Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 | skarżyć się nie śmiał, zawijać rany hubą z drzew lub liśćmi,
 2   1,  9 |        krwią, która buchnęła z rany. Stary ręką drżącą pochwycił
 3   1,  11|       Znoska przypomnienie tej rany wściekłym uczyniło. Podniósł
 4   2,  13|          ale dom rad wam.~- Ja rany leczyć umiem - zawołał Bumir -
 5   2,  13|       ciągnął.~- Sadło, którym rany zalewam, czeladź ma - odezwał
 6   2,  13|       rzekł - które najsroższe rany goi. Niedźwiedź jucha raz
 7   2,  13|     się dostać do dworu, bo go rany niezmiernie bolały.~Przyznał
 8   3,  23|         pozasiadała starszyzna rany zawiązywać i opowiadać,
 9   3,  25|     zgęsłą na nim widać było i rany sine... Wizun przyklęknął
10   3,  25|       nim. Sam poobwiązywał mu rany. Przy chramie zawsze dla
11   3,  25|      gorące i serce biło żywo. Rany się pozamykały i przyschły.~
12   3,  26|      jedzie z nami, aby okazał rany i powiedział, co jego oczy
13   3,  29|       mu wraził w nogę. Choć z rany zaraz wyjęto drzewce, rana
14   3,  29|        niego, na ostrów. On ci rany lepiej opatrzy i świętą
15   3,  30|      jeszcze się nie wylizał z rany. Źleście go tu pilnowali.~-