Tom,  Rozdzial

  1   1,  1  |        sznurem pognał ku szałasowi. Tu już nagotowane leżały suknem
  2   1,  1  |        wybrzeże, kędy konie pojono. Tu stanąwszy, myślał pewnie,
  3   1,  1  |             wchodziły w wodę, która tu nie była grząską ni głęboką,
  4   1,  1  |       dołowi, trzymała się jeszcze. Tu dopiero, na polance, konia
  5   1,  1  |           nierychło zwolnili biegu.~Tu rzeka płynąc nizinami równymi
  6   1,  1  |        Kilka strumieni zbiegało się tu z borów ku rzece. Las, wśród
  7   1,  1  |             dojrzeć nieprzyjaciela.~Tu starszy z konia się zsunął,
  8   1,  1  |              na ogromnym, zbłąkanym tu od wieków kamieniu ujrzał
  9   1,  2  |            zastąpiła drogę.~- Po co tu obcego, Niemca wiedziecie? -
 10   1,  2  |         drzwiach, wszedł do dworu i tu, przy okienku, około ławy
 11   1,  2  |             drzwiom bocznej komory. Tu stara Jaga na straży stała,
 12   1,  2  |        odezwał, a bez niego nic się tu nie działo. Był głową domu
 13   1,  2  |             i panem. Woli swej nikt tu nie miał, jeśli on mu jej~
 14   1,  2  |      bursztyn i skóry macie, bo wam tu do morza bliżej, a i w ziemi
 15   1,  2  |        morza bliżej, a i w ziemi go tu kopiecie... ~Wisz patrzał
 16   1,  2  |       niemal stawił żywe wioząc wam tu towar do dworu. Niezdrowo
 17   1,  2  |             się możemy i z tymi, co tu u Odry i co nad Łabą siedzą,
 18   1,  2  |             się skrzywił.~- Kto wam tu co zrobi? - mruczał - kraj
 19   1,  3  |           Niemca.~- Dostaliście się tu szczęśliwie - a dalej? Dokąd
 20   1,  3  |             sam dobrze nie wiem. Wy tu na znacznej przestrzeni
 21   1,  3  |         panami jesteście... Ja, żem tu już raz się kiedyś zabłąkał,~
 22   1,  3  |            rzekł Wisz. - Gdybym nim tu nie miał być, toć są jeszcze
 23   1,  3  |             gołymi? - spytał.~- Jam tu na mojej ziemi - odparł
 24   1,  3  |       odparł stary obojętnie - mnie tu zwierz nawet szanuje. Innej
 25   1,  3  |          wśród ciemnej gęstwiny - a tu Wisz jak w domu, choć nigdzie
 26   1,  3  |            głowę ku barciom, bo ich tu pełno było na drzewach,
 27   1,  3  |             wielki... Wisz stanąszy tu i oglądając się po swej
 28   1,  3  |        trochę, Hengo - nieobcy, bom tu nieraz bywał z towarem...
 29   1,  3  |            surowo zakazuje, aby się tu obcy po kraju nie wałęsali.
 30   1,  3  |             się ku zagrodzie.~Stali tu już parobcy i synowie, stała
 31   1,  3  |           wprost kroczyli do dworu. Tu Jaga pokłonami ich witając
 32   1,  3  |               Kneź z kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem jestem -
 33   1,  3  |            się z wiadra wody napił. Tu nie opodal rozwiązany siedział
 34   1,  3  |           chłopaka. - Sambor, chodź tu!~Przywołany tym imieniem
 35   1,  3  |       wojakiem. U knezia lepiej niż tu, a jak się spodobasz panu,
 36   1,  3  |           każesz, ja muszę. Alem ja tu tak jak wolny był, tam idę
 37   1,  4  |        zarzucona zielonymi gałęźmi. Tu każdy ułamawszy wić po drodze,
 38   1,  4  |           zowie - odparł chłopak. - Tu kneź stary broniąc wrogowi
 39   1,  4  |             końskich kopyt ślady... Tu i owdzie leżała kość biała...~
 40   1,  4  |            blisko - dla wypoczynku. Tu zsiadłszy, wszyscy pokładli
 41   1,  4  |            z góry, zawołał:~- Bywaj tu, stary!~Ślepiec się zatrzymał,
 42   1,  4  |      obwiedzione powiekami.~- Bywaj tu, stary, chodź, spocznij -
 43   1,  4  |            Krak na ziemię upada. Co tu czynić z ciałem brata? Z
 44   1,  5  |           nocą splądrowały. Las był tu przerzedzony, pnie w nim
 45   1,  5  |             Znowu przejechali gaj i tu dopiero szersza pola przestrzeń
 46   1,  5  |              misternie rzeźbionych. Tu wokół stały ławy szerokie,
 47   1,  5  |          stłumionym głosem. -On się tu pono nie pierwszy raz po
 48   1,  5  |             uwagi swoje:~- Niełatwe tu panowanie, lud niedobry...
