Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           woda na jeziorze, to się ode drzwi na izbę posuwały,
 2   1,  6 |               Zanieście tam pokłon ode mnie - dodał. - Tęskno mi
 3   1,  7 | łagodniejszym już głosem:~- Idźcie ode mnie, biedne ludziska, czego
 4   1,  7 |      ubranie niewieście. Spojrzała ode drzwi na obcych i zawahała
 5   2,  13|       Doman śpi. Jutro mu powiecie ode mnie, aby pamiętał, co mówiłam
 6   2,  14|        szczęśliwy... pokłon odnieś ode mnie siostrze miłej, braciom,
 7   2,  15|            niech jedzie ze znakiem ode mnie. Pierścień niech powiezie.~
 8   2,  17|        grodzie siedzi, idźże precz ode mnie! Ręką mu wskazał na
 9   2,  18|         choć pogodna.~- Nie idźcie ode mnie w taką porę - odezwał
10   2,  20|           odtrącił.~- Postawcie to ode mnie - rzekł i głową skinąwszy
11   3,  26|         pewnie lepiej nie zna nikt ode mnie, com nieraz obok z
12   3,  29|          Nie pojadę, pozdrówcie ją ode mnie... A ty, Domanie?~-
13   3,  29|      pielęgnowała.~- Pozdrówcie ją ode mnie! - powtórzył Ludek. -
14   3,  29|         mnie! - powtórzył Ludek. - Ode mnie, od braci, od sióstr
15   3,  29|         odparł Doman. - Dziewka ta ode mnie ucieka, jak bywało!...~-