Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |               i osłaniał niskie czoło, tak że oczy wprost spod nich
  2   1,  1  |             szyi swojego... przebiegli tak staj kilkoro, aż nie słysząc
  3   1,  1  |          udawaj, że ci ta mowa obca... Tak lepiej - milczeć.~ ~Spojrzał
  4   1,  1  |                ze skórą jakby spękaną, tak ją fałdy i marszczki pokryły
  5   1,  1  |               Hengo. Cóżeście to znowu tak daleko w nasze lasy zawędrowali? -
  6   1,  1  |          starego.~- Ha! po świecie się tak człek włóczy, ciekaw zobaczyć,
  7   1,  1  |               obchodzić... Igła z ości tak szyje jak żelazna.~Popatrzył
  8   1,  1  |              nasze wywozicie stąd...~i tak samo przyjść może napaść,
  9   1,  1  |               bierze jak ręką zbrojną? Tak jak u was, u nas i na całym
 10   1,  2  |               zamykające, a posplatane tak z kruszcu jasnego, jak gdyby
 11   1,  2  |             drugą naciskając, zbliżyły tak, iż prawie głowami nad ławą
 12   1,  2  |           najbliżej stała, piękną była tak, że i między najcudniejszymi
 13   1,  2  |            noszenia na szyi. Błyszczał tak jakoś, że oczy wszystkich
 14   1,  2  |          chwila milczenia. To schowane tak szybko godło tajemnicze
 15   1,  2  |               i odrzucał... Razy kilka tak liczono skóry i to, co na
 16   1,  2  |            zmieści. Czaru wasze ma być tak drogie, a nasze tak tanie?~
 17   1,  2  |                być tak drogie, a nasze tak tanie?~Hengo uśmiechać się
 18   1,  2  |              ich pilnie.~- A jeśli wam tak ciężko i niebezpieczno -
 19   1,  2  |                to im tam ziemi brakło? Tak i mnie duch mój włóczyć
 20   1,  2  |                Hengo się uśmiechnął.~- Tak dużo, że nie zapamiętam,
 21   1,  2  |              Hengo słuchał milczący.~- Tak ci jest - rzekł - przecie
 22   1,  2  |                zabraknie.~- Dzieje się tak u was - przerwał stary -
 23   1,  2  |               go nie poznali. A będzie tak na wiek wieków i u wnuków
 24   1,  2  |              pieśni się u niej rodziły tak jak na wiosnę nad strumieniem
 25   1,  3  |        rozbrojony zawahał się nieco.~- Tak? z rękami gołymi? - spytał.~-
 26   1,  3  |            wiewiórki, ledwie dojrzane, tak zwinnie skakały z jednego
 27   1,  3  |            skrzydła nie ociężały.~Szli tak coraz głębiej, a Niemcowi,
 28   1,  3  |                Wisz. - Pięciu ich, nie tak to straszna rzecz, moi chłopcy
 29   1,  3  |            jakoś.~- Pijcie i niech wam tak będzie na zdrowie, jako
 30   1,  3  |               nim rozprawim.~Uwolniony tak cudownie od sznurów, które
 31   1,  3  |                tego! Kneź przykazał.~- Tak, tak! - zawołał Wisz zadumany
 32   1,  3  |                 Kneź przykazał.~- Tak, tak! - zawołał Wisz zadumany
 33   1,  3  |              bym i sam im dał... bo mi tak było potrzeba. I nie tylko
 34   1,  3  |           każesz, ja muszę. Alem ja tu tak jak wolny był, tam idę na
 35   1,  3  |               się uśmiechnęła.~- Co ty tak stoisz ponury? - rzekła
 36   1,  4  |                że deszcz lunie prędko, tak groźnie ciągnęły chmury,
 37   1,  4  |              dalej Hengo z chłopakiem. Tak wyciągnęli za wrota i brzegiem
 38   1,  4  |              Jak przepowiedział stary, tak się stało - mały tylko,
 39   1,  4  |            wąskim korytem.~Ćwierć dnia tak już upłynęło, gdy na pagórku
 40   1,  4  |            padnie w ciemności...~Mówił tak z wolna, a słowo w pieśń
 41   1,  4  |               potwora. Poszedł Skuba i tak czyni, jako mądry król rozkazał.
 42   1,  4  |              stary, jął dyszeć i sapać tak, że go ślepiec poczuł. Wnet
 43   1,  5  |               zaczęto żywiej popędzać, tak że parobczak biegiem je
 44   1,  5  |                Ze wszystkimi kmieciami tak, miłościwy panie...~- Do
 45   1,  5  |                Niemy! Niemy!~Wtem, gdy tak stał, jak gdyby na coś oczekując,
 46   1,  5  |                 Tu inaczej jakoś i nie tak po wojennemu wyglądało.
