Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |         słupy proste, oschłe gałęzie od dołu, u góry w zielone wieńce
  2   1,  1  |           pół z kory opadła, pogięte od wichru wyrostki i poschłe
  3   1,  1  |            wichru wyrostki i poschłe od zgrzybiałości, mchami jak
  4   1,  1  |          konia. Nie miał nawet czasu od strzały tkwiącej w piersi
  5   1,  1  |         lesie świeżo było i chłodno, od łąk i piasków zalatywał
  6   1,  1  |         szczelnie zewsząd zamknięte. Od łąki odgradzały je kłody
  7   1,  1  |             tkwiła zawieszona biała, od deszczów wypłukana, od słońca
  8   1,  1  |               od deszczów wypłukana, od słońca zwapniała czaszka
  9   1,  1  |            na ogromnym, zbłąkanym tu od wieków kamieniu ujrzał siedzącego
 10   1,  1  |              który, nie postrzeżony, od dawna go śledził oczyma.~
 11   1,  2  |            Wiszowa - gorsi to ludzie od tych, co z nożami i maczugami
 12   1,  2  |               i wszystko szkliło się od niego czarno. Dokoła przy
 13   1,  2  |              z mocnego kruszcu, szyi od pocisku i strzały bronić
 14   1,  2  |       przypatrując się ostrzu, które od słońca świeciło.~- Lepsze
 15   1,  2  |          zawołał śmiejąc się Hengo - od waszych starych kości i
 16   1,  2  |             wam dać musieli, a wiele od was bierzemy. We dwie garście
 17   1,  2  |           Życie się stawi co dzień i od dzikiego zwierza, i od obcych
 18   1,  2  |             i od dzikiego zwierza, i od obcych ludzi, którzy radzi
 19   1,  2  |             Myśmy też - rzekł Wisz - od was się nauczyli bronić
 20   1,  2  |             znoszą.~- My też mamy go od morza i od lądu, z różnych
 21   1,  2  |            My też mamy go od morza i od lądu, z różnych stron przywożonego -
 22   1,  2  |           rozpalając je. Przez drzwi od komory otwarte dozorowała
 23   1,  2  |         daleka. O kilkanaście kroków od nich dwa bociany, których
 24   1,  3  |            wróg naszedł?~- Niech nas od tego bogi bronią - mówił
 25   1,  3  |             Hengo.~- Bogi mocniejsze od niego -- mruczał Wisz -
 26   1,  3  |         zrozumieją.~Szli więc razem. Od strumienia lekko się podnosząc
 27   1,  3  |                 Jeżeli ja sam siebie od nich obronię - mruknął Wisz. -
 28   1,  3  |               Uwolniony tak cudownie od sznurów, które mu ręce krępowały,
 29   1,  3  |            Jaga dodała:~- Nie ma ich od rana. Poszły w las wszystkie
 30   1,  3  |            naprzód ku ognisku, potem od niego ku drzwiom, gdzie
 31   1,  3  |         podwórze z sobą prowadził.~- Od knezia jadę do was i do
 32   1,  3  |              i nie domyślili, że się od nich pochowały. Dano jeść
 33   1,  3  |        Sambor.~- Boś ty rozumniejszy od drugich - mówił stary -
 34   1,  3  |              do mnie ci pozwolą... a od stołba do nas nie kraj świata!~
 35   1,  4  |         rankiem szare chmury okryły, od strony tylko wschodu rumieniały
 36   1,  4  |              ciekawie, wstrzymał się od tej ofiary.~- Co to za mogiła? -
 37   1,  4  |            oślepły - z pieśniami idę od chaty do chaty.~To mówiąc
 38   1,  4  |        staniecie, pozdrówcie ich tam od tego, co dziś ich pożegnał.~-
 39   1,  4  |     zwędrował, a nie widzial żadnej. Od Dunaju huczącego do Białego
 40   1,  4  |          huczącego do Białego Morza, od Chorbatych Gór wierzchów
 41   1,  4  |              ojcach płakali. Szedłem od uroczyska do uroczyska,
 42   1,  4  |              uroczyska do uroczyska, od mogiły do mogiły, od zdroju
 43   1,  4  |      uroczyska, od mogiły do mogiły, od zdroju do zdroju... hen,
 44   1,  4  |          struny.~- Dłuższa to pieśń, od Chorbackich Gór - rzekł -
 45   1,  4  |             wściekły, cała góra drży od ryku. Kiedy syty dyszy w
 46   1,  5  |              i rów głęboki oddzielał od lądu grodzisko, przezeń
 47   1,  5  |            wieża nie mająca wnijścia od dołu, bo do niej dostawano
 48   1,  5  |      powtórnie do stóp się pokłonił.~Od kmiecia Wisza wziąłem parobka,
