Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |     płakać.~- Jam może śpiewak ostatni - rzucił Słowan - mnie oczy
 2   1,  9 |         z twojego rodu pójdzie ostatni mścić ją, dopóki stanie
 3   2,  12|    były zwrócone. Czekano, gdy ostatni jego promień zniknie z drzew
 4   2,  12|       i lśniły się we włosach. Ostatni blask zagasał, już tylko
 5   2,  12|        wiadro, zaczerpnęła raz ostatni, napiła się i zapłakała...
 6   2,  12|      do nóg wkoło... Wrota raz ostatni otwarły się i zamknęły za
 7   2,  12|  trzeci.~Gdy Dziwa jeszcze raz ostatni obejrzała się ku zagrodzie
 8   2,  19|        świeciły na niebie, gdy ostatni z gości, pożegnawszy gospodarza,
 9   2,  21|       z dala:~- Ot tobie dzień ostatni, Chwoście obrzydły! Pokłoń
10   2,  21|        Wzdrygnęli się idący.~- Ostatni z ich rodu! - zawołał Myszko. -
11   3,  24| Strojną była Mila na ten dzień ostatni w najcieńsze płótno, w najpiękniejsze
12   3,  24|      pozaplatane starannie raz ostatni ją zdobiły.~W chacie już
13   3,  25|        niewolę -.znęcanie się, ostatni wysiłek dla ocalenia i walkę
14   3,  26|     teraźniejszego wiecu dzień ostatni... Nie może to być, ażebyście
15   3,  27|     pomsta krwawą była klęską.~Ostatni, co im posiłkowali, odstąpili
16   3,  27|  zdobyczą dzielić nie chcieli.~Ostatni jeszcze przeciągnął wybitą