czym
355   3,  30 |           ogniskach się pokładli, ale mruczało wielu. Z wojewodów
356   3,  30 |     kneziowi, iż się dał oszukać, ale na to nie odpowiadał. Domagano
357   3,  30 |         już nie maleńka gromadka, ale orszak okazały Leszków na
358   3,  30 |           i przychodnie - rzekł - ale w waszej mowie wspólna wszystkim
359   3,  30 |          zgoda i mir między nami, ale jakąż nam dacie załogę i
360   3,  30 |       moja pierwszą niech będzie, ale nie jedyną; niech się wszelka
361   3,  30 |    budować. Nie tylko dla knezia, ale dla drużyny jego stawały
362   3,  30 |          sam na sam nie spotykać, ale chłopak tak zręcznie zaszedł
363   3,  30 |         tu - odezwał się wesoło - ale on biedny, jeszcze się nie
364   3,  30 |        odezwała się cicho Dziwa - ale ranę miał srogą, może od
365   3,  30 |           oczy zakrywszy płakała, ale się nie wyrywała Domanowi;
366   3,  30 |        podniósł, grożąc, do góry. Ale czółna pędziły, co starczyły
367   3,  30 |         Płakała ciągle, milczała, ale się nie opierała temu, co
368   3,  30 |            nie do własnego dworu, ale do chaty Wiszów, choć nic
369   3,  30 |       przeznaczył, moją być musi, ale ją chcę mieć z rąk waszych
370   3,  Dop|           gminy, narody wreszcie, ale tajemniczy proces ten nie
371   3,  Dop|          żelaza ani żadnej broni, ale nieśli w rękach gęśle, zresztą
372   3,  Dop|        tedy władcy dary przyjęli, ale przymierza zawrzeć nie chcieli
373   3,  Dop|  miesiącach dokonali tej podróży. Ale Chagan, niepomny na prawo
374   3,  Dop|           niezliczone nie narody, ale grupy drobne, które potrzeba
375   3,  Dop|           który o nich zapomniał, ale z kart kronik, co je napisały
376   3,  Dop|           mieście polsko-czeskim. Ale na Wawelu pod zamkiem, w
377   3,  Dop|    panowanie jego trwa lat wiele, ale w końcu zbrodnia się wydaje,
378   3,  Dop|         nęciła już nieraz poetów, ale sprowadzenie tej powietrznej
379   3,  Dop|         trąby dają hasło do boju, ale Niemcy, przypatrzywszy się
380   3,  Dop|         nie już chrobacko-czeska, ale lechicka powieść, niemniej
381   3,  Dop|        zabawić biegając do mety - ale o tym nikomu znać nie dali.
382   3,  Dop|   wielkiego pochodzenia, powabną, ale dumną i chciwą, która naturalnie
383   3,  Dop|  legendach tych nie tylko imiona, ale głównie rysy podań ludu