 49   1,  5  |            na nie, nie oddalając się od sakwy swojej, na którą wiele
 50   1,  5  |            Ty mi przynosisz posłanie od mojego ojca? - zawołała.~-
 51   1,  5  |         mojego ojca? - zawołała.~- I od synów waszych, miłościwa
 52   1,  5  |             dodał powstając Niemiec.~Od synów - powtórzyła ręce
 53   1,  5  |             ogień i zioła.~- Kmiecie od dawna się burzą, ale już
 54   1,  5  |              Samborem zrozumieli się od słowa... - A i ciebie tu
 55   1,  5  |    uśmiechnął.~- Gromady liczniejsze od niej po mirach - rzekł cicho -
 56   1,  5  |         ziemi, a że blisko okna byli od lochu, gdy ucichli, posłyszeli
 57   1,  6  |         ROZDZIAŁ 6~Hengo, wyszedłszy od kneziowej pani, powrócił
 58   1,  6  |      radośnie, zwycięsko, póki znowu od słowa do słowa nie zawrzała
 59   1,  6  |       usiłowało wstać i padło nazad, od ran i upojenia straciwszy
 60   1,  6  |              biesiady, dogorywającym od mordu i miodu.~Kilku na
 61   1,  6  |      wyzywającemu duchy.~Przez wrota od drugiego podwórza widać
 62   1,  6  |          moich tam ludzi nie było... Od czego miód i rozum, od czego?
 63   1,  6  |               Od czego miód i rozum, od czego? Ej! wy Sasy i Franki
 64   1,  6  |          kubek przyniosło, a gdy się od niego wzdragał, kneź gwałtem
 65   1,  6  |              się dumnie - powiedz im od mnie, że dziękuję... Pomocy
 66   1,  6  |         Grafowi powiedzcie, że my to od niego za podarek dla Brunhildy
 67   1,  6  |         tłumne.~Wrota stały zaparte, od mostu i haci dwornia pańska
 68   1,  6  |              i Gerda, więcej jeszcze od ojca wystraszony, śpieszyli,
 69   1,  6  |             o którym zachował pamięć od wczora. Tu, ustąpiwszy nieco
 70   1,  6  |         wczora. Tu, ustąpiwszy nieco od rzeki w głąb lasu, wyszukał
 71   1,  6  |           dostał, drżał jeszcze cały od wczorajszego strachu i dzisiejszego
 72   1,  6  |          gdzie ogień jasny palił się od rana.~Niewiasty chleb właśnie
 73   1,  6  |          prastare, których się córki od matek uczyły, aby je oddać
 74   1,  6  |             wszedł zziębły i siny, a od progu posłyszał te pieśni,
 75   1,  6  |         straszne, a! okropne rzeczy, od których włosy wstają na
 76   1,  6  |         duszę padło jakieś zarzewie, od którego zakipiała. Dała
 77   1,  6  |             ojcze, coraz groźniejsze od grodu na nas wiatry wieją...
 78   1,  7  |            być musiało, gdy Wisz, co od dawna już nie ruszał się
 79   1,  7  |               Kilkoro dzieci nagich, od dymu okopcona niewiasta,
 80   1,  7  |           byli do drogi, stary wstał od nich wcześniej - na konie
 81   1,  7  |               i kierunek, w jakim on od nich uciekał.~Ku południowi
 82   1,  7  |               milczy, ale więcej wie od tych, co gadają.~Wisz głową
 83   1,  7  |                 Gdzie? Tam, gdzie on od wieków bywał - nowego miejsca
 84   1,  7  |       Żmijowym uroczysku, nie opodal od dębu świętego i zdroju,
 85   1,  7  |       przecie radzi i pokazać, że my od snu nie puchniem i u ognia
 86   1,  7  |            nań bijąc kijami o ściany od podwórza, a ruszać się nie
 87   1,  7  |            tedy pozrywali się; konie od wczora były zapowiedziane,
 88   1,  7  |             i o tym, coście słyszeli od nas, jutro znać dacie?~Kneź
 89   1,  8  |                ROZDZIAŁ 8~Nie opodal od brzegów jeziora Gopła, na
 90   1,  8  |           siedział na jednym miejscu od prastarych czasów, dziad
 91   1,  8  |              i ściany jego czerniały od dymu, podsienia były wąskie,
 92   1,  8  |              nowy obyczaj, który się od niemieckich krajów powoli
 93   1,  8  |              i słuchano ich a uczono od nich przeszłości. W obrzędach
 94   1,  8  |             kmieciami więcej znaczył od najzamożniejszych. Szli
 95   1,  8  |         Nosił się jak człek prosty i od parobka go niemal we dnie
 96   1,  8  |              nie znali.~Pracowano tu od dnia do nocy, a on rzadko
 97   1,  8  |         czynić chcieli, co cierpiano od rozrodzonych kneziątek...
