Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |      stuk, łomot, łamanie, jęki, wołanie ratunku, które nagle jakby
 2   1,  9 |           Lado! - i rozległo się wołanie po zgliszczu, żalniku i
 3   1,  10|      wrzawę podnosili, aby tamto wołanie zgłuszyć.~Całą gromadą siedzieli
 4   1,  10|        ani się zgodzić na jedno. Wołanie było wielkie chwilami, tłum
 5   2,  12|        Kupało... Dokoła śmiech i wołanie zagrzewały, dziewczęta przybiegały
 6   2,  13|        gdy w świetlicy usłyszeli wołanie:~- Bywaj tu!~Pobiegli wszyscy;
 7   2,  13|       ziemię twarzą. Zaczęło się wołanie, popłoch i Znoska schwyciła
 8   2,  14|         po niej migają... Słyszę wołanie: krew za krew!... Na rzece
 9   2,  14|        dachy i ściany... krzyk i wołanie... popiołów kupa... góra
10   2,  14|           a za nimi wciąż goniło wołanie i śmiechy:~- Chwostyk! Chwościsko!~
11   2,  21|          skąd niewyraźne głosy i wołanie słychać było, z wolna zawrócili
12   2,  21|        zobojętniałych, ledwie na wołanie podnoszących głowy. Niektórzy
13   2,  21|      Żaden stąd nie ujdzie żyw!!~Wołanie i boleść, i gniew był straszny.
14   3,  26|       sam znam, na co ją obrócę?~Wołanie wielkie go zagłuszyło: -
15   3,  27|        chwytali.~Powstał krzyk i wołanie. Związano obu mimo oporu
16   3,  27| gwałtownie się dobijać poczęto i wołanie za nimi słyszeć się dało,