Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |             się po okolicy... tuż poza nim, położywszy uszy, pierzchnął
  2   1,  1  |         ognisko, spopielałe, i kilka w nim nie dopalonych głowni. Poniżej,
  3   1,  1  |             czy czego nie zapomniał na nim, rękami popróbował sakiew
  4   1,  1  |               wyżłobiony jak misa, nad nim drugi stał gruby i niezgrabny...
  5   1,  1  |               niewprawna wyrzeźbiła na nim niby ludzką twarz straszliwą,
  6   1,  1  |         wyszarpnął z nogi, śpieszył za nim, pochylony na szyi swojego...
  7   1,  1  |                płynąc z biegiem, ponad nim białą chustę widać było...
  8   1,  1  |           przybyszów i coraz to się ku nim targały. Nie chciały odchodzić.
  9   1,  1  |           waszego nie umie - przecie w nim trocha tamtej krwi zostało.~
 10   1,  1  |           dachem naszym, zawsze ma pod nim spocząć prawo. My wam radzi.
 11   1,  2  |              jego z konia nie złażąc z nim wjechał w podwórze. Ludzie
 12   1,  2  |              rogu stał duży stół, a za nim dzieża do mieszania chleba,
 13   1,  2  |            nadkrojony leżał i nóż przy nim mały. U drzwi na ławie stał
 14   1,  2  |           chleba kawałek rozłamał go z nim i do ust podnosząc zjadł,
 15   1,  2  |            przysłuchując... Sakwy przy nim na ziemi leżały. Hengo ujął
 16   1,  2  |            pozór zważał, co się tam za nim działo, niby nie widział,
 17   1,  2  |             oglądać. Szybko pobiegły z nim do komory... do matki...
 18   1,  2  |                 który miał pod suknią. Nim to jednak uczynił, splunął
 19   1,  2  |                 lecz Niemiec już się z nim ukrył.~- Trudno się to oprzeć -
 20   1,  2  |                i lata wędrować trzeba, nim się człowiek do nich dobije.~
 21   1,  2  |                  rzekł - nie zapomną o nim - u nas obyczaj nie tylko
 22   1,  2  |            napiwszy Wisz wstał, tuż za nim wszyscy z ław ruszyli. Podniósł
 23   1,  3  |          pewnie - rzekł Wisz. - Gdybym nim tu nie miał być, toć są
 24   1,  3  |            prawie. Hengo drapał się za nim - milczeli idąc oba... Wzgórze,
 25   1,  3  |              jechał dowódca, parami za nim czterej inni... łatwo w
 26   1,  3  |                było starszego, koń pod nim roślejszy i pokaźniejszy
 27   1,  3  |               piórem białym. Odzież na nim z sukna jasnego obszycie
 28   1,  3  |              wór na strzały.~Jadący za nim w rękach trzymali toporki,
 29   1,  3  |        Niemcowi przypatrywali. Czuli w nim obcego, a obcy dla nich
 30   1,  3  |               dajcie mu pokój, chleb z nim łamałem.~- A mnie co do
 31   1,  3  |               z nami, na grodzie się z nim rozprawim.~Uwolniony tak
 32   1,  3  |             siadł znowu w swoim kącie, nim postrzeżono, że go nie stało.~
 33   1,  3  |           skinął potem na smerdę, by z nim szedł; wrócili do chaty.
 34   1,  3  |                wziąwszy, sparł ręce na nim i po chłopcach swoich poglądał,
 35   1,  3  |               stary dał mu znak, aby z nim za wrota szedł, i wywiódł
 36   1,  4  |              Smerda ruszył przodem, za nim czterej jego towarzysze,
 37   1,  4  |             przekropił, zapachniały po nim brzozy, niebo się jasne
 38   1,  4  |                przyglądać krajowi, nad nim jak rzęsy sterczały trzciny
 39   1,  4  |                wody.~Sambor siadł przy nim.~- Stary Słowanie - rzekł -
 40   1,  4  |           Śpiewaj nam! - powtórzyli za nim drudzy. Słowan w struny
 41   1,  4  |           twego. Czytaj idzie, tłum za nim; kędy przyjdzie, lud zabiera,
 42   1,  4  |               z wzdętą wodą... Lody na nim roztajały... Król Dunaju
 43   1,  4  |               nadaremno.~Lech wziął po nim ziemię całą i sam panował
 44   1,  5  |                tu przerzedzony, pnie w nim sterczały poopalane. Dalej
 45   1,  5  |          szersza pola przestrzeń przed nim się odkryła. Nie opodal
 46   1,  5  |               i straszny, a dokoła pod nim cisnęły cię zręby budowli,
 47   1,  5  |                  Przybędziemy na czas, nim się do snu zabiorą.~Towarzyszom
 48   1,  5  |             jeziorze... Jechali długo, nim nareszcie pod wrota ciasne
 49   1,  5  |               otworzono je zaraz; a za nim jadącego ujrzawszy Hengę,
 50   1,  5  |                dało znak, aby szedł za nim.~Gerdzie poleciwszy konie
 51   1,  5  |               w ścianie dworu weszli z nim na drugi grodu dziedziniec.