 98   1,  8  |           czasach... Słyszeliście to od ojców waszych, a ojcowie
 99   1,  8  |             ojców waszych, a ojcowie od ojców swych słyszeli...
100   1,  8  |         kneziów... Dawne to czasy... Od morza przypadli jedni, od
101   1,  8  |            Od morza przypadli jedni, od gór zaczęli napastować drudzy...
102   1,  8  |        Znosek - ty masz lepsze~serce od innych. Przynajmniej zlitowaliście
103   1,  8  |            nawet nikogo zawrócił się od progu, odszedł i usiadł
104   1,  8  |             się karzeł - i ochota mu od gościny i od mowy odpadła.~
105   1,  8  |             i ochota mu od gościny i od mowy odpadła.~To mówiąc
106   1,  8  |           trzeba i zieloną wić nieść od dworu do dworu. Krótka,
107   1,  8  |          człowiek sam mógł się ukryć od pogoni,, trzody, kędy przeszły,
108   1,  8  |     Przytomność Sambora uwalniała go od przynoszenia złej wieści.~-
109   1,  8  |           się do drogi.~W tę stronę, od której napaść musiała przybywać,
110   1,  9  |        zmilczał trochę.~- Nie byłbym od tego, aby mu się pokłonić -
111   1,  9  |             Płot i wrota trzeszczały od nacisku łamiąc się kawałami.~
112   1,  9  |         tylko głosy i wrzawa, której od wrót odpowiadano.~Psie syny!
113   1,  9  |        Pokładli się tylko nie opodal od wrót obozem z końmi i pozostali,
114   1,  9  |             cichu...~- ... Odszedłeś od nas - wołały płaczki - nie
115   1,  9  |         Dzień już był, gdy dano znak od lasu, że na zgliszczu stos
116   1,  9  |        rogach utrzymywały. Niedaleko od niego widać było przygotowane
117   1,  9  |              obejmując stos z boków, od spodu i buchając spomiędzy
118   1,  9  |              dym i ogień wybuchający od dołu, aż bale u dołu kruszyć
119   1,  9  |            dam chętnie. Nie brzydsza od niej, nie gorsza od niej...
120   1,  9  |         brzydsza od niej, nie gorsza od niej... ta, choćby i popłakała,
121   1,  9  |             jej nie chcecie, bo może od drugiego lepszego się okupu
122   1,  9  |         domawiając zaczęli się cofać od siebie, ciągle sobie patrząc
123   1,  9  |              nuciły... Ludek wyszedł od rzeki, ręce w tył założone
124   1,  10 |              dokoła jakby zapomniane od wieków, żadna doń nie wiodła
125   1,  10 | niezliczonymi gniazdami swymi, jakby od nich nieprzyjaciela odpędzać
126   1,  10 |        ratunku.~Na horodyszcze tylko od strony lasu dostać się było
127   1,  10 |             dłonie nie wstrzymały go od nowego pokuszenia. Rozgrzany
128   1,  10 |           łyka plecione umocowywało. Od szyi obręcz miedziany z
129   1,  10 |              przeczy? Inaczej by się od Niemca nie ostało... Niosą
130   1,  10 |              powąchać z Niemcy, żony od nich potajemnie brać; namawiać
131   1,  10 |           Ziemię nam zniszczą gorzej od Chwościska... ludzi w niewolę
132   1,  10 |               a oni nam straszniejsi od Chwosta. Zasłyszą, że się
133   1,  10 |           nas zęby ostrzą. My ludzie od roli i od gęśli, a oni od
134   1,  10 |          ostrzą. My ludzie od roli i od gęśli, a oni od krwi i żelaza...
135   1,  10 |            od roli i od gęśli, a oni od krwi i żelaza... łatwo im
136   1,  10 |              głosy zabierali.~Opodal od horodyszcza czeladź stała
137   1,  10 |           komorze, co ubogim odebrał od gęby... Trzeci jeździł,
138   1,  10 |           coraz nowe, choć wszystkie od siebie podobne. Starzec
139   1,  10 |          niebie, lekki powiew wiatru od łąk szedł do rzeki.~Wtem
140   1,  11 |      wianuszek.~Siedziały nie opodal od zagrody, były więc bezpieczne.