 47   1,  5  |                A! ja ich nie widziałam tak dawno - dodała - odebrano
 48   1,  5  |               kmieci w gościnie...~Kos tak nienawidził knezia, któremu
 49   1,  5  |               dworze się odgrażają, że tak będzie i innym...~- Jeżeli
 50   1,  5  |           weseli - mówił pachołek - bo tak się zawsze u niego zaczyna,
 51   1,  5  |            łatwiejsza sprawa... Kmieci tak po kilkunastu ściągają na
 52   1,  6  |          jesteście, ha? A kto by z was tak się tego owadu pozbyć potrafił?~
 53   1,  6  |               półsenny - jakem zagaił, tak dokończę... nie ujdą mi
 54   1,  6  |           Śmiał się, mruczał i drzemał tak. Hengo nie śmiał się ruszyć
 55   1,  6  |              pokazywała ich palcami.~- Tak im wszystkim będzie... kmieciom
 56   1,  6  |           Podniósł pięści.~- Dobrze im tak! Stara słowiańska wola po
 57   1,  6  |             głowach wam chodzi! Będzie tak wszystkim, co się jej dopominają.
 58   1,  6  |        wstrzymała, gdyby nie to, że tu tak wesoło... Powiedzcie - powtórzył -
 59   1,  6  |           sprawili... Obiecują nam, że tak ochoczo będzie co dnia...
 60   1,  6  |          przyczynił, zmienił trzeci, i tak rodziły się z ojców nieznanych
 61   1,  7  |               znowu w progu dworu, ale tak zmieniony, iż poznać go
 62   1,  7  |                barciach i lesie - sam, tak nagle, nie mówiąc nikomu
 63   1,  7  |              jechali - bez drogi, lecz tak się kierując bezpiecznie
 64   1,  7  |              lesie i strumień.~Jechali tak w milczeniu do nocy ciemnej,
 65   1,  7  |          gorzej się dzieje.~- To róbmy tak, aby lepiej było - odparł
 66   1,  7  |        pójdziemy w pęta wszyscy.~Mówią tak ludzie, iż w starych głowach
 67   1,  7  |                ani dzieci. Mamyż my to tak cierpieć i po niewieściemu
 68   1,  7  |         zawołał stary - a rękom to nie tak łatwo. Twardo siedzi to
 69   1,  7  |                 rzekł Doman.~- Nie mów tak - odezwał się Wisz - o stołba
 70   1,  7  |               wyłupił on oczy.~Liczyli tak dwory, gość palec na ustach
 71   1,  7  |                u mnie, we dwu ruszymy, tak lepiej.~- Tak lepiej - dodał
 72   1,  7  |             dwu ruszymy, tak lepiej.~- Tak lepiej - dodał Wisz.~- Gdzież
 73   1,  7  |               Pilno obeślem wiciami.~- Tak - rzekł Wisz - poślemy dwu
 74   1,  7  |                na Kupałę gromady się i tak po uroczyskach schodziły,
 75   1,  7  |             dosyć, a do Kupały też nie tak daleko, aby rzecz poszła
 76   1,  7  |        ogłuszywszy uderzeniem w głowę, tak że na poły przybitego związano
 77   1,  7  |             stare drżały. Niegdyś i on tak dokazywać umiał.~Gdy zmierzchło
 78   1,  7  |         człowieka widywały, zwierz nie tak płochliwy zrywał się niemal
 79   1,  7  |              Wały otaczające grodzisko tak wysoko sięgały, iż spoza
 80   1,  7  |                 Zawarczało coś na łożu tak, że trudno rozeznać było,
 81   1,  7  |                drzwi, wyszła niewiasta tak olbrzymiego wzrostu jak~
 82   1,  7  |                z głową zawitą chustami tak, iż oczy spod nich zaledwie
 83   1,  7  |                stan dęby w podwórze.~- Tak wasz kniaź zawsze? - spytał
 84   1,  8  |              niej się liczyć mogła, bo tak się z nią po staremu obchodzono,
 85   1,  8  |             nie odmienił. Ludzie o tym tak dobrze wiedzieli, że gdy
 86   1,  8  |               też z sobą we wszystkim, tak że lepszego stadła ludzie
 87   1,  8  |          Skądże to wiesz, że ci ludzie tak źle życzą? - zapytał Piast.~-
 88   1,  8  |            lesie, choćby za zasiekami, tak się bronić było ciężko jak
