Tom,  Rozdzial

 1   1,  10|    pośpiechem wielkim lazł ku dziupli spoglądając ku niej niespokojnie.
 2   1,  10|     się słyszeć we wnętrzu.~Z dziupli ukazała się głowa szara
 3   1,  10|   zwinięci. Szary pustelnik z dziupli obejmował małego człowieczka,
 4   1,  10|    począł się znowu drapać do dziupli dębowej - niosąc z sobą
 5   1,  10|      Po chwili spuścił się do dziupli i - zniknął, szelest tylko,
 6   1,  10|       szmer słychać było, a w dziupli szybkie skrobanie paznokciami,
 7   1,  10|    wiodącą ku niemu.~Skryty w dziupli mógł stąd policzyć idących
 8   1,  10|     nadciągała. Dwoje oczów z dziupli patrzało i dwoje uszów słuchać
 9   1,  10|          Z nią razem i oczy z dziupli patrzeć przestały. Czeladź
10   1,  10|      tylko i żyw, to ci się z dziupli bronić będzie - poczęli
11   1,  10|      jednak nie wprost się do dziupli skierował. Kawał starej,
12   1,  10| ośmielił się wreszcie rękę do dziupli wpuścić i z okrzykiem radości
13   1,  10|     wołano. - Żbik siedział w dziupli zaczajony, jeden parobczak,
14   1,  10|        Tak siedzi w kamiennej dziupli Chwostek... i nasza strzała
15   1,  10|    łąk szedł do rzeki.~Wtem w dziupli zaszeleściało, prychnęło,
16   2,  20|       nocami wietrznymi w tej dziupli głosy dziwne słyszeć się