Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |         na ziemi, stawali kotem nade mną, niewiasty plaskały
 2   1,  6 |   Majowa noc przeszła prędko, a nade dniem nadciągająca burza
 3   1,  8 |      którymi inni przepadali, a nade wszystko nie znosił, by
 4   1,  8 |  Przynajmniej zlitowaliście się nade mną, nad którym nikt się
 5   2,  16|       gwiazdy zaświeciły jasno, nade dniem księżyc zszedł znad
 6   2,  21|       się w węgle żarzące i tak nade dniem usnęła dopiero.~Nazajutrz
 7   2,  21|         gniazd trafić zajętych. Nade dniem wszystko się usypiać
 8   3,  24|        mi obarczą ramiona, nikt nade mną nie zapłacze...~ ~Tętni
 9   3,  25|        wiodła. Tak z wolna, już nade dniem jasnym skorupka ta
10   3,  25|    płakała, myślała nockę całą, nade dniem do ogródka się wsunęła,
11   3,  25|          Płacze znowu noc całą, nade dniem się namyśliła. U brzegu
12   3,  26|     mnie ogarnia. Ulitujcie się nade mną. Wiem w ubóstwie, co
13   3,  28| wyszedłem. Litujcie się, panie, nade mną!~Wysłuchawszy żalów
14   3,  28|      oszczepy, miecze i obuchy. Nade wszystko tu podziwiał porządek
15   3,  29|     oczów mu stulić nie chciał. Nade dniem wyrwał się niespokojny