Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 | Przecież ze wszystkich narodów naszych pono najwięcej - odezwał
 2   1,  2 |      na wiek wieków i u wnuków naszych.~Hengo słuchał ciekawie.
 3   1,  5 |         by się go u dziada i u naszych uczyli... Tyle lat! Tyle
 4   1,  7 |        Stał już za praszczurów naszych. To pewna, że lud, co go
 5   1,  10|         Myślmyż i my o szyjach naszych - rzekł - co jemu wczoraj,
 6   2,  15|       silny był przeciw wrogów naszych i ziemi nam bronił. Ale
 7   2,  15|        rzucać? A mało u ciebie naszych w lochu pod ziemią gnije
 8   2,  17|             Na grodzie Leszków naszych potruto, jeden Miłosz i
 9   2,  18|       Ród swój własny wygubił, naszych tam wielu przypłaciło życiem...
10   2,  18|       czatując na zbója! Był w naszych rękach i uszedł. Lecz z
11   2,  18|  rozeznać. Może też go który z naszych napotka i zadławi... Konie
12   2,  21|       siedźcież w pokoju, a do naszych spraw nie leźcie. Wojować
13   3,  22|      drobiazgu zostało dużo, a naszych też kmieci, witeziów wiele
14   3,  24|      gdy nasz gród palono, gdy naszych zabijano, tyś tam także
15   3,  26|       się sami siebie a dzieci naszych. Ładu nie mamy, nieład panem.
16   3,  30|     nowe i oszczepy zasmolą... Naszych nie widać od granicy, pójdziemy