 52   1,  5  |         ucichli, posłyszeli jęk; który nim wychodził. Głuche stękanie
 53   1,  6  |           piorun wśród szumu burzy. Po nim znów nastawało milczenie.~
 54   1,  6  |          łożnicy... Zatrzasnęły się za nim drzwi.~Hengo, czując już
 55   1,  6  |                już był biały, stał nad nim Gerda i za suknię go ciągnął
 56   1,  6  |      siedzącego w izbie na dole; przed nim na misie pieczone mięso,
 57   1,  6  |               długo patrzał na Niemca, nim usta otworzył.~- Wiem, z
 58   1,  6  |               znać ulitowawszy się nad nim, wysłała jedną z dziewek
 59   1,  6  |               taka była moc gniewu, co nim miotał, że kamień, oknem
 60   1,  6  |                 i ognia naniecili, aby nim odegnać zwierza. Sklecili
 61   1,  6  |             śpieszył niespokojny, lecz nim na konie siedli, chwycił
 62   1,  6  |            patrzał, psy siedziały przy nim na straży. Niemiec pozdrowił
 63   1,  6  |         milczenia zmusił.~Szły więc za nim posłuszne.~W oczach starego
 64   1,  6  |             zimnego. Ulitowano się nad nim. Jeden z parobków, nie wiedząc,
 65   1,  6  |            wjechawszy.~Wisz patrzał za nim stojąc we wrotach, gdy nadeszła
 66   1,  7  |           kołpak futrzany i pióro przy nim. U pasa wisiał miecz błyszczący
 67   1,  7  |          musiał.~Ona i Dziwa poszły za nim aż do konia siwego, który
 68   1,  7  |             myśliwskich plemion grał w nim jeszcze z całą siłą, on
 69   1,  7  |           obszerny z zagrodą i dym nad nim.~Ujrzawszy domostwo stary
 70   1,  7  |           popatrzeć, czy się co tam na nim nie zmieniło - odezwał się
 71   1,  7  |             posadził, sam stojąc przed nim. Ledwie go skłonił, by usiadł
 72   1,  7  |                skłonił, by usiadł przy nim podle. W oczach wesołego
 73   1,  7  |            może rozsłuchać i obliczyć, nim z garstką wystąpimy, bo
 74   1,  7  |               jego ród Leszy niecały z nim będzie. Stryjów zgnębił
 75   1,  7  |               Doman - zwołujmy wiec. - Nim wici roześlemy - przerwał
 76   1,  7  |         oczekiwać się zdawała Doman ku nim, oni patrzeli ku niemu.~-
 77   1,  7  |             Skoczył Ścibor raźno, a za nim ozwały się głosy ochocze.
 78   1,  7  |               zamknięte. Podjechali ku nim, a nikt się nie ukazał,
 79   1,  7  |          zatrąbił.~Stali jednak długo, nim zza tynu wysokiego ukazała
 80   1,  7  |            kilkakroć wywoływać straże, nim ich nareszcie wpuszczono.
 81   1,  7  |        wpuszczono, stali długo wprzód, nim oczy ich oswoiły się z mrokiem
 82   1,  7  |              nie ruszył, oczy tylko ku nim skierował, wlepił w nich
 83   1,  7  |             Zwołajcie wiec, aby się na nim pokłócić i zwaśnić? Będziecie
 84   1,  7  |                  Połowa z was będzie z nim, pół przeciwko niemu! Rozda
 85   1,  7  |         niedźwiedź zamruczał.~- Między nim a mną nie ma mowy, namowy
 86   1,  7  |            starzec zgarbiony. Wyszli z nim razem pod stan dęby w podwórze.~-
 87   1,  8  |               też hardym, a może i był nim w istocie, choć przeciwko
 88   1,  8  |              przeciwko małym nigdy się nim nie okazywał.~Mąż był lat
 89   1,  8  |                dwór na oczach, ludzi w nim obcych często bywa wiele,
 90   1,  8  |              płaczą, drudzy trzymają z nim... zgody nie będzie, tymczasem
 91   1,  8  |                Samborowi, aby szedł za nim, i powlókł się ku zagrodzie.