 89   1,  8  |           stary swoich ludzi rozstawił tak, aby ich widać nie było
 90   1,  9  |               mirach ma do tego prawo. Tak z wieków bywało i tak będzie,
 91   1,  9  |           prawo. Tak z wieków bywało i tak będzie, póki nas stanie.~-
 92   1,  9  |              przedstawił się obraz ten tak straszno, tak boleśnie,
 93   1,  9  |                obraz ten tak straszno, tak boleśnie, że ci, co już
 94   1,  9  |            siedział na ławie, podparty tak, aby się żywym niemal mógł
 95   1,  9  |              je wzięły na ręce... Szła tak aż do stosu, stanęła chwilę,
 96   1,  9  |               jej zajęła żona Ludkowa, tak jak mąż jej władzę nad gromadką
 97   1,  10 |               ramiona i szedł za nimi. Tak uroczystym pochodem, na
 98   1,  10 |          ziemię smerdom porozdawano...~Tak różne głosy odzywały się
 99   1,  10 |         obyczaj dawny?...~Spierano się tak ciągle. Myszki potrząsali
100   1,  10 |           człek zaklęty...~- Duchy się tak po dniu nie snują... - odezwał
101   1,  10 |          zaczęli. Strzała tkwiła wbita tak głęboko w ślepie, iż ten
102   1,  10 |                ozór wywalony.~Jakoś to tak było niezrozumiałym, że
103   1,  10 |               Hałas około dębu powstał tak wielki, iż stąd aż na horodyszcze
104   1,  10 |              zaledwie ślepie, go ubił. Tak siedzi w kamiennej dziupli
105   1,  10 |                   O Łado! O Ła...do!~I tak byli z dwunastu szczęśliwi,
106   1,  11 |       wlepionymi w las dumała.~- Co ty tak słuchasz, Dziwo? - pytała
107   1,  11 |          ciebie...~- Do mnie, Dziwo?~- Tak... do ciebie, Żywia, bo
108   1,  11 |             roku młodość mi powraca... tak na to długo czekać trzeba...~
109   1,  11 |                 rzekła - gdzieś to się tak podrapał? - Chodziłem po
110   2,  12 |          budowę chaty nikt nie używał, tak i na ogień święty nosić
111   2,  12 |              szły smutne, zbliżyły się tak do swojej gromady, a Sambor
112   2,  12 |            dziewczyny i dziwił się, że tak była posępną. Wtem Ludek
113   2,  12 |           Domana... Dziwa go zobaczyła tak stojącego na straży i skinęła
114   2,  12 |               rozumiał. To, co mówiła, tak się nie godziło z tym, co
115   2,  12 |               miał na myśli...~Zaszedł tak aż w głąb boru, gdzie już
116   2,  12 |              głową w piersi napastnika tak silnie, że padł na ziemię.
117   2,  12 |         siadłszy na parobka zdusili go tak, iż tchnąć nie mógł.~Wnet
118   2,  12 |         powrozy były mocne. Leżał więc tak, rozpaczając a nasłuchując,
119   2,  12 |              niego.~- Cóżeś to ty spał tak długo? - zabełkotała.~-
120   2,  12 |          patrząc, śmiała się.~- Dobrze tak! harda była! Ja to wiem,
121   2,  12 |           pocałunkami okrywała. Doszła tak do przyzby, padła na nią,
122   2,  12 |             uśmiechając się smutnie.~- Tak chciał! - zawołała nareszcie. -
123   2,  12 |                  Nija mu się dostała.. Tak chciał... Jam zabiła Domana...
124   2,  12 |              karmić mnie nie będzie...~Tak samo próg żegnała, komory,
125   2,  13 |                  Hę? Dzik - rzekła - a tak! dzik kłem rozdarł mu piersi...~
126   2,  13 |          rozgonią na miazgę.~Bumir się tak odkrył ze swą wiarą, po
127   2,  13 |             sobie widzieć go uleczonym tak prędko, i poczęła niemal
128   2,  13 |              karzeł wsunął się do izby tak cicho, iż Jaruha ujrzawszy
129   2,  14 |            spytała. ~- Wizun jestem... tak...~- Przytułku u was prosić
130   2,  14 |           przyszłość czyniły straszną.~Tak przeszedł dzień pierwszy
131   2,  14 |             przeszedł dzień pierwszy i tak samo prawie drugi upłynął.