 49   1,  5  |        grodów widywał, dlatego może tu nic go nie dziwiło i strachem
 50   1,  5  |            drugi grodu dziedziniec. Tu inaczej jakoś i nie tak
 51   1,  5  |          Nie chcę, aby patrzali, co tu się dziać musi, nie chcę,
 52   1,  5  |            od słowa... - A i ciebie tu do tej wilczej jamy wciągnęli -
 53   1,  5  |         Sambor.~- A wiesz ty, jakie tu życie? - spytał Kos. - Czuję -
 54   1,  5  |         prosił, bo wiedział, że jej tu nie znajdzie. Potem go wpół
 55   1,  5  |          gdyby rozum miały... u nas tu po niemiecku wszystko...
 56   1,  5  |         sama, a on swojej krwi mieć tu nie chce, bo się jej boi...
 57   1,  5  |             nad rzeką słowika, dziś tu karmił się psów wyciem i
 58   1,  5  |           nigdy nie zlatują. Zawsze tu są pogotowiu na trupa, a
 59   1,  6  |          pierwsze podwórze. Znalazł tu oczekującego na siebie smerdę,
 60   1,  6  |             w podwórzec, na ziemię. Tu spadłszy ta ciżba cała splątana
 61   1,  6  |            Niemca w cieniu.~- Chodź tu! ty! - zawołał - tu!~I pokazał
 62   1,  6  |           Chodź tu! ty! - zawołał - tu!~I pokazał mu jak psu na
 63   1,  6  |       wieszać każę nad drogą... Jam tu jeden pan i kneź... moja
 64   1,  6  |        otworzył.~- Wiem, z czym cię tu posłano - odezwał się dumnie -
 65   1,  6  |        nakażę, teraz nie pora... Ja tu jeszcze czyścić muszę, a
 66   1,  6  |           lichszy żółty i czerwony, tu dobył pierścienie srebrne,
 67   1,  6  |            za to płaci... Nie macie tu czego stać długo... Wracać
 68   1,  6  |            sobą do bliskiej komory. Tu skór wisiały pęki i różnego
 69   1,  6  |             go, ażeby, nie czekając tu dłużej, z życiem i mieniem
 70   1,  6  |    południem znaleźć się za wałami.~Tu się z nimi zetknął czekający
 71   1,  6  |             Tęskno mi za nimi, choć tu nam zabawy nie braknie i
 72   1,  6  |            coście widzieli i jak my tu ucztujemy!... Będą się radowali,
 73   1,  6  |          Będą się radowali, że mnie tu oddali. Uciekłbym może nazad
 74   1,  6  |        wstrzymała, gdyby nie to, że tu tak wesoło... Powiedzcie -
 75   1,  6  |          też znaleźli się w lesie i tu dopiero bezpiecznymi się
 76   1,  6  |          zachował pamięć od wczora. Tu, ustąpiwszy nieco od rzeki
 77   1,  6  |             ścianami szop do koni i tu przypadł, tuląc się pod
 78   1,  7  |          nazad popędził.~Znać, że i tu mało kto w gościnie bywał,
 79   1,  7  |         wiódł Doman do świetlicy. I tu dwór stał w obejściu, dokoła
 80   1,  7  |             się stary - żem przybył tu nie darmo - a ja wam powiem,
 81   1,  7  |         Doman znak dając ręką - sam tu! Dorodny chłop, któremu
 82   1,  7  |            starym Wiszem. Dajcie go tu z zagrody, pokażemy, że
 83   1,  7  |             oba raźniej odetchnęli.~Tu musieli się otrząsać z liści,
 84   1,  7  |        postacie jakieś włóczyły się tu i ówdzie. Ogromne psy, kościste
