Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         na ławę wykładać począł, rzucili się chciwie parobcy, aż
 2   1,  9 |        zakrzyknął i gromadą całą rzucili się na nieustraszonego starca,
 3   1,  9 |       się nocą niespodzianie nie rzucili, bo im jeszcze nie dowierzano.
 4   1,  10|         z dala pokazano zwierzę. Rzucili się młodsi z kmieci pytać,
 5   2,  12|    odstraszyć chciała, na koń ją rzucili i unieśli. Ludka, który
 6   2,  12|     zdawała się na pół obłąkaną.~Rzucili się ku niej, wołając: -
 7   2,  13|        ranę przeklina, może urok rzucili?~Nie można się z niej było
 8   2,  15|          krew na słupy trysnęła. Rzucili się kmiecie ratować go i
 9   2,  18|        smerda dla bezpieczeństwa rzucili konie swe i głębiej jeszcze
10   2,  21| Prowadźcie Sasów, my wytrzymamy. Rzucili się synowie jeszcze raz
11   2,  21|        zakrzyknął - most spalić!~Rzucili się wnet ludzie za wrota,
12   2,  21|     zaczyniona wodą, ale i na tę rzucili się skwapliwie głodni, i
13   3,  23|     nimby się na odpoczywających rzucili, starać się ich osaczyć
14   3,  24|         Mężniejsi się ku drzwiom rzucili, a dziewczęta i niewiasty
15   3,  26|         zagrodzie swej poleciał. Rzucili się, kto żył, do koni, lecz
16   3,  30|      zakrytą, wszyscy się ku nim rzucili.~Wtem Dziwa skoczyła na