141   1,  11 |        opatrzyła i z koszyka grzybów od dziewcząt wzięła sobie syrojeszkę
142   1,  11 |             W istocie o kilka kroków od nich stał z zakrwawionym
143   1,  11 |               a nowe wstawić trudno. Od wody żywiącej odrasta, ale
144   1,  11 |            młodym był? Czy cię matka od razu starym urodziła?~To
145   2,  12 |           niemal tę ziemię okrywały.~Od rana widać tu już było młodzież
146   2,  12 |            do "stada" nie dopuścić i od porywania obronić.~Dziwa
147   2,  12 |         gałęzie przeciskała się łuna od ognisk i ciemno było dokoła.
148   2,  12 |      nareszcie gębę naprzód potrafił od chusty uwolnić, zębami na
149   2,  12 |            jam się lepiej potrafiła. Od świętej góry do Domanowego
150   2,  13 |              koń... Dziewka mu miecz od pasa wzięła i w piersi wbiła..~
151   2,  13 |             Posłuszny chłopak skinął od progu na Jaruhę, która z
152   2,  13 |        raniłem, gdym ją chwytał, ale od dziewki dostać ranę...~Padł
153   2,  13 |         Doman, daleko przebieglejszy od niego, dawno przewidział,
154   2,  14 |           święty, do którego z dala, od Wisły, nawet od Łaby, od
155   2,  14 |              z dala, od Wisły, nawet od Łaby, od Odry przychodzili
156   2,  14 |             od Wisły, nawet od Łaby, od Odry przychodzili z ofiarami
157   2,  14 |     porozumiewali się, co ku obronie od wspólnych wrogów przedsiębrać
158   2,  14 |           właśnie Dziwa schronić się od pomsty i poświęcić resztę
159   2,  14 |         biednych tych ludzi stały tu od wieków, że ich niegdyś była
160   2,  14 |             jej Sambor do nóg, bo ją od dziecka szanował i miłował.~-
161   2,  14 |          czekał. Dziwa siadła, odbił od brzegu i czółno pomknęło
162   2,  14 |              mową i odzieżą odmienni od siebie, a językiem pokrewni
163   2,  14 |           znad Warty i Odry, Bużanie od Buga, Chorbaci nawet i niezliczone
164   2,  14 |         jednych rodów odszczepionych od pnia głównego pochodząc.
165   2,  14 |           Łaby, bliższe Niemców, już od nich wiele zapożyczyły;
166   2,  14 |              wieki, jedne nie opodal od drugich, w odstępach równych,
167   2,  14 |              ognia pilnować święcie. Od młodu ślubowałam bogom!~
168   2,  14 |            Wizuna podobny, który się od przychodzącej skrył żywo.~
169   2,  14 |           oczów płomienistych dwoje, od których skryć się nigdzie
170   2,  14 |      Odprawiono ją wreszcie do tego, od czego w domu była wolną -
171   2,  14 |            Dziesięć już dni upływało od tego pamiętnego dnia, gdy
172   2,  14 |              Wiszowej córce i już go od niej nie zwrócił. Poszeptał
173   2,  14 |               ona przychodzi zesłana od duchów, ja wróżyć nie umiem...~
174   2,  14 |         Siadły, krakają... żrą serca od ciała... gdzie ścierw nie
175   2,  14 |       przystąpił do starego i drżącą od gniewu dłonią pochwycił
176   2,  14 |              nią, a wioślarze odbili od brzegu. Szybując po ciemnych
177   2,  14 |         wodach, wkrótce odsunęła się od ostrowia daleko.~Zza krzaków
178   2,  15 |          bardzo go poznać było można od drugich, gdy szpiegował
179   2,  15 |           ludzi trzymając się razem. Od mostu i wrót do przedsienia,
180   2,  15 |       wtrącił drugi z Myszków, który od dawna się już poruszał,
181   2,  15 |          naszego, trzymasz za jedno. Od nicheś sobie zdradną dziewkę
182   2,  15 |          Myśmy tu przyszli do ciebie od wiecu, z woli mirów, a stanie
183   2,  15 |            potrafiła kmieciów odciąć od ich koni i czeladzi, tak
184   2,  15 |             uchodzącą, kmiecie zaraz od zamku precz jechali z odgróżkami
185   2,  15 |        Niemcem krwawili się czasami, od słowa do słowa i do pięści
186   2,  15 |           ino przybędą. Nie odstępuj od tego, aby tu zaraz jechali.
