Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |      zdrowi, cali... z jasnym mieczem, z jasnym czołem.~Coraz
 2   1,  4  | rozpukł i zdycha.~Wtem Krak z mieczem idzie z grodu, łeb żmii
 3   1,  4  |     po trupie poznają ludzie. Mieczem go rąbie na ćwierci, tnie
 4   1,  4  |        lub twe ziemie ogniem, mieczem przejdziem, spalim i wysieczem. -
 5   1,  4  |   góry wnet obsiadły. Wanda z mieczem, skronie w wianku, przodem
 6   1,  10 |        Niosą się oni do nas z mieczem i z wiarą swą, z namowy
 7   2,  14 |   wściekły Chwost nie przebił mieczem, zapomniawszy się, gdzie
 8   3,  22 |  mosiężne, które od uderzenia mieczem obraniały.~Każdy ród wiódł
 9   3,  23 |       szli pustosząc ogniem i mieczem, lud tylko młodszy wiązali
10   3,  23 |     przemyślny Dobek stanął z mieczem na przedzie i od pasa róg
11   3,  28 |     na znak przymierza, drugi mieczem pięknym obdarzył, a trzeci,
12   3,  28 |    Niemcem zrobić.~Przebić go mieczem było nader łatwo, ale rozbolałemu
13   3,  29 |  zerwał się szybko, zabiegł i mieczem uderzył Lutego po obnażonym
14   3,  29 |      pod tym samym niemieckim mieczem, którym mnie obdarzyli.~-
15   3,  Dop|      pięknym monologu sam się mieczem przebija. Wanda, z Niemcami