 85   1,  7  |               zawołał. - Chwost was tu nasłał, żebyście mnie za
 86   1,  7  |           biedne ludziska, czego wy tu szukać możecie? Ja już nie
 87   1,  7  |            grozisko Miłosza, lecz i tu święte prawo gościnności
 88   1,  8  |            do krwi i rodu należała.~Tu jeszcze nowy obyczaj, który
 89   1,  8  |         Gęślarze i śpiewacy gościli tu często, a gdy który z nich
 90   1,  8  |         ludzie nie znali.~Pracowano tu od dnia do nocy, a on rzadko
 91   1,  8  |    nazajutrz z południa zjawili się tu lasami przedarłszy, nie
 92   1,  8  |     zasiedli po wtóre przy ognisku. Tu zaledwie chleb rozłamali,
 93   1,  8  |           czekał nań Wisz..~- A tyś tu skąd? - jak?... Jakże wyrwałeś
 94   1,  8  |              jutro... każdej chwili tu być mogą.~Wisz stał nie
 95   1,  8  |    przynoszenia złej wieści.~- Dziś tu jeszcze nie będą pewnie -
 96   1,  8  |          dziećmi! - zawołał stary - tu nie jesteście potrzebne.
 97   1,  9  |         spodziewając się wcale, aby tu nań oczekiwano... Sambora
 98   1,  9  |               zakrzyczał nagle - ja tu na ciebie sąd wiozę i powrozy!
 99   1,  9  |          jeśli nie chcecie, aby się tu krew polała... A tobie -
100   1,  9  |      podnosząc w górę...~- Chodźcie tu! - wołali jedni.~- Zbliżcie
101   1,  9  |         biegnąc aż do zwłok. starca Tu popadały na ziemię wszystkie
102   1,  9  |            wyżej, na szczyt sam, aż tu padła u stóp męża i objąwszy
103   1,  9  |             ja wam moje ofiaruję...~Tu zawahał się nieco Doman
104   1,  10 |       osiedlały na nieznanej ziemi, tu być musiały pierwsze gromad
105   1,  10 |         pierwsze gromad obozowiska.~Tu się potem na pamięć ową
106   1,  10 |            Niespokojne, zwijały się tu nad niezliczonymi gniazdami
107   1,  10 |             rzucić na pastwę. Stały tu i inne ofiary pleśnią okryte,
108   1,  10 |           Wy z końmi - rzekł - stać tu w pobliżu, paść i czekać.
109   1,  10 |            pod chwiejącą się szopę. Tu, nic nie mówiąc, każdy na
110   1,  10 |            Nie ma już tego, kto nas tu zwołał - odezwał się Boimir
111   1,  10 |            duch jego mówi, po cośmy tu przybyli. Radzić trzeba,
112   1,  10 |            rwąc... Groźne wyrazy aż tu dochodziły. Dwoje jasnych
113   1,  10 |     ześliznął się powoli na ziemię. Tu padł wyciągnięty jak nieżywy...
114   1,  11 |             się zasunąwszy.~- Chodź tu, zobaczymy!... - mruczała
115   1,  11 |           żywiącej odrasta, ale jak tu trafić do niej? Żmij siedzi
116   1,  11 |            bym go wziąć musiała, bo tu nie ma ani źródła, ani kamienia,
117   2,  12 |             okrywały.~Od rana widać tu już było młodzież znoszącą
118   2,  12 |        Kupało! Łado! - odzywały się tu i owdzie śpiewne głosy.~
119   2,  12 |        ognisk i ciemno było dokoła. Tu pod dębem legł. Głosy kupalne
120   2,  12 |             się biegnąc ku polanie. Tu pusto już było, dymiły jeszcze
121   2,  12 |             nań poczęła:~- Hej, sam tu, chłopcze, rękę mi daj!