 92   1,  8  |            dzidy kilku jezdnych tuż za nim. Spodziewano się znać zastać
 93   1,  9  |        pochwycił pocisk, tkwiący już w nim, i zdruzgotał go jeszcze...
 94   1,  9  |               kupiąc około dowódcy i z nim razem ustępując ku brzegowi
 95   1,  9  |                w umówiony sposób, lecz nim mu na głos jego odpowiedziano,
 96   1,  9  |               głos jego odpowiedziano, nim nadeszły żona, córki, synowe,
 97   1,  9  |               stał przeznaczony, aby z nim spłonął na stosie...~U nóg
 98   1,  9  |            siedzące zmarłego ciało, za nim wiedziono konia, prowadzono
 99   1,  9  |               leżało bowiem na wzgórzu nim otoczonym, wśród gęstego
100   1,  9  |       umieszczając je w pośrodku, przy nim składano z kolei wszystko,
101   1,  9  |               rękami, nieruchomie przy nim została...~Jęk płaczek wznosił
102   1,  9  |             skrępowawszy mu nogi. Przy nim postawiono psy ulubione...
103   1,  9  |              ogień zniszczone poszło z nim na świat drugi. Aż do najdrobniejszych
104   1,  9  |            chcę z serca zrzucić, co na nim mam... Siądźmy i gadajmy.~
105   1,  9  |              jak pędził w las i psy za nim lecąc ujadały.~Po drodze
106   1,  9  |               Ludek - lepiej by było z nim żyć, brata mieć, niż wroga
107   1,  10 |            duchom tej ziemi. Widać pod nim było mnóstwo płacht na wpół
108   1,  10 |               dębem w tej wierze, iż z nim szła precz choroba. Aby
109   1,  10 |                odstręczając, pszczół w nim nie było. Dziupla stała
110   1,  10 |                wydrapał obok niego i w nim zaświeciło oko drugie...
111   1,  10 |               je jak zbroja. Jadący za nim w pewnym oddaleniu sługami
112   1,  10 |            przytrzymał - widząc, że na nim pusto jeszcze było.~- Nikogo! -
113   1,  10 |                zwać, musi być... a pod nim my, choć jemu równi żupany,
114   1,  10 |                ale drudzy widocznie za nim obstawali.~- Kneź musi być -
115   1,  10 |         najgłośniej wołając:~- Precz z nim!~- Nie co czynić zostało,
116   1,  10 |                na stary dąb... ~A co w nim? Dziupla sroga...~- Nie
117   1,  10 |               Znak dał swoim, że coś w nim słyszy. Ostrożny jednak
118   1,  10 |           którego krew mu ciekła, bo w nim strzała uwięzła. Parobczak
119   1,  10 |                poniósł go, potrząsając nim jak wróżbą.~-Bogowie wieszczbę
120   1,  10 |              posłyszano, gdy chórem za nim odezwali się wszyscy, nawet
121   1,  11 |            niego, a gdy się zwrócił ku nim, pierzchały nagle całym
122   1,  11 |           zniknął. Sroki pociągnęły za nim z wrzaskiem.~Dziwa westchnęła.~
123   1,  11 |      przyłożyła do czoła i patrzała ku nim, potem pociągnęła powietrze,
124   1,  11 |             spytała Żywia. Baba iść ku nim poczęła.~- A na Kupałę!
125   1,  11 |              będzie - rzekł.~- Darmo o nim i nie myśl, bo go nie ma -
126   1,  11 |              oko podniósł ku niej, a w nim jeszcze więcej złości było
127   2,  12 |              ogni i wrzawy. Nie było w nim prawie ciemnego kąta.~Siedzieli
128   2,  12 |                na koniu silnym, dwu za nim, kilkoro czeladzi podążało
129   2,  12 |             dobry chłopaku - wołała za nim - pójdę już ja bez pomocy...
