Tom,  Rozdzial

 1   1,  10|         która się cała ku niemu rzuciła, oczom swym nie wierząc
 2   1,  11|      mówiła, niespokojnym okiem rzuciła wkoło nagle. - Kogoś czuję,
 3   1,  11|       śpiewając o Kupale Jaruha rzuciła Znoska, a sama w las dalej
 4   2,  12|        razu nawet okiem nań nie rzuciła. Chłopak, choć go kusili
 5   2,  16|    biedny. Stara matka pierwsza rzuciła się nań, chwytając go z
 6   2,  18|        kupka ludzi kneziowskich rzuciła się ku panu otaczając go,
 7   2,  18|      podniosła ogromną wrzawę i rzuciła się, krzycząc, na lewo,
 8   2,  20|      twarzy, zasłoniła się nim, rzuciła nagle między typy i jak
 9   2,  20|         zemstą. Ogień przygasł, rzuciła się go podsycić. Z chramu
10   2,  20| dłoniach starła na proch ziele, rzuciła je do kubka dla gościa.~
11   3,  23|         chwyciwszy, ale na nich rzuciła się nawała wielka, zagnała
12   3,  25|       coś plusnęło.~Ryba to się rzuciła, czy człowiek ratował? Mrok
13   3,  25|           Na wspomnienie Domana rzuciła się Dziwa, spuściła głowę
14   3,  27|      oka czeladź się na kneziów rzuciła, ci barkami oparłszy się
15   3,  27|       ciemnicy.~Ciżba zdziczała rzuciła się rżnąć i mordować mściwie.
16   3,  29|     zasłoniła usta, a w ucho mu rzuciła:~- Już teraz, jak ją porwiecie,