122   2,  12 |             uzdę trzymała, który ją tu przyniósł. Wianek jej w
123   2,  12 |             cisza długo.~- Mnie już tu nie być - odezwała się nareszcie
124   2,  13 |            z niego. - Kto go ranił?~Tu znowu zabrakło odpowiedzi;
125   2,  13 |          usłyszeli wołanie:~- Bywaj tu!~Pobiegli wszyscy; Doman
126   2,  13 |           nie lubił go Doman; po co tu ciągnął, trudno było odgadnąć.
127   2,  13 |               zawołała Jaruha - już tu nic nie trzeba, ja krew
128   2,  13 |          Dużego.~- Ja do jutra rana tu stać nie mogę - rzekł mu
129   2,  13 |           chaty się wcisnął.~Jak on tu potrafił się dostać, trudno
130   2,  13 |          tajemnicą. Wśliznąwszy się tu, podpełznął do starej pokazując
131   2,  13 |             się obudził.~- Jakeś ty tu wlazł, że cię psy nie zjadły? -
132   2,  13 |            dowiedziawszy się, że ją tu znajdzie, musiał się dostać
133   2,  13 |             spuścił się w podwórze. Tu psów nie budząc przepełznął
134   2,  14 |           biednych tych ludzi stały tu od wieków, że ich niegdyś
135   2,  14 |         wieków, że ich niegdyś była tu moc wielka, że pale część
136   2,  14 |     przenosili i rozpraszali. Teraz tu tylko pozostało ich kilka,
137   2,  14 |           Dziwa swoich towarzyszów, tu już bezpieczna sama iść
138   2,  14 |         łączka się otwarła zielona. Tu gromadkami siedzieli ludzie
139   2,  14 |       Skłoniła mu się do kolan:~Tyś tu panem i ojcem? - spytała. ~-
140   2,  14 |            krwi mścili... przyszłam tu.~- Zabiłaś? - zawołał zdziwiony
141   2,  14 |             zamilkł.~- Pozwólcie mi tu zostać u ogniska! - zawołała
142   2,  14 |           we wskazaną stronę Dziwa. Tu stał częstokół i wrota.
143   2,  14 |      musiała po wschodach. Ciemniej tu było, bo drzewa i opasanie
144   2,  14 |        opasanie światło odejmowały.~Tu już stał sam chram, na gęstych
145   2,  14 | zaszeleściła nad jej głową.~Weszła. Tu ogarnęła ją na chwilę noc,
146   2,  14 |       podeszła ku ognisku myśląc:~- Tu więc miejsce moje.~I nie
147   2,  14 |             świeżym powietrzem. Ale tu skupiały się koło niej stróżki
148   2,  14 |      obeszła. Dziwa spodziewała się tu może jakiegoś podnieconego
149   2,  14 |           kolei i bez kolei, a była tu jak domy. Milcząca mogła
150   2,  14 |           słuchały ją inne. Panować tu nie pragnęła, przyszło to
151   2,  14 |    Miłościwy kneziu - rzekł mu - ja tu do chramu przyszedłem, nie
152   2,  15 |       waszych niech jedzie... niech tu ciągną, niech idą, niech
153   2,  15 |            siekierą i płomieniem. I tu nic nie będzie, póki siekiera
154   2,  15 |      zmożesz ze swymi smerdami, ich tu siła. Zdrajcy wszyscy kmiecie,
155   2,  15 |           nim się przedrą tutaj - a tu!... Kneź spojrzał na nią.~-
156   2,  15 |     zobaczywszy go kneź - zbliż się tu, jutro ruszysz do dnia w
157   2,  15 |          tak jest, jak mówicie, ale tu nie ufać nikomu, nawet swojej
158   2,  15 |           namarszczył.~- Puścić ich tu - zawołał na smerdę - wrota
159   2,  15 |             gniewu drżała. ~- Myśmy tu do was przyszli - odezwał
160   2,  15 |        toście wy źle poczęli, bo ja tu równych nie znam krom mojego
161   2,  15 |          krzyknął. - Wyście to mnie tu posadzili, gdzie ja siedzę?
