Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         zawsze, ale udawaj, że ci ta mowa obca... Tak lepiej - milczeć.~ ~
 2   1,  1 |        powoli wyrzekł starszy łamaną mową Serbów nadłabańskich, usiłując
 3   1,  4 |              gdzie się kończy ludzka mowa.~Zamilkł. Smerda pół słuchał,
 4   1,  5 |             w języku lasów Turyngii, mową, która serce Henki rozradowała.~-
 5   1,  6 | prześpiewując... pieśni uczono się z mową razem. Śpiewano, rzodę pędząc
 6   1,  6 |            powinien był wydać ze swą mową, że mu kazano być niemym
 7   1,  8 |           swych słyszeli... że nasza mowa ciągnęła się dawniej daleko
 8   1,  10|         sługi. Wszędy, gdzie mieszka mowa nasza, s ł o w o, u Łużyczan,
 9   1,  11|          Strumień mruczał zrozumiałą mową, ptaki śpiewały pieśni dla
10   2,  14|             krajów różnych. Byli tam mową i odzieżą odmienni od siebie,
11   2,  15|            coraz żywszy, każdy się z mową wyrywał i słowa leciały
12   2,  19|         wczoraj goście obcy, gdy się mową "słowa" odezwali, powitano
13   3,  25|          gdzie był, i dopiero Wizuna mowa pamięć mu z wolna przywróciła.
14   3,  27|               choć wstrzymywał się z mową. Niekiedy oczy z krwawymi
15   3,  28|             W kilka dni, choć łamaną mową, umiał Dobka tak zabawić,
16   3,  28|           zrozumiał dobrze, do czego mowa zmierzała i że Niemiec zdrajca