187   2,  16 |    uzbrojeniu można się było obronić od dziesięćkroć liczebniejszego
188   2,  16 |             do dworu. Był to pastuch od kneziowskiego stada, stary
189   2,  16 |              sukni szytej i ciężkiej od srebrnych i złotych łańcuchów.
190   2,  16 |             nimi i wicher się zerwał od lasów, choć niebo czyste
191   2,  17 |              tynem, wsunął się dalej od ciżby, na częstokół wdrapał
192   2,  17 |              to wam przyszło, byście od własnej krwi ginęli!...
193   2,  17 |             z Myszkami odeszli nieco od starego knezia, który z
194   2,  17 |          odciągnął go nieco w stronę od Bumira i Miłosza.~- Idźmy
195   2,  17 |              kneź Miłosz, odstąpiony od wszystkich, pozostał sam,
196   2,  17 |             wewnątrz ostrowu idąc, a od ludzi obcych stroniąc. Myszko
197   2,  18 |           przebyć znaczną przestrzeń od kraju, aby się dostać do
198   2,  18 |            była w lesie, wiatr szedł od ostępu. Uszy ludzi, nawykłych
199   2,  18 |            szeptała stara - na staje od obozu chodzi ich kilku...~
200   2,  18 |           Zrazu go Chwostek puszczać od siebie nie chciał, lecz
201   2,  18 |        Jesteśmy - rzeki - nie opodal od zagrody ubogiego kmiecia
202   2,  18 |   pomruczawszy Chwostek siadł i ręką od ognia twarz sobie zakrywał.
203   2,  18 |         zagadnąć, otrzymał odpowiedź od smerdy i nie badał więcej.~
204   2,  18 |        złości rzucił się ku drzwiom, od których go smerda ledwie
205   2,  19 |     powietrzu i zapowiadając pogodę. Od jeziora na wyżary ciągnęły
206   2,  19 |          pagórkach. Posłańcy biegali od chaty do chaty. Około wieży
207   2,  19 |             i nie mógł oczów oderwać od szarego stołba nad jeziorem,
208   2,  19 |         szarego stołba nad jeziorem, od grodu, przy którym miała
209   2,  19 |          dopełniały.~Znać po drodze, od wrót grodu jadąc, mieli
210   2,  19 |             i nie z jednych ust, ale od wielu snujących się po okolicy,
211   2,  19 |              zaprowadzać?~- O tej my od niegośmy nie słyszeli -
212   2,  19 |               ale co dobrym mają, to od nich wziąć się godzi.~-
213   2,  19 |         zachwiało tę całość potężną, od Indów może jeszcze zapożyczoną
214   2,  19 |             błogosławieństwa, jakich od niego doświadczyli.~Piastun
215   2,  19 |          rzekł gość - ale bronić się od napaści godzi. Nachmurzyła
216   2,  19 |         noszą go na sobie dla obrony od wszelkiego złego... Powiedźcie
217   2,  19 |            go wyznawcy tej wiary, iż od nazwiska Boga umęczonego
218   2,  19 |            cała okolica, lasy i pola od brzasku mrowiły się ludem,
219   2,  19 |              Starszyzna poodchodziła od gromad swych leżących na
220   2,  19 |               gdyż niebezpieczeństwo od nich było wielkie, a zmóc
221   2,  19 | długorozpuszczonymi włosami, których od urodzenia nożyce nie tknęły,
222   2,  19 |             w gotowości przyjęcia go od niej, a gdy dzieciak mu
223   2,  19 |         czarne, uroki i złe wszelkie od niego; wołano: Łado! Łado!