162   2,  15 |            na długo by stało. A kto tu na tym grodzie naszą brać
163   2,  15 |          znaczyć? Czy i nas myślisz tu zabrać w niewolę? Myśmy
164   2,  15 |             zabrać w niewolę? Myśmy tu przyszli do ciebie od wiecu,
165   2,  15 |           ciskali, a strzały więzły tu i ówdzie w twarzach i szyjach.
166   2,  15 |           strony walczono zacięcie, tu była kupka niewielka, tam
167   2,  15 |              do mostu i do koni - a tu, gdy raz się znaleźli i
168   2,  15 |             nie śpieszyć z wojną. - Tu po czole go uderzyła białą
169   2,  15 |   wszystkich sprawa. Nie stanie nas tu, wygubią Leszków wszystkich
170   2,  15 |             Nie zechcą? Niech tylko tu przyjadą, będziemy wiedzieli,
171   2,  15 |             z tarcic wiodły na dół. Tu ciężkimi drzwiami, zapadającymi
172   2,  15 |       usiadł jakby strwożony.~- Kto tu? - zapytał.~- Ja tu jestem -
173   2,  15 |             Kto tu? - zapytał.~- Ja tu jestem - cicho i łagodnym,
174   2,  15 |        rzekła - i miej rozum, bo go tu wiele potrzeba. Jedź do
175   2,  15 |           Nie odstępuj od tego, aby tu zaraz jechali. Rozumiesz?~
176   2,  16 |          pocisku różnego do obrony. Tu stały beczki ze smołą, którą
177   2,  16 |          milczący.~- Nie wezmą mnie tu, psy syny! - rzekł w duchu
178   2,  16 |         biednego ślepca wracającego tu krzyknęli ludzie, otwarto
179   2,  16 |      pojechali. Starego jednak nikt tu się nie spodziewał. Na noc
180   2,  16 |            je ciągnęli na podwórze. Tu odzierać zaczęli trupy,
181   2,  17 |         palach wołać o przewóz, ale tu nie było nikogo, wszystkie
182   2,  17 |            ale ku nim ani spojrzał.~Tu gwar był w gromadkach wielki.
183   2,  17 |             radę jechali i sami też tu spokojniej na ostrowiu i
184   2,  17 |          Miłosza powiózł na ostrów. Tu, gdy się zbliżyli, ujrzeli
185   2,  17 |       Słuchano szemrząc.~- Po cóżeś tu przyszedł? - krzyknął Myszko
186   2,  17 |             im łapy liż na grodzie, tu ciebie nam nie trzeba!~-
187   2,  17 |                Prawcie swoje... jam tu tak praw, jak i wy... Ścibor
188   2,  17 |             ludzie zmilczeli, a gdy tu wrzawa bojowa się wzięła,
189   2,  17 |             przeciwko niemu.~Byt on tu domowy i znano go, że się
190   2,  17 |           gotów, a wszystko, co się tu działo, za dobre przyjmować.~
191   2,  17 |              a choć czuł, że mu się tu nic złego stać nie może,
192   2,  18 |          Wskazywał ręką na polankę. Tu na obalonej kłodzie siedziała
193   2,  18 |          szkaradnych, jak ta, która tu nucąc siedziała na kłodzie.~
194   2,  18 |           kłodzie.~- Cóż to robicie tu, Jaruho? - spytał smerda.~-
195   2,  18 |           rzekł smerda cicho - kneź tu stoi nie opodal, żebyście
196   2,  18 |             popędzili w las, a choć tu za nimi szła pogoń naciskając,
197   2,  18 |         zasieków wysokich składały. Tu już prawie byli bezpieczni,
198   2,  18 |          kmiecia Koszyczki... Ma on tu kawał ziemi i lasu, barci
199   2,  18 |            człowiek spokojny... Syn tu pono teraz siedzi, a Piastunem
200   2,  19 |          sparty, zadumany siedział. Tu cicho jeszcze było i wesoło,
