Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |   świeżym, w głębi ognisko z kamieni stało, na którym nigdy ogień
 2   1,  2 |      waszych starych kości i kamieni; więcej wytrzyma, lepiej
 3   1,  5 |      stawał. Wieża z szarymi kamieni w oczach im rosła, u podnóża
 4   1,  7 |     bo ognisko, w pośrodku z kamieni ułożone, było wygasłe. W
 5   1,  9 |    wyschłej zieleniało wśród kamieni starych, których rzędy oznaczały
 6   2,  13|      się palił maleńki wśród kamieni, skurczona siedziała Jaruha,
 7   2,  14|   ląd i przytrzymał ją. Para kamieni sterczała nad wodą; dziewczę
 8   2,  14|   głucho, jakby toczyła wory kamieni gotowe runąć na ziemię.
 9   2,  16|   pomost górny miał na sobie kamieni siła do staczania i pocisku
10   2,  16|      Stosy drzewa, łuczywa i kamieni leżały nagromadzone przy
11   2,  20|  Doman czekał na nią u kręgu kamieni. Z dala go zobaczyła, blady
12   2,  20|  albo na rozdrożu u świętych kamieni i z duchami rozmawiać?~-
13   2,  21|    ale oprócz dwóch startych kamieni od starych żarn nic, czym
14   3,  22| Dobek tedy, wlazłszy na kupę kamieni, mówić począł:~- Knezia
15   3,  25|  siadła czatować na jednym z kamieni. Wiedziała, że tamtędy dziewczęta
16   3,  28|      złota, srebra i drogich kamieni świecą - domy z muru, z