132   2,  14 |              strach je jakiś ogarniał, tak miała pańską postać i do
133   2,  14 |              ruszył się sam, pierwszy, tak śmiało, tak pewny, iż go
134   2,  14 |             sam, pierwszy, tak śmiało, tak pewny, iż go nikt nie tknie,
135   2,  15 |             ciągnąłem długo... dziś... tak lepiej, niech idą, niech
136   2,  15 |                 szeptał Hadon - pewnie tak jest, jak mówicie, ale tu
137   2,  15 |            ustępując im, niezlękniony, tak samo się w nich urągliwie
138   2,  15 |                że ich precz odepchnie.~Tak czasem w lesie dzikich zwierząt
139   2,  15 |                nie spodziewał, a życia tak bardzo nastawiać nie miał
140   2,  15 |                od ich koni i czeladzi, tak że wśród tego zamętu dopadli,
141   2,  15 |               mieli!~Wtem krew płynąca tak uszła, iż go słabnącego
142   2,  15 |             skłonił i na ziemię padał.~Tak podtrzymując go i tamując
143   2,  15 |      potrzebnym być mógł dla obrony.~I tak jak za owych czasów bywało
144   2,  15 |                parę kneź posłać kazał. Tak radziła biała pani. Jęczący
145   2,  15 |              wszyscy, pogódźmy, mamy i tak dosyć nieprzyjaciół, Leszku.
146   2,  15 |               jadło.~Leszek zdawał się tak wygłodzony i spragniony,
147   2,  15 |               wygłodzony i spragniony, tak uspokojony przez Muchę,
148   2,  15 |                woli.~Leszek zdawał się tak głodem i pragnieniem zajęty,
149   2,  16 |        dostarczała, i piece do chleba, tak aby zamknięci na stołbie
150   2,  16 |            Ślepy Leszek jechał do ojca tak milczący w drodze, jak był
151   2,  16 |           lesie gdzie nie zamordowali. Tak dojechali aż na ojcowski
152   2,  16 |             posłaniu, gdy posłyszał te tak niezwykłe w cichym grodzie
153   2,  16 |         dziecię swe oślepłe skaleczone tak okrutnie, choć je cudem
154   2,  16 |      dziecięcych płacząc, wypłakiwała.~Tak dzień upłynął i drugi, gdy
155   2,  16 |               on i ród nasz wyginie.~- Tak - dodał Zabój - radzieśmy
156   2,  16 |             znowu stanęły straże i psy tak wyły jak dnia przeszłego,
157   2,  16 |               milczących - bo się znać tak uprzejmego nie spodziewali
158   2,  16 |               gdy ze stryjami własnymi tak się działo? Smerdy kmieciów
159   2,  16 |              gdybyśmy poszli z wami.~- Tak! Tak! - powtórzyli za nim
160   2,  16 |         gdybyśmy poszli z wami.~- Tak! Tak! - powtórzyli za nim wszyscy,
161   2,  16 |            jeść a używać.~Ciągnęła się tak dalej biesiada. Brunhilda
162   2,  16 |             miód, to jad! To trucizna. Tak miód nie pali - on się tak
163   2,  16 |             Tak miód nie pali - on się tak w piersiach nie burzy, to
164   2,  16 |                tylko głową pokręcał.~- Tak się kończy panowanie wasze! -
165   2,  16 |           obalił się na ziemię. Konali tak po jednemu, jęcząc głucho,
166   2,  16 |              ścierwo precz! a żywo! Co tak wielkie otwierasz oczy?
