Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 | starego Wisza... Ja przyjaciel wasz... żonę miałem z waszej
 2   1,  2 |          i błogosławiony jest. Wasz kruszec zjada woda i ziemia,
 3   1,  3 |        gdzieś, nie opodal kneź wasz siedzi... Gdyby do jego
 4   1,  3 |      mają.~Niemiec zmilczał.~- Wasz ci to kneź, nie obcy - rzekł
 5   1,  6 |     dużo - rzekł po namyśle. - Wasz parobek tylko pozdrowić
 6   1,  7 |      nie zważając na odprawę - wasz i nasz wróg gnębi nas coraz
 7   1,  7 |    stan dęby w podwórze.~- Tak wasz kniaź zawsze? - spytał Wisz.~- .
 8   1,  8 |      pod drzewy, na uboczu, bo wasz dwór na oczach, ludzi w
 9   1,  8 |    spadło nieszczęście na dwór wasz... - Nieszczęście? Co? -
10   1,  8 |       wielkim, zaklął, że każe wasz dwór w perzynę obrócić,
11   1,  9 |   kilka kroków odszedł.~Ojciec wasz byłby mi ją dał - zawołał
12   2,  14|        chramu przyszedłem, nie wasz jestem! Nie z waszego miru!
13   2,  14|        się też ważyć możemy na wasz gród i stołb!~Podniósł rękę
14   2,  19|       niektórzy kneziowie, jak wasz, łączyć się z nimi zapragnęli,
15   2,  19|      nie mogliśmy.~- I ten Bóg wasz jedyny Niemców i wrogów
16   3,  27|   Wołam was na wojnę za nasz i wasz własny ród. Ojciec mój kazał