201   2,  19 |             spodziewali się znaleźć tu dwór większy i zamożność,
202   2,  19 |      ustąpiły zaraz na stronę, gdyż tu, jak wszędzie, nie godziło
203   2,  19 |             wiedzą, że ciągnąć mają tu...~Wskazał na wieżę...~Jakby
204   2,  19 |             wskazując - a gdyby nam tu leżeć przyszło nie jeden
205   2,  20 |         pradziad z tą umiejętnością tu przywędrował i jeden w drugiego,
206   2,  20 |      położyć nie omieszkiwał, bo go tu z innych krajów jeszcze
207   2,  20 |        często ludzie z daleka nawet tu garnki kupowali, szczególnie
208   2,  20 |         zdun stary, ręce złożywszy, tu siedział, spoglądając ku
209   2,  20 |      starego i pozdrowili się. - Co tu porabiasz, stary? - spytał
210   2,  20 |          przywozili je i przynosili tu ci, co po bursztyn przypływali
211   2,  20 |             ludźmi. Z Winedy je też tu przywożono. Doman miał przy
212   2,  20 |       siedziała przed ogniem Dziwa. Tu, mimo dnia spieki, zewsząd
213   2,  20 |             pokazać, że żyję. Po to tu przyszedłem tylko.~- Wnijdź,
214   2,  20 |           Możecie zabić mnie zaraz, tu - odezwała się - tak jak
215   2,  20 |           miała siły. Wiesz, że ona tu jest? Czy zemsty szukasz?~-
216   2,  20 |          stanął przed nią. Nie było tu nikogo oprócz ich dwojga;
217   2,  20 |     nadszedł i stanął nad nim. - Ty tu jeszcze? - spytał.~- Sam
218   2,  20 |             dała.~Duchy ją umyślnie tu niosły. Skoczyła Mila co
219   2,  21 |             i do zamku się prosili. Tu ich puścić nie chciano,
220   2,  21 |             przestrachem.~- Kto was tu wysłał w tę godzinę? - zawołał.~
221   2,  21 |          nocą, lasami, manowcami aż tu, aby wam uścisnąć nogi...~
222   2,  21 |          aby wam uścisnąć nogi...~A tu wojna u progu! - zakrzyczała
223   2,  21 |      spuszczać się na dół do dworu.~Tu w świetlicy Brunhilda chodziła
224   2,  21 |          krokami wielkimi. - Dzieci tu nie zostaną... - mówiła.~
225   2,  21 |             Nie, bezpieczniejsi oni tu w grodzie niż w polu! Dzieci
226   2,  21 |            z odsieczą. Śpieszcie...~Tu głosu jej zabrakło.~- A
227   2,  21 |         bracia tych, których pobił, tu synowie tamtych, co ich
228   2,  21 |            zszedł powoli z drabiny. Tu smerdowie pijani lud rozstawiają,
229   2,  21 |            wspina się na drabinę, a tu już z góry ciągną ją do
230   2,  21 |        podwórza na odległy wzgórek. Tu się im okropny widok przedstawił.~
231   2,  21 |          ażby nie zgniły ich ciała. Tu stos jakby naumyślnie zapalony,
232   2,  21 |               odparł - zostanie nas tu do rodu należących po trosze!
233   2,  21 |          stu nie przyjdzie zza Łaby tu - mówił starszy. - Pewnie
234   2,  21 |      popatrzał chmurno.~- Ze słowem tu przyszedłem, nie z kamieniem -
235   2,  21 |      Puśćcież z wieży i tego, co go tu głodem morzyć chcecie -
236   2,  21 |           by się musiał tym, co się tu już tego dnia działo.~Na
237   2,  21 |             poszła w niewolę, niżby tu marnie ginąć tak miała.
238   2,  21 |             gotowali się do obrony; tu chodził kneź i Brunhilda.