167   2,  17 |             zabić kazał!~powiecie - no tak! ale się synowie wasi podnosili
168   2,  17 |            będzie. Chwostek, coście go tak przezwali, i Niemka z nim
169   2,  17 |                Prawcie swoje... jam tu tak praw, jak i wy... Ścibor
170   2,  17 |             Możeż to być? - spytała.~- Tak jest, miłościwa pani - zapewnił
171   2,  17 |              zachować. Bumir musiał mu tak do nocy u stołu dotrzymać.~
172   2,  18 |                     wołał zły - zgniję tak siedząc, nie wytrzymam,
173   2,  18 |               jawiły się w postaci bab tak szkaradnych, jak ta, która
174   2,  18 |               do niej.~Zadumaną była i tak zajętą baba, że dopiero
175   2,  18 |              było, ręce jej się trząść tak zaczęły, jakby to rozkazanie
176   2,  18 |             dużo. Są zbrojni, a milczą tak, że ich o trzy kroki nie
177   2,  18 |               las swój znali, dobiegli tak do łąki. Wierny sługa do
178   2,  18 |              się głębiej coraz.~Biegli tak, dopóki pod Chwostem koń
179   2,  18 |            troszczył, gdyby mu nie był tak potrzebnym.~- Zachodzić
180   2,  18 |                kiju podpierał. zesłabł tak, że padł kilka razy.~- Chata
181   2,  18 |               i oczy włosami zapuścił. Tak zmieniony a cały drżący
182   2,  18 |             ranę swą pokazał. Była ona tak widocznie pociskiem zadana,
183   2,  18 |               rządzić nawykli z wieka. Tak było i tak będzie, a kto
184   2,  18 |            nawykli z wieka. Tak było i tak będzie, a kto nasze wolności
185   2,  18 |           Piastun - prawo nasze kazało tak i obyczaj... Nie z miłości
186   2,  19 |                i bojem.~Zamyślony stał tak jeszcze, gdy dwóch ludzi
187   2,  19 |                takimi ludźmi nowymi?~- Tak, jesteśmy nimi, dziećmi
188   2,  19 |              Bóg był dla wszystkich?~- Tak jest - odpowiedział gość -
189   2,  19 |             Wrogów? a więc i Niemca?~- Tak jest - rzekł gość - ale
190   2,  19 |               Naówczas młodszy z gości tak mówić począł:~- Wiara to
191   2,  19 |         pytanie, potem zamilkł, a gość tak ciągnął dalej:~- Był tedy
192   2,  19 |  zmartwychwstał i powrócił do nieba.~- Tak się stało? - zapytał stary.~-
193   2,  19 |             zapytał stary.~- Stało się tak - rzekł gość - działy się
194   2,  19 |             możliwości ich zaprzeczał; tak się rozmowa przeciągnęła
195   2,  19 |              się u wrót ubogiej chaty, tak że i on, i Rzepica zwątpili,
196   2,  19 |               głodem weźmiemy ich...~- Tak - odezwał się Ścibor - ale
197   2,  19 |                panować nie będzie.~Gdy tak gwarzyli starzy, z gaju
198   2,  19 |                słuchali.~Pieśń to była tak stara, że ją już teraz pokolenia
199   2,  19 |            dala zaśpiewały pieśń inną.~Tak się obrzęd ów postrzyżyn
200   2,  19 |             los dał synaczkowi naszemu tak piękny życia jego początek,
201   2,  20 |             był Mirsz stary. Człek był tak zamożny jak niejeden kmieć,
202   2,  20 |             było na oczach kupującego, tak że sobie mógł, co chciał,
203   2,  20 |               na nią dziadowie jeszcze tak samo rzucali, co pieca nie
204   2,  20 |     zamkniętymi oczyma mógł to zrobić, tak mu palce szły same. Trzęsła
205   2,  20 |                a rzekł wreszcie co, to tak krótkim słowem, a tak mądrym,
206   2,  20 |               to tak krótkim słowem, a tak mądrym, że pytać się już
207   2,  20 |          wniwecz i rozdzielił na dwoje tak, że w środku między dwoma
208   2,  20 |              aby zgoda była.~- Zgoda!! tak! - odparł zdun - trzeba,
209   2,  20 |            Doman już szedł do łodzi.~- Tak to idziecie do chramu bez
210   2,  20 |             zaraz, tu - odezwała się - tak jak ja chciałam was tam
211   2,  20 |        weźmijcie miecz i zabijcie mnie tak, abym się nie męczyła, a
212   2,  20 |               Co mi po nich!~Gdy mówił tak, Dziwa ciągle przypatrywała
213   2,  20 |             może to być! Nie może!~Gdy tak rozmawiali z sobą, on się
214   2,  20 |                w sercu jej zrobiło się tak dziwnie, jak nigdy nie było.
215   2,  20 |               póki innej nie weźmiesz.~Tak się poczęła ze starym rozmowa,
216   2,  20 |         powracającego zadziwił się, że tak prędko nazad przybywał.
217   2,  20 |            zdunówny spotkały się jakoś tak, że oboje poczerwienieli.
218   2,  20 |                wracaj nazad do Mirsza, tak lepiej.~Doman ziewnął, przeciągnął
219   2,  21 |        wpatrzyła się w węgle żarzące i tak nade dniem usnęła dopiero.~
220   2,  21 |              wojenne godła święte.~Gdy tak stali a patrzeli Chwostek
221   2,  21 |                na ląd i - nie wrócił. ~Tak zeszła noc. Brzask na niebie
222   2,  21 |            poszli oni na ogniste wici, tak samo jak Miłosz i jego ród.
