Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         odezwał się stary.~- My Polanie rozmówić się możemy i z
 2   2,  12| wściekły, wyrwał się biegnąc ku polanie. Tu pusto już było, dymiły
 3   2,  14| Drewlanie z Drażdańskich lasów, Polanie tutejsi, Łużanie znad Warty
 4   2,  19|     Czechach się to działo i że Polanie także do tego związku z
 5   2,  21|      wszystkim Leszkom po całej Polanie naszej!... - Nie wypowiadamyć
 6   3,  22|        Chodzili, jak ja, nieraz Polanie nasi do Ranów, do świątyni,
 7   3,  22|       nazywać. Nie byli jeszcze Polanie narodem wojennym i łupieskim,
 8   3,  23|         łuku na nich spróbować.~Polanie mieli czas dobrze się rozpatrzyć
 9   3,  23|        Wtem z lasu posypali się Polanie pędem lecąc i spadając na
10   3,  28|      żonę z tej krwi i mowy, co Polanie, i syna z niej. Głosił się
11   3,  28|      granicy, nimby się do niej Polanie zbliżyli.~Ruch był wielki,
12   3,  29|       uroczysta panowała cisza. Polanie, wcale nie ulękłszy się
13   3,  29|   rozniósł się ponad szeregami. Polanie cicho stali jeszcze.~Obok
14   3,  29| wiązania niewolnika i łupu.~Gdy Polanie ruszać się zaczęli, wołając:
15   3,  29|     wszech stron obejmowali ich Polanie.~Niewolnika brać cale nie
16   3,  29|    zwycięstwo.~Gdy noc zapadła, Polanie rozłożyli ogniska i pieśni