224   2,  19 |             pradziadów ich, kędy się od wieków chowali, od tych
225   2,  19 |          kędy się od wieków chowali, od tych czasów, gdy jeszcze
226   2,  20 |               Wszystko to, począwszy od czarnych do malowanych żółto
227   2,  20 |            że mówi nie do rzeczy lub od rzeczy - dopiero później
228   2,  20 |             czym wybierać, począwszy od takiego, co z piaskiem był
229   2,  20 |   przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od lądu, podszedł więc kmieć
230   2,  20 |            postawicie je przed Niją.~Od pieca ukazał się syn, człek
231   2,  20 |  przychodzili, idąc wzdłuż tej ziemi od zachodo-południa. Rzymskie,
232   2,  20 |            coś półgłosem nucić odbił od brzegu.~W chramie u Nii
233   2,  20 |         rękami usiłując go odepchnąć od siebie. Widziała teraz dobrze,
234   2,  20 |              zmilczał. Czółno odbiło od brzega.~W kontynie siedziała
235   2,  20 |         ogień patrzała, ale w oczach od wczora jakoś się jej majaczyło
236   2,  20 |            Wyjrzała okienkiem. Drogą od brzegów szła zataczając
237   2,  20 |           Mila odpinając srebrny guz od koszuli i rzucając go starej
238   2,  21 |            kmiecie mruczą. Myszkowie od zagrody do zagrody biegają.~
239   2,  21 |          przesiedzą, kto wie, co nas od tej czerni czeka...~Płakała
240   2,  21 |             popłynął...~Jezioro całe od łun się paliło, a łódka
241   2,  21 |             toczyły. Łodzie i czółna od brzegów ściągano do grodu
242   2,  21 |           nie wojaki, licha drużyna, od sochy to i od radła.. motłoch...~
243   2,  21 |         licha drużyna, od sochy to i od radła.. motłoch...~Wyszła
244   2,  21 |             góry i gniotą. Odstąpili od stołba ludzie.~Wtem ktoś
245   2,  21 |      patrzały oczy ciekawe, a płomię od szop, które do stołba przytykały,
246   2,  21 |        stołbem i spoczywały - daleko od wieży, gdyż z niej ciągle
247   2,  21 |          należących po trosze! Czego od nas chcecie?~- Od was? Abyście
248   2,  21 |              Czego od nas chcecie?~- Od was? Abyście siedzieli cicho
249   2,  21 |           zaszumiało coś i zastukało od wieży. Chwostek zasuwę od
250   2,  21 |            od wieży. Chwostek zasuwę od okna w murze odjął i wołał:~-
251   2,  21 |           ten i innych.~Chwost klnąć od okna do okna chodził i patrzał,
252   2,  21 |        oprócz dwóch startych kamieni od starych żarn nic, czym by
253   2,  21 |        zębami zazgrzytawszy odbiegał od okna i wracał na posłanie.
254   2,  21 |         biegł, niosąc woń spalenizny od zgliszcza Stróż stojący
255   2,  21 |         Chwostka i żony, z głodu czy od trucizny zmarłych, sinymi
256   3,  22 |             na ziemię, inni chodzili od kupy do kupy, rozwiadując
257   3,  22 |           się będą! Precz z nimi!...~Od słowa do słowa, rody się
258   3,  22 |             losy rzucać... Nie warto od tego poczynać, kiedy wolę
259   3,  22 |           święty, sprowadźmy dziewkę od ognia, połóżmy przed nią
260   3,  22 |        którzy mówili:~- Nie gorsiśmy od nich, mienia mamy tyleż
261   3,  22 |               Wieczorem, gdy Piastun od swoich barci do zagrody
262   3,  22 |       pytając, co czynić, abyśmy się od biedy uratowali. Wracam
263   3,  22 |         mówił dalej:~- Com przyniósł od wyroczni bogów, to i w sobie
264   3,  22 |             jakie na ziemiach siedzą od Dniepru do Łaby, od jednego
265   3,  22 |           siedzą od Dniepru do Łaby, od jednego do drugiego, od
266   3,  22 |              od jednego do drugiego, od sinego do białego morza,
267   3,  22 |               chwytając je z paszy i od wozów, kto co napadł, rozsyłano
268   3,  22 |      ramionach kręgi mosiężne, które od uderzenia mieczem obraniały.~
269   3,  23 |            ze szczytami kruszcowymi, od których strzały odskakiwały,
270   3,  23 |   pozabieranymi w drodze. Nie opodal od obozu ich widać było skupioną
271   3,  23 |             kilka kroków go dzieliło od najezdnika.~Konie jazdy
272   3,  23 |           tak; z jednej tylko strony od pola zająć ich nie było
273   3,  23 |              z mieczem na przedzie i od pasa róg wziąwszy dał znak,
274   3,  23 |           ciała pobitych, ku lasowi, od którego na nich drudzy czekali.~
275   3,  23 |            zagrodą Piastuna, żądając od niego rady, a wymawiając
276   3,  23 |            kochał niż sprawę mirową, od której trzymał się z dala.~
277   3,  24 |        czeladź postroiwszy, wędrował od dworu do dworu drużbów sobie
278   3,  24 |              na Milę i twarz się jej od śmiechu tak wykrzywiła i
279   3,  24 |           zaprosiny urzędowe naprzód od dworu do dworu, z wieńcami
280   3,  24 |              wedle dawnego obyczaju, od ojca dziewczyny i od pana
281   3,  24 |       obyczaju, od ojca dziewczyny i od pana młodego.~W chacie zduna
282   3,  24 |           pierścienie i kolce, które od ojca miała; dziewicze kosy
283   3,  24 |             ją zdobiły.~W chacie już od rana nie ustawały pieśni
284   3,  24 |         ofiary kończyło, a poczynało od niego życie trudu, łez i
285   3,  24 |             łańcuszkiem.~Na stajanie od chaty puścili się ku niej
286   3,  24 |          chaty wrota, drużyna jedzie od złota po dziewczynę, po
287   3,  24 |                Całą tak noc tętniała od skoków chata Mirszowa, tętniało
288   3,  24 |        zastąpiły śpiewy, głośniejsze od nich.~Doman też wypadł z
289   3,  24 |             milczenie, straszniejsze od nich jeszcze.~Gdzie i jak
290   3,  24 |               Pozostali odsuwali się od brzegu, który gęsto obsadzili
291   3,  25 |       przysłuchując się w milczeniu.~Od dalekiego lądu wiatr mu
292   3,  25 |             było palące się zagrody, od lądu woda niosła mu trupy,
293   3,  25 |              twarzą bladą, i stróżki od zniczowego ogniska, przy
294   3,  25 |             ku ostrowiu.~Płynął ktoś od lądu, lecz z wolna, jakby
295   3,  25 |         niemu.~- Żywie, bóstwo moje, od śmierci mnie uratowało.