130   2,  12 |             Począł opowiadać, co się z nim działo, oni mu też - jak
131   2,  13 |         zaczęła mruczeć, ręce obie nad nim podniosła przebierając palcami,
132   2,  13 |             wprzód rozpatrzywszy się w nim dobrze i stanęła z pokorą.~-
133   2,  13 |             zawadzało. Myszko stał nad nim.~- Widzisz - rzekł - z koniam
134   2,  13 |           Myszko - z tymi, co jawnie z nim trzymają, rzecz łatwa, ale
135   2,  13 |              łatwa, ale kto wie, ilu z nim potajemnie?... Starego Wisza
136   2,  13 |              łba zdarł; wyleczyli mnie nim...~- Miłościwy panie - zawołała
137   2,  13 |               znowu i z kołaczem, a za nim wnieśli misy. Gość począł
138   2,  13 |               dębie. Znosek padł przed nim na twarz jęcząc i błagając.
139   2,  14 |          palach, które się trzęsły pod nim, wyszedł stary zgarbiony
140   2,  14 |          rozpuszczony na ramiona, a na nim dziewiczy wianek ruciany.
141   2,  14 |                świeży i czysty, a przy nim spinki błyszczące. Na twarzy
142   2,  14 |             drzewa ciosane.~Wisiały na nim skóry, oręż różny i dary,
143   2,  14 |     świątecznym ubraniu i kołpaku, a z nim mężczyzna rosły, czerwony,
144   2,  14 |            dziewczynę. Trzymano ją nad nim długo. Czuła, jak się jej
145   2,  14 |            rzucił się, aż częstokół za nim zachrzęszczał i miecz mu
146   2,  14 |           groził chramowi i ogniowi, i nim uchodząc zdążył się dostać
147   2,  14 |                rękę do góry, a tłum za nim zahuczał potakując i grożąc.~
148   2,  14 |           rozstąpił na dwie strony; za nim co żywiej cisnęła się dwornia.
149   2,  14 |            wielka czekając na pana, za nim biegiem pędzili ludzie gniewni
150   2,  14 |           zabobon i nowa wiara stały w nim na równi, kłaniał się nowemu
151   2,  14 |                mrucząc, jakby słały za nim przekleństwa~Stara z rozpuszczonymi
152   2,  15 |        spokojny - ja go wyprawię sama. Nim dzień wejdzie, będzie w
153   2,  15 |                ale czasu dużo spłynie, nim te puszcze przejdzie wskroś
154   2,  15 |                i za Łabę się dostanie, nim oni się tam ruszą, nim wyciągną,
155   2,  15 |                 nim oni się tam ruszą, nim wyciągną, nim się przedrą
156   2,  15 |               tam ruszą, nim wyciągną, nim się przedrą tutaj - a tu!...
157   2,  15 |                 kneźna siadła tuż przy nim, podparta na ręku. Przynieśli
158   2,  15 |              do ich obyczaju, a choć w nim natura wilcza została, nie
159   2,  15 |          głowami podniesionymi, oczy w nim topiąc śmiało - on też nie
160   2,  15 |              nich urągliwie wpatrywał.~Nim do siebie przemówili, nim
161   2,  15 |              Nim do siebie przemówili, nim ci się mu pokłonili, nim
162   2,  15 |               nim ci się mu pokłonili, nim on im oddał pozdrowienie,
163   2,  15 |              on im oddał pozdrowienie, nim słowo zamieniono, już sobie
164   2,  15 |                dzikich zwierząt dwoje, nim się rzucą na siebie, oczyma
165   2,  15 |                to moja odpowiedź.~Lecz nim czerń zdołała się rzucić
166   2,  15 |             spodem, Myszko siedział na nim gniotąc go. Działo się to
167   2,  15 |               jęczał i przeklinał. Nad nim siedziała biała pani i patrzała
168   2,  15 |               przyłączą, źle być może. Nim Sasi przyjdą - napaść gotowi.~
169   2,  15 |           mruczał tylko. Stanęła przed nim Brunhilda.~- Zostaw to mnie -
170   2,  15 |          kneźna uczyniła, znalazłszy w nim rozum i chytrość, na których
171   2,  15 |              się poznać umiała. Między nim a Niemcem, wyprawionym z
172   2,  15 |        dwudziestokilkoletni. Odzież na nim gruba, zdarta i powalana
173   2,  15 |              Brunhilda i Mucha szli za nim. Narzucono mu opończę i
174   2,  15 |                stołu, sama stając przy nim i podając mu napój i jadło.~
175   2,  15 |          zapewnień. Kneźna siadła przy nim, sama go karmiąc i zachęcając
176   2,  15 |        zmęczony, wypróżniwszy, co przy nim stało, spał na ławie leżąc
177   2,  16 |           śmiano ich budzić i czekać z nim musiano do rana. Chwost
178   2,  16 |               gdy jacyś kmiecie, co za nim szli w trop, napadli nań
179   2,  16 |                mógł mieć odwagę, kto z nim myślał wojować. Popłoch
180   2,  16 |            potrzebujemy. Wojowaliśmy z nim, ano czas razem na wspólnego
181   2,  16 |            dłużej męczyło, o zgodzie z nim nie mówcie. Niech przepada
182   2,  16 |      rozpłomieniony i blado zaświecił, nim się jutrzenka ukazała rumiana.~
183   2,  16 |              Tak! Tak! - powtórzyli za nim wszyscy, starsi i młodsi. -
184   2,  16 |               ustach, a bez jęku. Przy nim padł syn, głową u nóg jego.
