Tom,  Rozdzial

 1   1,  6 |    dlaczego kneź zamiast żalu lub gniewu tylko śmiech miał na ustach.~
 2   1,  6 |          osłabienia taka była moc gniewu, co nim miotał, że kamień,
 3   1,  8 |     więcej może okazywać złości a gniewu, niż go mieli w istocie,
 4   1,  9 |        rzucił w tył, cały drżąc z gniewu.~- Ludku, bracie! Źle czynicie,
 5   1,  11|      jeszcze więcej złości było i gniewu niż wdzięczności.~- Ja ci
 6   2,  12|           połamane... drgały mi z gniewu i złości... Śmiejąc się
 7   2,  13|     postawy, kim był.~W pierwszym gniewu napadzie Doman chciał go
 8   2,  14|          światów innych, groźne i gniewu pełne.~W chramie teraz nic
 9   2,  14| przystąpił do starego i drżącą od gniewu dłonią pochwycił go za brodę
10   2,  15|         się ruszył, już mu gęba z gniewu drżała. ~- Myśmy tu do was
11   2,  16|         nie widać - kneź trochę z gniewu ochłonął, a pani z żalu.~
12   2,  18|          i rwał odzież na sobie z gniewu. Towarzysz stał nad nim
13   3,  23|          Dobkowi serca przybyło i gniewu, mówili mu, że łupiąc zagrody
14   3,  27|          Wy... mnie!...~Starszy z gniewu pokraśniał cały.~- Mam to
15   3,  28|           powstrzymać od okazania gniewu, konia tylko parł, by co