296   3,  25 |           ich spłoszył goniec, który od granicy bieżał. U jeziora
297   3,  25 |            Nie wymawiając się bardzo od tego, zobaczywszy Domana
298   3,  25 |             prędko i uciekło.~Jaruha od owego poranku ciągle po
299   3,  25 |            potrzebowali i karmili, a od chramu też coś dawano. Gdy
300   3,  25 |         zobaczywszy Dziwę wychodzącą od Wizuna, zachciało jej się
301   3,  25 |       niejedna, a mało to ich poszło od tego ognia w chramie do
302   3,  25 |              tylko za takiego, który od niej rozumniejszy i zręczniejszy
303   3,  25 |              go zjadły, tylko piórko od kołpaka pod dwór przypłynęło.
304   3,  25 |             się zachciało, prószynki od korowaja pod stołem leżały,
305   3,  25 |          zachodzi. Wolałaby już była od razu za niego iść, niż siedem
306   3,  25 |           będzie i z Domanem, próżno od niego uciekać! W malowanym
307   3,  26 |           Spokoju nie było u Polanów od Kaszubów i Pomorców, których
308   3,  26 |           ich szukać. Raz się wdarli od północy, to znowu od wschodu...
309   3,  26 |          wdarli od północy, to znowu od wschodu... z prawej, to
310   3,  26 |           Przejechaliśmy ziem wiele, od Dunaju począwszy po Łabę
311   3,  26 |           dawali, którą przyniesiono od wyroczni. Spojrzeli po sobie
312   3,  26 |             sobą gziła się i gryzła. Od bytności dwóch obcych i
313   3,  26 |              się z nim działo, a jak od Pomorców ocalał.~Zaczął
314   3,  26 |           blizny, które mu pozostały od strzał i od sznurów, jakimi
315   3,  26 |             mu pozostały od strzał i od sznurów, jakimi go krępowano
316   3,  26 |           najgorszy nawet lepszy był od żadnego.~- Jeżeli prędko
317   3,  26 |              rękami jakby odpychając od siebie głosy, które się
318   3,  26 |            był człowiek ubogi, który od niej uciekał i ofiarowanej
319   3,  26 |           wędrująca wiecznie Jaruha.~Od czeladzi, która przy koniach
320   3,  26 |             wyrzucając mu, iż zbiegł od nich i opierał się woli
321   3,  26 |        ściskając nogi zachodziła się od płaczu.~- Kneźno miłościwa -
322   3,  26 |       wynieśli, z głodem nie odeszli od progu. Byłoby się jednak
323   3,  26 |             lękał ubogi człek, gdyby od rana, jak skoro wieść poszła
324   3,  26 |         lecieli parobczaki z wiciami od dworu do dworu, od chaty
325   3,  26 |           wiciami od dworu do dworu, od chaty do chaty.~Cicha zagroda
326   3,  27 |              się wszyscy, a im dalej od Gopła, tym powieść o osobliwszej
327   3,  27 |             jak studnię. Długa szyja od wnijścia schodziła w dół
328   3,  27 |        rozłożyła. Byli to ludzie, co od dziadów w służbie u rodu
329   3,  27 |       grodzisko. Ktoś odwalił kamień od lochu, w którym zamknięto
330   3,  27 |            im posiłkowali, odstąpili od nich. Zostali sami z garścią
331   3,  28 |              żaląc się, iż mu się tu od wszystkich straszna krzywda
332   3,  28 |          całego miał.~Poczęło się to od tego, iż gorąco się zabrał
333   3,  28 |          Królewskie, cesarskie dwory od złota, srebra i drogich
334   3,  28 |        dobrodziejstw, które otrzymał od niego, jak oni oto teraz
335   3,  28 |             zmuszeni szukać poparcia od rodziny matki lub sobie
336   3,  28 |              Hengo tłumaczył dodając od siebie obietnice łask wielkich.~-
337   3,  28 |           koniecznie wprzód wkroczyć od pomorskiej granicy, nimby
