Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |        życiu nas strzegą, a po śmierci żałują.~Mówił to właśnie
 2   1,  6 |     całe... Jam nie winien ich śmierci...~Jeszcze mówił to, gdy
 3   1,  7 |        zdając się czekać tylko śmierci i - końca.~
 4   2,  12|     niej siła światów obu... i śmierci, i żywota...~Spuścił głowę
 5   2,  14|   ranionym, nie chciał wierzyć śmierci. Potem zamilkł.~- Pozwólcie
 6   2,  16|        oczy zachodzące bielmem śmierci zwracały się na Chwostka
 7   2,  16| panowała cisza, jak gdy wicher śmierci przeleci. Pozdzierawszy
 8   2,  19|  dłoniach, dodał - że ten znak śmierci stał się godłem życia nowego
 9   2,  21|       we wnętrzu cisza grobowa śmierci. Niektórym to oczekiwanie
10   3,  23|         bo silny. Niech żywie, śmierci z mojej naprawy dlań nie
11   3,  24|      się wpław i próbować ujść śmierci lub niewoli.~Po wrzaskach
12   3,  25|         Żywie, bóstwo moje, od śmierci mnie uratowało. Już, już
13   3,  25|        rozpaczliwej bronił się śmierci, zdrętwieniu, jak fale unosiły
14   3,  28|    Jęczącym głosem Niemiec się śmierci wypraszał, lecz nie otrzymał