239   2,  21 |          sinymi plamami okryte.~Żyw tu już nikt nie pozostał. Zbuntowanemu
240   3,  22 |            próżno.~- Ten by się nam tu zdał - mówiło wielu - człek
241   3,  22 |            ja co rzec krom tego, że tu już widzę kneziów siła,
242   3,  22 |   upamiętanie, że to wiec jest i że tu nie pięść, ale poczciwe
243   3,  22 |              odezwał się Zgorzelec.~Tu się dopiero swar i gwar
244   3,  22 |      spodziewali. Zgody nie było, a tu i noc już nadchodziła. Poczęto
245   3,  22 |    wszystkich równo... Aby ono to i tu tak nie było, miłościwi
246   3,  22 |  namyśliwszy począł:~- Po tom ci ja tu się przywlókł, ażebym wam
247   3,  22 |             wszyscy, z czym kto ma, tu nad Gopło, a stąd razem
248   3,  22 |      szykując jedne przy drugich, a tu mu czeladź zaraz się waśnić
249   3,  23 |         Niemcom pokazać. Przeleżeli tu do zmierzchu; jak mrok,
250   3,  23 |           ten ci to jest, który ich tu pewnie prowadził wypatrzywszy
251   3,  23 |    czujniejsi budzić się zaczęli, a tu głód znowu czuć się dawał;
252   3,  23 |         potrafić nie umiecie? Bogów tu raczej prosić trzeba niż
253   3,  24 |         oznajmujące parobczakom, że tu coś było do wywiezienia.~
254   3,  24 |          nazad się puścił do chaty.~Tu zabrzmiały pieśni nowe a
255   3,  24 |           na ostrów, na Lednicę - a tu już czółna, jakie były u
256   3,  24 |        panów naradzała się. Spocząć tu chcieli naplądrowawszy,
257   3,  25 |            aby jej kto nie schwycił tu, a widzieć go pragnęła,
258   3,  25 |       Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna woda nie
259   3,  25 |     pokazała się już dziewczyna ani tu, ani około chaty. Obiecywał
260   3,  25 |           wyspie błądziła. Było jej tu dosyć dogodnie, bo pielgrzymi
261   3,  25 |      zawołał - nie wspominaj!~- Ona tu jest i panuje - mówiła baba -
262   3,  25 |           nagły rumieniec.~- A cóż? tu na ostrowiu musieliście
263   3,  25 |           prześpiewawszy - żeby was tu woda jej pod nogi przyniosła...
264   3,  25 |             do torby wsuwała.~Długo tu siedzieć musiała, nim któraś
265   3,  25 |             rzekła w końcu - ja bym tu na Lednicy nie wyżyła...
266   3,  25 |          śmielej ciągnęła. - Wy się tu męczycie, dziewucho!...
267   3,  25 |          prędko rośnie... Nie darmo tu dola znowu Domana przyniosła!
268   3,  25 |            przyłożył do łodygi - aż tu panna stoi i płacze.~- Poznałeś
269   3,  25 |          rozpaczał strasznie. Gdzie tu jej szukać, w powietrzu,
270   3,  25 |             Schyli się do kamyka, a tu panna wykrzyka i z ziemi
271   3,  25 |           połknął, nie schwycił, aż tu słyszy te słowa: - Poznałem
272   3,  25 |         popaść.~W okienku świta. Co tu począć, gdy słonko wnijdzie?...
273   3,  26 |          poszli z nami. Przybyliśmy tu po was, musicie iść, wołają
274   3,  26 |           nie mówił nic. Zasłyszano tu już coś o jego losie i wszyscy
275   3,  26 |          nią nie chcieli.~- A ja go tu przyprowadzę - rzekła. -
276   3,  26 |           nogi i sama jedna została tu spoczywać.~Nie lękała się
277   3,  26 |      odniesiemy zwycięstwo.~Niechaj tu stołb pusty na wieki zostanie
278   3,  27 |         wprzód skurczeni i pokorni, tu się im wyprostowały barki,
279   3,  27 |          dziki jesteśmy ścigani. Wy tu jesteście zamknięci, nie
280   3,  27 |            chcę, nie znam. Stoi was tu dwóch zdrowych i żywych
281   3,  27 |       Jakeście się ośmielili wnijść tu... wy... Wiecie, że ojciec
282   3,  27 |           jednego z was kazać ściąć tu - zaraz, a drugiego wyłupić
283   3,  27 |     kneziowie milczeli.~- Wy mnie - tu, na moim podwórku przychodzicie
284   3,  27 |              obawiano się go, życie tu było nędzne i nieznośne.