338   3,  28 |             ledwie mogąc powstrzymać od okazania gniewu, konia tylko
339   3,  28 |          zniewagę. Do nocy odjechali od obozowiska daleko, o znalezienie
340   3,  28 |           męczarniach skona, aby się od trupa oddalić.~Miotając
341   3,  28 |       nieszczęśliwego.~Odszedł potem od ogniska, a wkrótce ciało
342   3,  28 |           aby Polanom drogę zabiegli od granicy.~Z drugiej więc
343   3,  29 |          zastępem wielkim ku puszczy od Pomorza.~Nie było jeszcze
344   3,  29 |          Ścibor, który lud prowadził od Warty, dorodny, mężny i
345   3,  29 |        świeży na twarzy, choć latami od Ścibora był starszy, zwał
346   3,  29 |            garścią małą wdzierał się od granicy Pomorzan we wnętrzności
347   3,  29 |            ku wodzom.~- Z chramu idę od ognia i wyroczni! - zawołał. -
348   3,  29 |              okalając nieprzyjaciela od lewego boku. Luty poszedł
349   3,  29 |              ludzką, w której wrogów od swoich rozeznać nie było
350   3,  29 |         powtórzył Ludek. - Ode mnie, od braci, od sióstr i ścian,
351   3,  29 |         Ludek. - Ode mnie, od braci, od sióstr i ścian, i progu,
352   3,  29 |              tu zobaczą?~- Że ja wam od brata przyniosłem pozdrowienie...
353   3,  29 |                 Ludek kazał rzec wam od siebie dobre słowo i od
354   3,  29 |              od siebie dobre słowo i od braci, i od sióstr pozdrowić,
355   3,  29 |            dobre słowo i od braci, i od sióstr pozdrowić, od ścian,
356   3,  29 |               i od sióstr pozdrowić, od ścian, progu i ogniska.
357   3,  29 |              co rychlej ujść chciało od rozmowy, pochwyciło dzbanek
358   3,  29 |       jeziora, które się zarumieniło od brzegu.~Opowiadał Doman,
359   3,  29 |          skaleczy... - A jakże ja ją od chramu porwać mogę? - zapytał.~-
360   3,  29 |          kneziowie Leszkowie dziewki od ognia porywali?~Wizun głową
361   3,  30 |         zasmolą... Naszych nie widać od granicy, pójdziemy i my
362   3,  30 |            być poczynało, ze wzgórza od lasów ukazała się drużyna
363   3,  30 |             Bumir. - Mieściliśmy się od wieków na ziemi jednej,
364   3,  30 |              tę wzmiankę, aby wojsko od pochodu wstrzymać, czekając
365   3,  30 |            okazały Leszków na drodze od lasu się ukazał. Nieśli
366   3,  30 |        dopóki łodzie moje nie odbiją od brzegu. Złożę okup do chramu
367   3,  30 |              szczęśliwie, iż właśnie od miejsca tego nie opodal
368   3,  30 |            ale ranę miał srogą, może od jadowitego oszczepu, która
369   3,  30 |           nie nadejdzie i którędy by od niego uciec mogła. Tymczasem
370   3,  30 |             porwał ją wpół, podniósł od ziemi, a choć krzyknęła,
371   3,  30 |            za sobą - i kazał odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy
372   3,  Dop|               Wojny, potrzeba obrony od nieprzyjaciela, przypasanie
373   3,  Dop|             w sobie sami, a nie mogą od razu przyswoić tego, co
374   3,  Dop|       podanie najstarsze poczyna się od Lecha, od niego idzie nazwisko
375   3,  Dop|     najstarsze poczyna się od Lecha, od niego idzie nazwisko ziemi,
376   3,  Dop|       należące, różnymi się imionami od miejscowości zwały.~Ten
377   3,  Dop|         wybawiwszy tym sposobem kraj od klęski, panuje wśród szczęśliwości
378   3,  Dop|        pogrzebał nad Dłubnią, o milę od Krakowa, sypiąc jej taką
379   3,  Dop|             na wywyższenie zasłużył?~Od tego to Leszka drugiego,