185   2,  17 |             płynącego i nawoływać, ale nim się opatrzono w pogoń pójść
186   2,  17 |             opatrzono w pogoń pójść za nim, już dopadłszy lądu, gdzie
187   2,  17 |            pobiegł w lasy.~Pastuchy za nim pognały, ale go pochwycić
188   2,  17 |               kmieci, obejrzeli się za nim, rzucił im tylko słów kilka...~-
189   2,  17 |           Leszek i matka siedząca przy nim, i z krzykiem narzekać poczęli.
190   2,  17 |           Kupki kmieciów pociągnęły za nim. Na wodzie widać było czółna
191   2,  17 |               wnet go otoczyli, ale ku nim ani spojrzał.~Tu gwar był
192   2,  17 |            żywe oczy powiedzieli, że z nim trzymać nie chcą, a przeciw
193   2,  17 |              tak przezwali, i Niemka z nim nie dadzą się wam. Rozpoczniecie
194   2,  17 |               kto przyniósł!~- Precz z nim! precz!... - poczęto wołać
195   2,  17 |                nie na kamienne ściany! Nim wy je dobędziecie, sami
196   2,  17 |         niewolnik!~Kupa się ruszyła za nim, ale Wizun pozostał w miejscu.~-
197   2,  17 |               zwołać i na gród idźmy z nim.~Gdy się ku Myszkom zwrócili,
198   2,  17 |              wierzę, nie chcę radzić z nim ni przy nim. Jeżeli stanice
199   2,  17 |              chcę radzić z nim ni przy nim. Jeżeli stanice wyniesiemy,
200   2,  17 |          dobywając grodu. Nie wytrwa w nim zamknięty długo, po kilku
201   2,  17 |             przystało mi ani wojować z nim, ani iść z wami, ale jeśli
202   2,  18 |                 Żona ledwie wymogła na nim, iż zamiast garstki ludzi,
203   2,  18 |                Smerda był pewien, że w nim znajdą zwierzynę. Nie pędzano
204   2,  18 |                zwało się Głubiem. a na nim nigdy nie chybiły łowy kneziowskie.
205   2,  18 |             czarem nie szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha się
206   2,  18 |        siedziała, jakby zapomniawszy o nim, z głową spuszczoną, nie
207   2,  18 |               tyłu odcięta była droga. Nim pociski latać poczęły, wrzawa
208   2,  18 |             gniewu. Towarzysz stał nad nim z ręką przetrąconą oszczepem,
209   2,  18 |             ławie sadził i chleb przed nim położono.~Gospodyni zaś
210   2,  18 |          skinienie jego siąść też przy nim musiał na ławie. Nie mówiąc
211   2,  18 |             komory, którą staruszka za nim i smerdą zatrzasnęła.~Łuczywo
212   2,  18 |                za siebie. Wrota się za nim zamknęły; noc była czarna,
213   2,  19 |            potęgą wielką, nie będzie w nim ani wroga, ani niewolnika,
214   2,  19 |         pospólstwem, a przecie czuli w nim wszyscy Boga, po prawdzie
215   2,  19 |                wojna się rozpoczęła, a nim ludzie się pościągają, dni
216   2,  19 |           napojem, czerpaki i kubki.~A nim się obrzęd postrzyżyn rozpoczął,
217   2,  19 |                razem prosił, by szli z nim na żalnik, duchy dziadów
218   2,  20 |            niejeden kmieć, a mówiono o nim, że mógłby był dawno garnki
219   2,  20 |           niego syn był starszy, co po nim miał wziąć piec i koło,
220   2,  20 |               do twarzy, zasłoniła się nim, rzuciła nagle między typy
221   2,  20 |                 Patrzałaś! Tobie co po nim? U niego takich, jakeś ty,
222   2,  20 |               było w chramie i szmer w nim głuchy panował. Stary guślarz
223   2,  20 |             drugą stroną chramu, aby z nim nie spotkać u wyjścia. Między
224   2,  20 |     przechadzał, nadszedł i stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? - spytał.~-
225   2,  20 |              hoża? Hej! na koniku przy nim, kołpaczek czarny, łańcuszki
226   2,  21 |               w tę godzinę? - zawołał.~Nim czas odpowiedzieć mieli,
227   2,  21 |             buchnął dym czerwony, a za nim płomię żółte wspięto się
228   2,  21 |               silny chłop z wiosłami w nim siedzieli. Brunhilda weszła
229   2,  21 |             łun się paliło, a łódka po nim mknęła czarna i widać ją
230   2,  21 |            ogień przygasł, ciemność po nim wydała się czarniejszą,
231   2,  21 |               postrzegł go i o podłogę nim cisnął, aż go roztrzaskał
232   2,  21 |                   Zgładził ich, aby po nim nikt nie został... oprócz
233   2,  21 |               płonął najgorętszy, by w nim zgorzały, a duchy ich ze
234   2,  21 |            naumyślnie zapalony, aby na nim zgorzeć mogli.~Patrzał ze
235   2,  21 |        przywiezione z kadzi czerpali i nim siebie i ludzi raczyli.
