Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           drzwiami, poczęły nazad uciekać. Pierwsza, co rudego Niemca
 2   1,  2 |      nagle, jakby do komory nazad uciekać chciały. Niemiec, którego
 3   1,  10|        wśród lasu... drgnął cały; uciekać już nie czas było, po ciężkim
 4   1,  11| pokaleczonego, dziewczęta zamiast uciekać przyzostały, trochę za drzewo
 5   2,  20|       spuściła oczy, rada by była uciekać, a nie mogła. Coś ją trzymało
 6   2,  21|        podłożył, a ludzie z mostu uciekać zaczęli do grodu, za zaborole.~
 7   3,  23|           i z nimi co tchu i siły uciekać zaczęli na pole. Ciemna
 8   3,  24|        nawała Pomorców się toczy. Uciekać! Stara oszalała może, może
 9   3,  25|         święty chram? Rzucić go i uciekać czy pozostać i dać się pozabijać
10   3,  25|          Domanem, próżno od niego uciekać! W malowanym dworze byłoby
11   3,  28|        którego Hengo wyznawał, iż uciekać nie będzie. Hengo, palce
12   3,  28|           Niewiele na to zważano. Uciekać nie myślał w istocie, owszem,
13   3,  29|            coraz widoczniej chcąc uciekać na lasy. Leszkowie z obawy,
14   3,  30|         fartuch, puścić się miała uciekać, Doman przyskoczył, porwał