Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      musimy. Nie wyjdzie z domu dziewka, żeby jej do wiana nie dać
 2   1,  4 |    wieść do niego szybka bieży: dziewka siedzi na stolicy, wianek
 3   2,  12|     krzyk i płacze, na konika z dziewką skacze... Na koń wsadził,
 4   2,  13|       szepnął brat młodszy - za dziewką poleciał na Kupałę, za Wiszową...
 5   2,  13|  Wiszową... porwał ją na koń... Dziewka mu miecz od pasa wzięła
 6   2,  13|         Patrz, Myszko - dodał - dziewka mi ją zadała! Dziewka! Wiszowa
 7   2,  13|           dziewka mi ją zadała! Dziewka! Wiszowa dziewczyna Wyrwała
 8   2,  14|    trzęsąc nią.~- Ogień święty, dziewka poświęcona!... ty także...
 9   2,  20|      otwierając.~- Przecież cię dziewka nie zabiła! - zawołał -
10   2,  20|        nią, a zemsty nie żądam. Dziewka mi i teraz w głowie, choć
11   2,  20|       wyglądał, on pomyślał, że dziewka była ładna - nużby mu, jak
12   3,  22|         pchnął?~- Wstyd rzec... dziewka... Porwałem Wisza córkę,
13   3,  25|       sobie powiadać zdawali.~- Dziewka się ciebie boi - rzekł Wizun -
14   3,  25| otworzyć gotowa, gdy się zbliży dziewka, co ranę zadała... Bo mówią
15   3,  25|        na świecie bardzo piękna dziewka u króla, który ją kochał
16   3,  29|         mnie? - odparł Doman. - Dziewka ta ode mnie ucieka, jak