285   3,  28 |          potem tym bezpieczniej, że tu drogi i osady poznali.~Ludek,
286   3,  28 |             był z sobą. Ten, że się tu już dawniej włóczył po zagrodach,
287   3,  28 |         kolana żaląc się, iż mu się tu od wszystkich straszna krzywda
288   3,  28 |          dla ciebie i dla nas, abyś tu został, dopóki się wojna
289   3,  28 |            się na nowy dwór dostał.~Tu dziwne znalazł życie, inne
290   3,  28 |           miłość wasza, tam by żyć, tu ciężkie życie bardzo, głód
291   3,  28 |            ino ziemia, woda i lasy. Tu wszyscy ludzie jakby równi
292   3,  28 |             byli ten sam porządek i tu zaprowadzili, ano ich precz
293   3,  28 |           granicy pomorskiej ziemi. Tu Hengo znał drożyny lepiej
294   3,  28 |             rzeczki, spływające się tu, w widłach obejmowały, a
295   3,  28 |        zbrojnych ludzi kupa już się tu zebrała, inni przyciągali.~
296   3,  28 |        kunsztownie wyrobione.~Pełno tu było Dobkowi nie znanego
297   3,  28 |       Niemiec zalecał tego, którego tu przyciągnął, jako swą wielką
298   3,  28 |      zawczasu dla nich opróżniony i tu go na spoczynek złożywszy
299   3,  28 |             i obuchy. Nade wszystko tu podziwiał porządek wojenny,
300   3,  28 |            się ciekawie, jak mu się tu podobało. Dobek, choćby
301   3,  28 |             naprzód zebrał u Gopła. Tu mnogi ten lud tysiącznikom,
302   3,  29 |            przy drugich się kładły.~Tu postanowiono zatrzymać się
303   3,  29 |   najzajadlejsza toczyła się walka; tu zwarli się ludzie, którym
304   3,  29 |             strumyki krwi zagęsłej. Tu zacięta walka nie ustawała.
305   3,  29 |             starczy dla grozy... My tu, gdzie nam bogi dały zwycięstwo,
306   3,  29 |           Hej - odezwał się Doman - tu leżeć na wygonie i na trupy
307   3,  29 |            łące obozy ludzi, co się tu przed Pomorcami schronili,
308   3,  29 |             gdy jęknął z bólu. Stał tu i Wizun, i stara Nania,
309   3,  29 |           chacie Wizuna i chramowi. Tu, na tym samym miejscu, gdzie
310   3,  29 |       zamruczało dziewczę - gdy was tu zobaczą?~- Że ja wam od
311   3,  29 |        która mu z oczów znikła. Ale tu jej już nie było. Stara
312   3,  29 |    potrząsając głową.~- Ciągnie was tu, ciągnie... - mruknęła -
313   3,  30 |   wojewodowie już na koniach stali. Tu zatrzymawszy się zsiedli.~
314   3,  30 |        mieliśmy ku granicy - stoimy tu i czekać będziemy, jeżeli
315   3,  30 |            ławą jedną aż pod chaty, tu stanęli gromadnie w milczeniu.~
316   3,  30 |       zabijał pod pierwszą belkę.~I tu więc dwunastu jeńców niemieckich
317   3,  30 |         rosła nowa osada, która już tu raz niegdyś wedle podań
318   3,  30 |             rzadko kto dopływał - i tu ludzie czółna w trawach
319   3,  30 |           przy ogniu przesiadywała.~Tu jej nie było.~Wybiegł więc
320   3,  30 |     nadbiegli.~- Po Dobka przybyłem tu - odezwał się wesoło - ale
321   3,  30 |          wylizał z rany. Źleście go tu pilnowali.~- Pilnował go
322   3,  Dop|           początki Słowiańszczyzny. Tu i tam podanie, legenda,
323   3,  Dop|             ziemi po mogiłach, choć tu epokę zabytków oznaczyć
324   3,  Dop|         niewielkiego rodu. Ludowego tu pierwiastka nie czuć bardzo,
325   3,  Dop|      Gniezna i kronikarz przechodzi tu, a raczej przeskakuje, znajdując
326   3,  Dop|            po kolei".~Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o powieści
327   3,  Dop|          nowego króla.~Zrodziły się tu ze współzawodnictw niezgody
328   3,  Dop|          udali się do chaty Piasta. Tu ich gościnnie przyjęto sądkiem