Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |           na drzewach świeciły ogniste żbików ślepia, pod krzakami
 2   2,  17|      lasach straże postawić... Ogniste wici niech wszędzie będą
 3   2,  19|        nocy miały błysnąć wici ogniste po pagórkach. Posłańcy biegali
 4   2,  19| nieprzyjaciela?~- Nie. To wici ogniste - rzekł Piastun - to zapowiedź
 5   2,  19|        się jedne przy drugich.~Ogniste wici zbudziły wszystkie
 6   2,  19|      było można poczynać. Wici ogniste zwołały kraj i każdy szedł
 7   2,  20|   Doman spojrzał i krzyknął:~- Ogniste wici!~Nadbiegła czeladź
 8   2,  20|   czeladź jego wołając: - Wici ogniste!~Ruszyło się, co żyło, a
 9   2,  20|     malino! bywajże mi zdrowa! Ogniste wici na górach płoną, na
10   2,  20|       nie czas odpoczywać, gdy ogniste wici płoną. Zdrowi bywajcie
11   2,  21| wieczór, którego zapalono wici ogniste. Jeszcze na zachodzie słońce
12   2,  21|         że na noc przyjdą wici ogniste.~Chwostek się rozsierdził
13   2,  21|    patrzeli, ukażą się-li wici ogniste. Chłopcy między sobą szeptali:~-
14   2,  21|        zapalały się po górach, ogniste łuny odbijały na obłokach.
15   2,  21|    należeli. Nie poszli oni na ogniste wici, tak samo jak Miłosz
16   3,  23|       spychać kazano i pagórki ogniste wznosząc się na pobojowisku