Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           jego sięgnąć było można okiem i dojrzeć nieprzyjaciela.~
 2   1,  1 |           patrzał na to obojętnym okiem.~W milczeniu dobyli potem
 3   1,  6 |   uśmiechając się do nich. Rzucił okiem i na towar, ale ze wzgardą,
 4   1,  10|          była smutną. Jak sięgnąć okiem, widnokrąg opasywały lasy
 5   1,  11|           to mówiła, niespokojnym okiem rzuciła wkoło nagle. - Kogoś
 6   1,  11|          nich stał z zakrwawionym okiem i głową wychodzący z lasu
 7   2,  12|           ani razu, ni razu nawet okiem nań nie rzuciła. Chłopak,
 8   2,  13|        głową obwiązaną płachtą, z okiem ciekącym karzeł wsunął się
 9   2,  15|           Myszko po swoich rzucił okiem i zobaczył, że stali niezlęknieni
10   2,  19|       widać było porozbijane, jak okiem zajrzeć, i cienie ludzi,
11   2,  21| postrzyżoną głową, z wystrzelonym okiem, leżąc w tej łupinie, nie
12   2,  21|    człeczek z głową postrzyżoną i okiem wybitym. Ukradkiem spoglądał
13   3,  29|       zazdrosnym na nich patrzała okiem.~Przy ognisku na uboczu
14   3,  29|   patrzała, a poza siebie rzucała okiem strwożonym. Doman przez
15   3,  30|        może, nadążył.~Ten bystrym okiem wnet dopatrzył i odgadł,