223   2,  21 |         niewolę, niżby tu marnie ginąć tak miała. Nad niesforną tą
224   2,  21 |                za posiłek głodnym. Żyć tak miesiące!~W popłochu, gdy
225   2,  21 |            straż wybierać, dzielił ich tak jakoś po swej woli i stawił
226   2,  21 |                 Zasnęli wszyscy prawie tak, jak kto siedział i leżał,
227   2,  21 |      przygniótł do ziemi. Na wszystkie tak strony, jak owocem dojrzałym,
228   2,  21 |               pozostała legła szeroko, tak aby ani strzała, ani kamień
229   2,  21 |              go nie znał. Włóczyło się tak naówczas ubogich, obłąkanych,
230   2,  21 |             zaczął ku ziemi. Sunął się tak, iż go nie dostrzeżono.
231   2,  21 |        krzyczeli nań kmiecie - głód ci tak pysk otworzył, trzeba się
232   3,  22 |         kniażyć, toć i my potrafimy.~I tak porozpraszali się wszyscy,
233   3,  22 |            szanowali.~- Cóżeście to wy tak pobledli? - zapytał gospodarz,
234   3,  22 |                Raz, mówią, trafiło się tak, że w mrowisku nie stało
235   3,  22 |               wszystkie sobie równe... Tak dobra jedna, jak i druga.
236   3,  22 |               równo... Aby ono to i tu tak nie było, miłościwi panowie.
237   3,  22 |               co mnożyć głowy, kiedy i tak nie ma zgody?... - odparł
238   3,  22 |           ojcze. - Z wiecu wracacie?~- Tak ci jest, z wiecu jadę... -
239   3,  22 |              zdrowia nastawiał? Juścim tak dobry jak i Leszki, jak
240   3,  22 |                w duszy swej, że ludzie tak bardzo pragnąć mogli tego,
241   3,  22 |          roboty dosyć, a nad Wartę się tak rychło wybrać nie mogą.~
242   3,  22 |                z sobą dla częstowania. Tak uczynili Myszkowie, a gdy
243   3,  22 |            słali na gród.~Zbór nie był tak gromadnym jak pierwszym
244   3,  23 |               okryła ich chmurna.~Szli tak długo, zwracając na różne
245   3,  23 |              niczego nie spodziewając, tak zawodzili i wrzeszczeli,
246   3,  23 |     zapierający do ucieczki.~Stało się tak; z jednej tylko strony od
247   3,  23 |             kneziowie i Niemcy, dobiec tak rychło-nie pośpieli ani
248   3,  23 |      kilkanaście koni, lecz pierzchali tak szybko, iż dogonić ich najmniejszej
249   3,  23 |             obijanych blachami nabrano tak wiele, że jak drzewa stosy
250   3,  23 |            swoi jęcząc leżeli.~Gdy się tak powoli uspokoiło wszystko,
251   3,  23 |       oszczepem do ziemi przybiją.~Gdy tak szli, Dobek, Ludek, syn
252   3,  23 |                posiłkowania nie znajdą tak łatwo, a Niemców z dala
253   3,  23 |               wzięła wielka a zbytnia, tak że gdyby naówczas owa garść
254   3,  23 |          prowadził, aby mu nie uszedł.~Tak gdy Dobek ku granicy szedł,
255   3,  24 |               wesele spraszając.~A gdy tak jechał i stanął po drodze
256   3,  24 |              mu też nie dawała pokoju, tak wielu rzeczy jej było potrzeba.
257   3,  24 |               twarz się jej od śmiechu tak wykrzywiła i pomarszczyła
258   3,  24 |              trwożyła. Przyszło jej to tak łatwo! strach ogarniał.~
259   3,  24 |                która kij trzyma, bo to tak jak trzecia noga...~I śmiała
260   3,  24 |               dziwiła sobie, iż umiała tak wiele.~Po tym piwie chmielnym
261   3,  24 |               wszyscy radują, Mila, co tak za kmiecia iść pragnęła,
262   3,  24 |              za młodego - prześpiewano tak niemal noc całą. Nocka była
263   3,  24 |             góry, chciałoby się z tobą tak uczepić której... Dziewczęta,
264   3,  24 |          panowanie.~O chmielu!...~Całą tak noc tętniała od skoków chata
265   3,  24 |             jakby oszalała...~- E! ona tak zawsze! - śmieli się inni -
266   3,  24 |          napaść niebezpieczną.~Radzili tak jeszcze, gdy w podwórzu
267   3,  24 |               go odebrać, lecz ściskał tak silnie, iż we dwu i trzech
268   3,  24 |             trupa patrzał niemy. Stali tak nad nim, to popychając go,
269   3,  25 |                ognia świętego?~Myśleli tak wszyscy, a nikt powiedzieć
270   3,  25 |           dostrzec nie dozwalał, stali tak jeszcze, patrzeli ciągle
271   3,  25 |              nieść, gdzie dola wiodła. Tak z wolna, już nade dniem
272   3,  25 |               kazać komu, zginiem, gdy tak potrwa dłużej!~Leszków nie
273   3,  25 |       dziewczynie, że ją może odsłonił tak umyślnie. W milczeniu, posłuszna,
274   3,  25 |            aleby jej u ciebie nie było tak dobrze jak w domu.~- Czemu? -
275   3,  25 |              ciebie Wiszowa córka była tak ukłuła? - dodała śmiejąc
276   3,  25 |                ranę zadała... Bo mówią tak, że nie pomszczona krew
277   3,  25 |              się w człowieku dzieje... Tak! tak!~Dziewczyna, zarumieniona
278   3,  25 |               człowieku dzieje... Tak! tak!~Dziewczyna, zarumieniona
279   3,  25 |               że jej nie zna, a Jaruha tak dalej ciągnęła:~- Jednego
280   3,  25 |                jeszcze większy i umiał tak się przerzucić, jak zapragnął.~
281   3,  25 |                ziemi w komorze leży... tak się smuci, tak w łzach płynie.