236   2,  21 |               na stronę i radził się z nim.~Mrok padał, gdy Mucha zszedł
237   2,  21 |             dole.~Mucha spuścił się ku nim z łuczywem w ręku, obszedł
238   2,  21 |             potrącił, lecz życia już w nim nie było. Przekleństwem
239   2,  21 |            razy głos straszny, jakby z nim życie uciekało, przeszył
240   3,  22 |          którego przy sobie trzymał na nim się opierając, jakby okazać
241   3,  22 |                za swą krew zapłacił. Z nim trzymali Bumiry i wielu
242   3,  22 |             spustoszą, zagrody popalą, nim się my na wodza zbierzemy...
243   3,  22 |             czterdzieści, choć tego po nim znać nie było. Siłę miał
244   3,  22 |             wyrwawszy z korzeniem żgał nim jak drugi lekkim oszczepem.
245   3,  22 |         widział dawno, i nie słyszał o nim nawet.~- Nóż miałem w boku,
246   3,  22 |                nikogo. Stado wróbli po nim latało, zbierając prószyny
247   3,  22 |               bo niejeden już głowę ku nim obracał, mówiąc:~- Lepiej
248   3,  22 |                Leszki witać go szli, a nim do mówienia o sprawie przystąpili,
249   3,  22 |               byli pewni, iż przeciwko nim nie stanie. Więc nim do
250   3,  22 |         przeciwko nim nie stanie. Więc nim do koła szli, prosili go,
251   3,  22 |         Światowida przez miód, który w nim stoi, i rzeczono mi, że
252   3,  22 |             napadł, rozsyłano gońców i nim zmrok nadszedł, grodzisko
253   3,  22 |          ówczesny lud zbrojny mógł się nim nazywać. Nie byli jeszcze
254   3,  23 |                co najprędzej naprzeciw nim wystąpić, aby dalszą zaprzeć
255   3,  23 |              na karki leżącym, wprzódy nim za broń pochwycić mogli.~
256   3,  23 |                gardła rękami i dusiły, nim na nogi porwać się uspieszyli.~
257   3,  23 |        krzyknął porywczo: - Na gałąź z nim!~Lecz Ludek wstrzymał.~-
258   3,  23 |            zaraz go odprowadziła, lecz nim odszedł, na ziemię padłszy
259   3,  24 |           bronili bardzo... Poszłaby z nim, ale - brał inną. Taka dola...~
260   3,  24 |           zielu znała, wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam i ja
261   3,  24 |        niesiono uroczyście, rzucając z nim razem kokotki z ciasta urobione,
262   3,  24 |                czub błyszczący. Pas na nim cały był z kółek złocistych,
263   3,  24 |          złocie, w jasnej szacie, przy nim drużby królewicze, złotem,
264   3,  24 |                kwiatami obwieszony. Za nim jechały, nucąc a zawodząc,
265   3,  24 |               biegł po siwego, Mila za nim z rozpuszczonym włosem,
266   3,  24 |            skrępowany sznurem, a przed nim leżał trup młodej żony,
267   3,  24 |              go nie potrafili - padł z nim razem na ziemię.~Po sukni
268   3,  24 |               sukni i z twarzy łatwo w nim zamożnego władykę poznali
269   3,  24 |                kneziów schylił się nad nim pięść podnosząc.~- Psi synu -
270   3,  24 |           patrzał niemy. Stali tak nad nim, to popychając go, to uderzając,
271   3,  24 |                 Znęcali się Niemcy nad nim długo, ale ścierpiał wszystko.
