Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |          Wisznu wota: Lud umiera, daj mu ziemi! Bóg się ulitował,
 2   1,  11|      wyciągając rękę ku Dziwie. - Daj no dłoń, powróżę.~Niechętnie
 3   1,  11|       dala karzeł - ratuj mnie, a daj ziele.~Widząc pokaleczonego,
 4   2,  12|         sam tu, chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!... Nie
 5   2,  12|        rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!... Nie bój się, nic ci
 6   2,  12| dziewczęta kochały... ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie wstanę,
 7   2,  12|             ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie wstanę, a muszę
 8   2,  12|        Chłopcze... słyszysz! rękę daj lub urok ci rzucę... kark
 9   2,  12|        nowego miesiąca... Rękę mi daj!~Sambor się odwrócił, żal
10   2,  12|      chałupy czas.~- Nie mędrkuj, daj ino rękę... Jak wstanę,
11   2,  15|        Kneź chce zgody i spokoju. Daj się stąd wyprowadzić, włożyć
12   2,  20|   pochylając aż do ucha Jaruhy. - Daj mi lubczyku! Dam, co chcesz!~-
13   2,  20|          być chyba.~- Lubczyku mi daj! matuniu - powtarzała gorączkowo
14   2,  20|               Zetrzyj na proszek, daj mu pić, a gdy pić będzie,
15   3,  24|         Miluchno - odezwała się - daj trzeci kubek, to się już