Tom,  Rozdzial

 1   1,  8 |       co tchu pędząc, nadbiegł wołając:~- Jadą! Jadą!!~Zsunąwszy
 2   1,  9 |  rzuciły się z płaczem wnuczki wołając za nią, wskazała matkom,
 3   1,  9 |        utracił... i począł też wołając na pół pieśnią, pół słowem,
 4   1,  10|     się podnieśli, najgłośniej wołając:~- Precz z nim!~- Nie co
 5   2,  12|   posiane zboża, barcie, łąki, wołając Kupały.~Na niebiosach, jakby
 6   2,  12| obłąkaną.~Rzucili się ku niej, wołając: - Dziwa!~Siostra padła
 7   2,  13|    nagle krzyknął straszliwie, wołając ludzi. Znosek chciał się
 8   2,  15|    posunęła się w obronie ich, wołając i krzycząc żałośliwie. Z
 9   2,  16|     Potem przez okno wyjrzała, wołając na ludzi. Starszy smerda
10   2,  20|         Nadbiegła czeladź jego wołając: - Wici ogniste!~Ruszyło
11   3,  22|        Zsunął się wtem z konia wołając głosem wielkim:~- Synowie
12   3,  24|        wrzawę i nawrócił wnet, wołając.~- Idą, idą!~Głowy tracili
13   3,  26|     koła, miejsce mu czyniąc i wołając:~- Radźcie nam, ojcze, ratujmy
14   3,  29|    Polanie ruszać się zaczęli, wołając: Łado! Pomorcy też posunęli
15   3,  30|       ziemi, a choć krzyknęła, wołając ratunku, biegł z nią wprost