282   3,  25 |         komorze leży... tak się smuci, tak w łzach płynie. Postrzegła
283   3,  25 |       zamyśliła.~- Może - dokończyła - tak to będzie i z Domanem, próżno
284   3,  26 |            zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~- Jakże
285   3,  26 |               raz pokoju zażyli.~Długo tak gwarzono u ogniska, a potem
286   3,  26 |                 jak zrazu postanowili, tak dotrzymać chcieli i nie
287   3,  26 |                wszyscy, przyznając, iż tak się ukrył, że go wyszukać,
288   3,  26 |             trafić nie mogli.~A ci, co tak pragnęli władzy, dziwili
289   3,  26 |          przydybać nie mogli.~Upłynęło tak całych sześć dni, gdy około
290   3,  26 |             iść, Piastuna szukać, a że tak pewną siebie się być zdawała
291   3,  26 |              spoczywać.~Nie lękała się tak samo zwierza dzikiego, jak
292   3,  26 |            wziąć, biorę, dzierżyć będę tak, aby ład krzewiła, aby sprawiedliwość
293   3,  26 |                 Jakoście mnie wybrali, tak pomoc mi winniście.~Jak
294   3,  26 |          mirach i okolicach.~Wtem, gdy tak na gruzach grodu Pepełków
295   3,  26 |               witały króla - bartnika, tak teraz oblegały zagrodę,
296   3,  26 |          synowie Chwościska cofali się tak z garścią najemnika na Pomorze,
297   3,  27 |                o bohaterach prawiła, i tak dnie schodziły powoli.~Ojciec
298   3,  27 |             głosie i sercu jednym.~Dni tak płynęły nie postrzeżone,
299   3,  27 |          ostatku jeden z nacierających tak do bramy zdjął z palca pierścień
300   3,  27 |             Zmusić? - jęknął powoli.~- Tak - ciągnął dalej starszy -
301   3,  27 |                ciągnął dalej starszy - tak, ja po ojcu odziedziczyłem
302   3,  27 |           matki.~Gdy Miłosz rzucał się tak, zbierając się co chwila
303   3,  28 |           konia za jednym z czeladzi i tak się na nowy dwór dostał.~
304   3,  28 |               godziny i dnie schodziły tak na wylegiwaniu się i na
305   3,  28 |            napić i lada czym pokarmić.~Tak samo, gdy na wyprawę ciągnął,
306   3,  28 |                  i potem żałować. Choć tak gwałtowny i dziwaczny, Dobek
307   3,  28 |               łamaną mową, umiał Dobka tak zabawić, iż się o niego
308   3,  28 |              te ciekawości.~Urabiał go tak powoli Niemiec powolnym
309   3,  28 |        wyciągał; miód mając pod ręką i tak na brzuchu leżąc, gadek
310   3,  28 |                Niemiec. Próbował zrazu tak nieśmiało coś przebąkiwać
311   3,  28 |               słuchać.~- U nas ludzie, tak jak zwierzęta rozpierzchłe,
312   3,  28 |                zamyślą, zrobić umieją.~Tak mu to wszystko zachwalał,
313   3,  28 |              ale myślał, na co Niemiec tak nastawał chwaląc mu swoje
314   3,  28 |            naradzali się na osobności, tak aby ich nie podsłuchano.