272   3,  25 |               znużenia. Krew zgęsłą na nim widać było i rany sine...
273   3,  25 |                  Wizun przyklęknął nad nim.~- Doman! Dziecko moje!
274   3,  25 |               Stary klęczał wciąż przy nim. Z dala przypatrywały się
275   3,  25 |               żył. Wizun, schylony nad nim, z wody go ocierał i dłońmi
276   3,  25 |               przebudzał - klękła przy nim Dziwa pojąc go sama, zapomniawszy
277   3,  25 |        posłania i na ławie usiadł przy nim. Sam poobwiązywał mu rany.
278   3,  25 |              Domana chorym, zajęła się nim w milczeniu, troskliwie,
279   3,  25 |             mój smutek wezmą~I niech z nim ucieką...~- Albo i to...
280   3,  25 |             Długo tu siedzieć musiała, nim któraś z dziewcząt na pytanie
281   3,  25 |             doleczko... co ja pocznę z nim?~Na siódmy raz zeszły się
282   3,  25 |               leżeć musi czasem długo, nim zejdzie.~Dobrej myśli, podśpiewując
283   3,  26 |             wyszedł jeden z Myszków ku nim i w gościnę ich do wspólnego
284   3,  26 |               ze swoimi wiązać przeciw nim... Inaczej pójdą zemie w
285   3,  26 |                iż każdy z nas chciałby nim być... i każdy się lęka,
286   3,  26 |               aby gdy równy mu wczoraj nim zostanie, jutro go nie nękał.~
287   3,  26 |                wszyscy poczęli mówić o nim, chociaż między kmieciami
288   3,  26 |             Lednicy powracał.~Widać po nim było, co przebył, choćby
289   3,  26 |             zaraz, dopytując, co się z nim działo, a jak od Pomorców
290   3,  26 |              potem pokładłszy się przy nim na ziemi spali. Z brzaskiem
291   3,  26 |             który z dala z końmi stał. Nim się opatrzono, co chce uczynić,
292   3,  26 |                 kto żył, do koni, lecz nim je połapano, Piastun już
293   3,  26 |       dopadłszy do kraju lasu, znikł w nim z oczów kmieci, którzy go
294   3,  26 |          próżno pytali, nie wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując
295   3,  26 |              lasu uciekł i skrył się w nim, puściwszy tylko siwą, która
296   3,  26 |            było. Powracali z pogoni za nim koleją wszyscy, przyznając,
297   3,  26 |             żeby ludzi tylu w pogoń za nim posyłanych z niczym wróciło.~
298   3,  26 |                się wznosiła. Uszedłszy nim kawał drogi ujrzeli jakby
299   3,  26 |         hradyszcze. Jaruha wsunęła się nim rozglądając dokoła, a idący
300   3,  26 |                z sobą, był szałas, a w nim na suchym z liści posłaniu
301   3,  26 |               zagrodzie, stanęli przed nim. Zbliżali się z uśmiechem
302   3,  26 |                z gości, uczyniwszy nad nim znak, na siwe włosy starca
303   3,  26 |                być zmusicie mnie, będę nim; pomnijcie, żeście mnie
304   3,  26 |                tynem, odbudować je i w nim panu obranemu uczynić dwór,
305   3,  27 |                 podawano sobie wieść o nim z zagrody do zagrody. Dziwili
306   3,  27 |        przypatrzyć z daleka. Gdy przed nim stanęli, ręką ich powitał
307   3,  27 |          oślepił drugiego, bo szedł za nim i robił toż samo... łaska,
308   3,  27 |              lecz Obr zawołany stał za nim i patrzał mu w oczy.~Smerda
309   3,  27 |           przebity dzidą. Stojący przy nim Obr kilku ludziom, porwawszy
310   3,  27 |              piorun pada, czego grom w nim nie wybije, to się samo
311   3,  27 |              nie wybije, to się samo w nim zajada i swą własną krew
312   3,  28 |           dostał pozwolenie jechania z nim. Wsadzono go z tyłu na konia
313   3,  28 |              murawie. Kubek pełny przy nim musiał stać, a wesołki mu
314   3,  28 |                 Hengo, poznawszy się z nim, począł bardzo mu się przypatrywać
315   3,  28 |                on piękny był, ilu przy nim rycerzy się znajdowało,
316   3,  28 |        nieprzyjaciela i - co można - w nim wypatrzyć.~Nazajutrz Hengo