315   3,  28 |         spojrzawszy uśmiechał.~Jechali tak lasami przedzierając się,
316   3,  28 |            rozumieli, innym tłumaczył.~Tak około dzbanków czas przeszedł
317   3,  28 |         obozowi cokolwiek przypatrzyć.~Tak obdarzonego i podochoconego
318   3,  28 |              nazad ku lasom, przy czym tak się pokierował Dobek, aby
319   3,  28 |              kubek za nadrą go dusił - tak mu pilno było pomścić doznaną
320   3,  28 |          ogniem zawiesił, skrępowanego tak silnie, iż się wywinąć nie
321   3,  28 |               się żywcem.~Stało się to tak szybko, iż Hengo, rażony
322   3,  28 |             jędze i wiły lasami gnały, tak pilno mu było co najprędzej
323   3,  28 |              bartnikiem, z rojami tymi tak sobie umiał poradzić, iż
324   3,  28 |             Leszków w Puszczy Dzikiej, tak jako mnie widzicie, jeszcze
325   3,  28 |             mają i co myślą. Stało się tak, że mnie przypuścili do
326   3,  29 |         niskiego czoła. Łowiec to był, tak jak wojak zapalczywy, i
327   3,  29 |                czym uparł, a rzekł, iż tak być ma, nie cofnął się,
328   3,  29 |                wodą zaleje... Mnie tam tak uratowano życie. Ja cię
329   3,  29 |              by inna wzrost ten miała? Tak głowę niosła? Tak królowała
330   3,  29 |               miała? Tak głowę niosła? Tak królowała jak ona?...~Czółen
331   3,  29 |                 Dziwa znikła pierwsza, tak że i Doman nawet nie dostrzegł,
332   3,  30 |               tam gród... takom rzekł, tak się stanie.~Ano jeszcze
333   3,  30 |         bartnik u starego zduna.~Stali tak dzień i dwa, a na trzeci
334   3,  30 |               tchnął ciężko.~- Nie mów tak - zaczął z dumą - krew naszą
335   3,  30 |              rodu należącego. Ciągnęli tak poważnie, w milczeniu, ściśniętą
336   3,  30 |               i zgodę, uczyńcie!~Mówił tak długo i gorąco gość obcy,
337   3,  30 |              był wielki. Wtem, gdy się tak rozbiegają na wsze strony
338   3,  30 |               na chwilę pługa dotykał. Tak oborano dokoła gród przyszły,
339   3,  30 |            Jeleniem i w pobliżu zamku, tak że w oczach prawie rosła
340   3,  30 |               też jedynego, Ziemowita, tak chował ojciec, aby obyczaju
341   3,  30 |              nie spotykać, ale chłopak tak zręcznie zaszedł jej drogę,
342   3,  30 |           dopiero widział.~Złożyło się tak szczęśliwie, iż właśnie
343   3,  30 |               cofać ku brzegowi i szli tak kilka kroków. Strach jakiś
344   3,  30 |             piłem, bo każda stara baśń tak się przecie kończyć powinna.~
345   3,  Dop|           dziecięcego wieku człowieka, tak i pierwszych dni, tych tajemniczych,
346   3,  Dop|         olbrzymio i sił nabywa szybko, tak naród wśród tych mroków
347   3,  Dop| Słowiańszczyznę spowiniętą, widzimy ją tak samo daleko później zagarniętą
348   3,  Dop|              się o narodu rzymskiego - tak z bogactw, jak z ludzkości -
349   3,  Dop|            odesłał ich do Heraklei".~W tak idealnym świetle zjawia
350   3,  Dop|               nich jednak coś wydobyć, tak jak z grobowych szczątków...~
351   3,  Dop|            następują rządy gminowładne tak zwanych dwunastu wojewodów.~
352   3,  Dop|              słoneczne, nieprzyjaciele tak się przerazili, że czym
353   3,  Dop|           czasy, gdy już heraldycy ową tak pospolitą w herbach polskich
354   3,  Dop|            próżno starali się upadłego tak nisko synowca podźwignąć,
355   3,  Dop|         umierającym księciem miały być tak rozrzewniające, że "nawet
356   3,  Dop|            zdobiące zamek królewski na tak rzewliwe płacze i narzekania
357   3,  Dop|            podany, pienił się i burzył tak, iż z połowy naczynia występując
358   3,  Dop|               ostatek Popiela, którego tak na drobniuchne kawałeczki
359   3,  Dop|          Długosza, legendy już u niego tak wypełnione, tak pełne drobnych
360   3,  Dop|                u niego tak wypełnione, tak pełne drobnych rysów dobitnych,