317   3,  28 |            głową potakiwał, a co się w nim działo, tego z oczów nie
318   3,  28 |                uczynili.~Dobek, choć w nim wrzało i kipiało, słuchał
319   3,  28 |               mu kruszcowy, przepiwszy nim do niego, podarował.~Dopiero
320   3,  28 |          sotników huknął, drżało przed nim, co żyło. Zmiarkował Dobek,
321   3,  28 |             pewny czasu porażki, wojnę nim prowadzić łatwiej było,
322   3,  28 |            nadciągnął doń Hengo i przy nim się na straży położył, dopytując
323   3,  28 |                ku granicy, aby przeciw nim stanąć i zaprzeć im drogę,
324   3,  28 |         milcząc przystąpił do Niemca i nim się ten postrzegł, zarzucił
325   3,  28 |            chwycił Dobek i szarpnąwszy nim, już krzyczącego Niemca
326   3,  28 |                poruszany okręcał się z nim wśród płomieni.~Tymczasem,
327   3,  28 |             chwyciwszy oszczep, rzucił nim w piersi i dobił nieszczęśliwego.~
328   3,  28 |              biorę na wędę, jechałem z nim aż na granicę pomorską do
329   3,  28 |                co z wami był? Co się z nim stało? - zawołała starszyzna. -
330   3,  28 |         wszyscy w podziwieniu wielkim, nim się posypały pytania - jak
331   3,  29 |            jeszcze służyły.~Drugi przy nim, jak on, prawie biały, w
332   3,  29 |            wilczej paszczęki. Gorące w nim krew ruchami niecierpliwymi
333   3,  29 |                go i chwytał, a koń pod nim, jakby z panem czuł jedno,
334   3,  29 |                uzda utrzymać mogła.~Za nim stał Luty, Międzyrzeczan
335   3,  29 |           przyszło płacić. W zgodzie z nim długo trwać było trudno,
336   3,  29 |     kilkanaście ujrzano zdążającego ku nim Wizuna, z dzidą okowaną
337   3,  29 |                prawego, Bolko Czarny z nim podążał, Myszko za pierwszym,
338   3,  29 |             czapce i płaszczu poznał w nim wodza. Obuch podniósłszy
339   3,  29 |          podniósłszy do góry, zwijając nim rzucił się na Niemca; ten
340   3,  29 |                leżał ranny Dobek, przy nim stali Ludek, Wiszów syn,
341   3,  29 |              Doman pierwszy poznał ją, nim zobaczył.~- Ona stoi tam! -
342   3,  29 |        wyciągnąć. Dziwa przystąpiła ku nim, nie zdumiona wcale, spokojna,
343   3,  29 |         posłyszał.~Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha. Widząc, że
344   3,  29 |          powlókł się do czółna, legł w nim, ale sen przez całą noc
345   3,  29 |                liść z drzewa, Doman za nim popatrzał prawie szydersko.~
346   3,  30 |             Bumir przodem jechał, a za nim Leszkowie.~Ściśnięci w kupkę,
347   3,  30 |           łamiąc czarny.~Stanęli przed nim rzędem, Bumir na przodzie.~-
348   3,  30 |             pług naprzód po kneziu, po nim drudzy aż do ostatniego,
349   3,  30 |                pokryty, chleb leżał na nim, aby go doma nie brakło.
350   3,  30 |          wszedł bezpiecznie kneź, a za nim starszyzna. Zaczęto częstować
351   3,  30 |          przyśpieszyć kroku, aby się z nim sam na sam nie spotykać,
352   3,  30 |               Przez wodę rzucił się ku nim, niosąc ją na ramionach
353   3,  30 |                zakrytą, wszyscy się ku nim rzucili.~Wtem Dziwa skoczyła
354   3,  Dop|                Chagana, żeby się przed nim uniewinnić. Jakoż w piętnastu
355   3,  Dop|      wszystkich barbarów, którzy się z nim zetknęli, a podziwiając
356   3,  Dop| Słowiańszczyzną i charakter powieści o nim zupełnie jest odmienny.
357   3,  Dop|                słup pochwycił.~Razem z nim wszakże pieszo i ów, co
358   3,  Dop|         nałożnic dwudziestu zostało po nim inne potomstwo: Bolesław,
359   3,  Dop|             podźwignąć, nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie nienawiść
360   3,  Dop|             bliskim zgonu, żąda, aby z nim razem stypę, to jest ucztę